Aπο τον Ντανγκούν στον Κιμ Τζονγκ Ούν, 5 χιλιετίες κορεατικής ιστορίας

[Διάδοχος]

Οι 2 απο τις 4 αποικιοκρατικές διοικήσεις έφυγαν με την ουρά στα σκέλια μέσα σε 1-2 δεκαετίες. Αυτές όμως του Λελάνγκ και του Ξουαντού, κατσικώθηκαν μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Μέσα σε αυτή την θυελώδη περίοδο αποικιοκρατίας και επαναστάσεων, δημιουργούνται διάφορα κορεατικά βασίλεια. Η ιστορία καταγράφει 78(!) τέτοια tribal states, βασισμένα σε clans (Bon-gwan).



At the end there can be only three, το Γκογκουριό (Goguryeo) , το Μπαεκτζέ (Baekje) και η Σιλλά (Silla)



Βασικά τα κράτη ήταν 4 μαζί με την ομοσπονδία πόλεων Γκάγια (Gaya confederacy), αλλά ιστορικα έμεινε ο όρος "τα τρία βασίλεια".

Ως ημερομηνίες ίδρυσης των κρατών αυτών δίνονται:

Goguryeo: 37 π.Χ.
Baekje: 18 π.Χ.
Silla: 57 π.Χ.
Gaya confederacy: 42 π.Χ.




7th century Tang dynasty painting of envoys from the Three Kingdoms of Korea: Baekje, Goguryeo, and Silla

[Διάδοχος]

Γκογκουριό (Goguryeo) 37 BC –668 AD

Ως ιδρυτής του καταγράφεται ο Τζουμόνγκ (Jumong) ή αλλιώς Ντονγκμεόνγκ του Γκογκουριοό (Dongmyeong of Goguryeo), ο οποίος ήταν πρίγκηπας του Μπουγεό (Buyeo), κρατιδίου υπολείματος του Παλαιού Τζοσόν που επιβίωσε της κατάκτησης των Κινέζων.




Ήταν διάσημος για τις ικανότητές του στην τοξοβολία και γενικότερα ξεχώρισε απο μικρός. Τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας τον φθονούσαν και τον εξόρισαν απο το βασίλειο. Αυτός, βρήκε καταφύγιο στο γειτονικό κρατίδιο του Τζολμπόν (Jolbon) όπου και παντρεύτηκε την κόρη του εκεί φύλαρχου, την πανέμορφη Σoσεονό (Soseono).

Μαζί με το νέα οικογένεια και μερικούς πιστούς ακόλουθους απο το Μπουγεό, ανακύρηξε το κράτος του Γκογκούριο. Τα clans που μάζεψε γύρω του ήταν διάσημα για τις πολεμικές τους αρετές. Είχαν άριστους ιπποτοξότες καθώς και κατάφρακτους βαρείς ιππείς και πεζούς.



Τοιχογραφίες από τάφους Γκογκουριό


Με αυτά τα παλικάρια λοιπόν, ο Τζουμόνγκ και οι επίγονοι του πήραν φαλάγγι τους Κινέζους και μέσα στους επόμενους αιώνες το βασίλειο του Γκογκουριό γιγαντώθηκε.

Όλη η περίοδος χαρακτηρίζεται απο συγκρούσεις με τους Κινέζους, μεγάλες εκστρατείες, επικές μάχες, κοκ. Παράλληλα ήταν περίοδος ανάπτυξης κλασσικού πολιτισμού.

[Διάδοχος]

Η ακμή του Γκογκουριό ήταν μεταξύ 391 και 531 μ.Χ.

Υπό τον 19o βασιλιά Γκουανγκαετό τον Μέγα (Gwanggaeto the Great) το βασίλιο περιελάμβανε τα 3/4 της κορεατικής χερσονήσου, σχεδόν όλη την Μαντζουρία, τμήμα της Μογγολίας και τμήματα της σημερινής Ρωσίας. Απώθηεσε τους Κινέζους αναγκαοντάς τους να του αναγνωρίσουν στάτους, ενώ παράλληλα υπέταξε ότι βάρβαρη φυλή του βορρά βρήκε στο διάβα του. Ερείπια κάστρων-outpost του βρίσκει κανείς σήμερα ακόμη και βαθιά στην Μογγολία.

Τον 6ο αιώνα μ.Χ. αρχίζει η παρακμή, με την ηγεσία του βασιλίου να χωρίζεται στα δύο και να υποστηρίζει διαφορετικούς Διάδοχους. Παρ όλα αυτά το βασίλιο καταφέρνει να έχει σε τσεκ τους Κινέζους.



