nemo έγραψε:αυτο ειναι το τελευταιο το πρωτο ειναι το πες πες πες πες κατι σύσσωμος ολος ο κοσμος των δασκαλων και των γραμματων
η δικη μου γνωμη ειναι αυτη του λιαντινη κατα λεξη το πρωτο κρεμασμα να ειναι των καθηγηταδων
γιατι αυτοι και μονο θα πρεπει να οδηγουν τον λαο και επειτα ολα τα αλλα πχ πολιτικη
\και να σου δωσω ενα παραδειγμα θα πω για τους κκεκεδες γραφιαδες αυτοι με την πενα τους και το πες πες
καταφεραν να αλλαξουν πολλων τα μυαλα και να οδηγησουν ενα λαο σε εμφυλιο ασχετα αν εγινε για λαθος λογους
αντι λοιπον να σερνουν την πολιτικη οι ιδιοι αφησαν να τους σερνει η πολιτικη των πολιτικων
Αυτό το "πες πες πες" εμείς το λέμε. Ποιος μας ακούει; Και όταν το λέμε πέφτει στο κενό ή αντιμετωπίζεται εχθρικά από όλη την κοινωνία ή και εκβιαστικά με πειθαρχικές διώξεις από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία ή από κάποιους νέμο σαν κι εσένα που ζητάν κρέμασμα καθηγητάδων.
Επίσης,
ο μισθουδάκος να πέφτει όταν το λες για τους δασκάλους είναι ίσης αξίας σαν να το λες για τον οποιονδήποτε αναγκάζεται να δουλεύει με μια κακή εργοδοσία πάνω από το κεφάλι του.
Μπορείς να πας σε έναν οποιονδήποτε υπάλληλο του ιδιωτικού τομέα και να τον αποκαλέσεις πρόβατο, να του πεις να παραιτηθεί και άλλα τέτοια
ηρωικά.
Αλλά δεν θα το κάνεις γιατί εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν έχει άλλη επιλογή και πρέπει κάπως να ζήσει. Ο δάσκαλος, όμως, όταν έχει σκυφτό το κεφάλι γιατί και αυτός πρέπει κάπως να ζήσει ... είναι
ο μισθουδάκος να πέφτει. Μάλιστα.
Το τιμιότερο, βέβαια, που θα μπορούσαν να κάνουν οι δάσκαλοι που δε συμφωνούν με το "όραμα" της εκάστοτε κυβέρνησης είναι να παραιτηθούν αλλά τότε θα μένατε χωρίς δασκάλους, χωρίς γιατρούς, χωρίς θεσμούς ... χωρίς ανθρώπους των επιστημών, των τεχνών και των γραμμάτων.
Επίσης, θλιβερό είναι όταν λες ότι αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί μπορεί να οδηγήσουν τον λαό. Είναι θλιβερό πρώτον να περιμένεις από κάποιον άλλον να σε σώσει και δεύτερον αποποιείσαι το δικό σου κομμάτι ευθυνών.
Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν από κάποιους. Αλλάζουν από όλους και ο καθένας έχει τη δική του "πένα" για να το κάνει αυτό.
Είναι πραγματική μάστιγα και καρκίνωμα για τις κοινωνίες η αντίληψη ότι κάποιος άλλος θα τρέξει για κάτι και όχι ΚΑΙ εμείς.