Κατατροφή απειλεί το βασίλιο όταν η δυναστεία Τανγκ της Κίνας συμμαχεί με το νοτιοκορεατικό βασίλιο της Σιλλά. Παρ όλα αυτά ο βασιλιάς Γέον Γκαεσομούν (Yeon Gaesomun) καταφέρνει τεράστιες νίκες κατά των Τανγκ. Χαρακτηριστική είναι η μάχη του Σασού (Battle of Sasu) τo 612 μ.Χ. όπου οι Κορεάτες με 10.000 στρατό κατασφάζουν 300.000 Κινέζους εισβολείς (!) https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Salsu

Οι Κορεάτες κερδίζουν την 1η φάση του πολέμου με τους Τανγκ. Όσο υπήρχε αυτός ο τεράστιος βασιλιάς, η χώρα κοιμόταν ήσυχη.

[Διάδοχος]

Το καλοκαίρι του 666 μ.Χ. ο βασιλιάς πεθαίνει. Σύντομα το βασίλειο πέφτει στα χέρια των Κινέζων και των προδοτών Κορεατων της Σιλλά.

Παρ όλα αυτά, η ηγεμονία των Κινέζων και των Νοτιοκορεατών εγκαθετών τους δεν είναι σταθερή τους επόμενους αιώνες. Οι Κορεάτες βγαίνουν στο αντάρτικο και γράφουν νέες εποποιϊες. Δεκάδες κινηματα αναβίωσης του βασιλeίου του Γκογκουριό εκδηλώνονται και περιοχές παραμένουν ελεύθερες.

Σύντομα, το 668 μόλις, στις Μαντζουριακές περιοχές ιδρύεται το κράτος που το 730 θα πάρει το όνομα Balhae, απο δύο κορεάτες Γκογκουριό στρατηγούς και οπαδούς τους.



Το 918 μ.Χ. ο Γουάνγκ Τζεόν (Wang Geon) ανατρέπει τον Σιλλά Γκούνγκ Γιέ (Gung Ye) που βασιλεύει στο ύστερο Γκόγκουρίο (πορτοκαλί στον πάνω χάρτη) και ιδρύει το βασίλιο του Γκόρεο (Goryeo) ως διάδοχο της κληρονομιάς του Γκογκουριό. Λίγο αργότερο ο Τζεόν θα ενώσει τα τρία βασίλια και το Γκόρεο θα βασιλέψει σε όλη την κορεατική χερσόνησο μέχρι και το 1392, για να παραδώσει στην επόμενη κορεατική δυναστεία των Τζοσεόν, η οποία και θα βασιλέψει μέχρι το 1910 και την κατάκτηση απο τους Ιάπωνες.





Η χιλιετής αυτή περίοδος της ενοποιημένης Κορέας είναι ιδιαίτερα πλούσια. Σημεία σταθμούς θα δούμε προσεχώς.

[ВладимирВладимирович]

Good job, bro

['71]

Τα κορεάτικα πάντως έχουν τη χειρότερη ηχητική από τις γλώσσες της Άπω Ανατολής.Κάτι άσχετο,προσωπικά μου αρέσουν πολύ στα αυτιά τα Ιαπωνικά και κυρίως τα Κινεζικά που μιλάνε στην Καντόνα.Τα κορεατικά όμως όχι,τα θεωρώ άσχημα πολύ και χωρίς αρμονία.

[Διάδοχος]

Οι ηγεμόνες του Γκορίο χρησιμοποιούσαν τον τίτλο του Αυτοκράτορα ή του Αυτοκράτορα της Ανατολικής Θάλασσας. Ήταν τέτοια δε η ισχύ τους που ακόμη και οι κινεζικές δυναστείες των Σονγκ και Λιάο τους αναγνώριζαν τον τίτλο αυτό.

O 4ος Αυτοκράτορας (Gwangjong) υπήρξε μεγάλος μεταρρυθμιστής.



Η πρώτη του μεταρρύθμιση το 958 μ.Χ. ήταν η δημιουργία ΑΣΕΠ (Gwageo), επισήμων κρατικων εξετάσεων δλδ για τους κορεάτες ΔΥ.

H δεύτερη του μεταρρύθμιση στόχο είχε την εξασθένιση της άρχουσας τάξης. Το 956 μ.Χ κατείσχε όλους τους δούλους και έπειτα τους ελευθέρωσε καθιστώντας τους πολίτες (Nobiangeombeop). Στα καπάκια μεγάλωσε τον στρατό του (με αρκετούς απο τους ελεύθερους πια δούλους που είχαν απίστευτη προσήλωση στο πρόσωπό του πλέον) και αντικατέστησε την φεουδαρχική δομή με αυτοκρατορική. Πλέον η άμυνα στο Βορρά δεν βασιζόταν σε τοπικούς άρχοντες, αλλά σε τακτικό στρατό με επικεφαλεις στρατηγούς απο παραγωγικές σχολές του κράτους. Η μεταρρύθμιση αυτή έγινε για να αντιμετωπιστεί η απειλή των βαρβάρων επιδρομέων απο τον Βορρά, των Κιτάν (Khitan) και των Τζουρχέν (Jurchen).

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια ανάμεσα στην άρχουσα τάξη. Ο Αυτοκράτορας απάντησε αμέσως με μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις αρχόντων.

Τέλος, ήταν πιστός Βουδιστής. Δημιούργησε εξετάσεις για τους βουδιστές μοναχούς και ένωσε τις διάφορες σέκτες υπό κρατική σκέπη. Ανέγειρε επίσης πολλούς ναούς.

[Διάδοχος]

Οι Τζουρχέν (Jurchen) ήταν λαός τονγκουσικής/σιβηρικής καταγωγής από την Μαντζουρία. Επιδρομές τους στα κορεατικά σύνορα καταγράφονται απο τον 10ο έως και τον 17ο αιώνα. Δεν ήταν πολύ οργανωμένοι και έτσι παρ όλο που αποτελούσαν διαρκή κίνδυνο και προκαλούσαν μεγάλες καταστροφές, δεν απείλησαν ποτέ ουσιαστικά την ύπαρξη του Γκορίο.

Η πρώτη μεγάλη απειλή έρχεται απο τους Κιτάν (Khitan). Κάτι σαν πρωϊμοι Μογγόλοι κατέλαβαν την βορειοκινεζική αυτοκρατορία της δυναστεία Τζιν



και έπειτα κατά την ύστερη περίοδο των 3 βασιλείων/πρώιμη του Γκορίο, τo 926 μ.Χ. κατέστρεψαν το ένα απο αυτά, το Μπαλχαέ (Balhae). Οι επιζήσαντες βρήκαν καταφύγιο στο Γκορίο.

Στην αρχή οι Κιτάν καλοέπιαναν τους Κορεάτες. Το 922 έστειλαν αντιπροσωπία με δώρα φιλίας. Το 942 έστειλαν ξανά δώρα, 50 γκαμήλες. Αυτή την φορά, και ένεκα της καταστροφής του συγγενικού κορεατικού Μπαλχαέ, ο Αυτοκράτορας αρνήθηκε, έστειλε την κιτανική αντιπροσωπία σε εξορία σε ξερονήσι και τιμώρησε και τις καμήλες σε θάνατο δια πείνας.

Κάπως έτσι άρχισαν οι γκοριο-κιτανικοί πολεμοι, 3 στον αριθμό, που έμελλε να διαρκέσουν επι δεκαετίες.

Η 1η εισβολή

Το 962 το Λιάο, ελεγχόμενο πλέον απο τους Κιτάν, κάνει ντού με 800.000(!) στρατό. Το αποτέλεσμα βγαίνει ισοπαλία και αρχίζουν διαπραγματεύσεις. Οι Κιτάν αποσύρονται και ως αντάλαγμα παίρνουν την διακοπή όλων των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Γκορίο και δυναστείας Σονγκ, την πληρωμή φόρου καθώς και την υιοθέτηση του ημερολογίου του Λιάο.
Οι Κορεάτες ως αντάλλαγμα πήραν την περιοχή απο τα σύνορά τους εως τον ποταμό Γιαλού, όπου προηγουμένως ήλεγχαν οι Τζουρχέν.

Η 2η εισβολή

Το 1009 εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στο Γκορίο με ηγέτη τον στρατηγό Γκανγκ Τζο (Gang Jo) (άλλοι κάνουν λόγο για εθνοσωτήριο επανάσταση). Οι Λιάο-Κιτάν βρίσκουν αφορμή να καταγγείλουν την συνθήκη ειρήνης και το 1010 μ.Χ. κάνουν ντού με 400.000 στρατό. O Γανγκ Τζο αρχικά κερδίζει μερικές αψιμαχίες αλλά σύντομα υποφέρει ήττα. Ο Αυτοκράτορας-μαριονέτα αναγκάζεται να εγκλαταλήψει την πρωτεύουσα την οποία και καταστρέφουν οι Κιτάν. Παρ όλα αυτά, δεν καταφέρνουν να επιφέρουν καθοριστικό χτύπημα στο κορεατικό στρατό και υπο τον φόβο αντεπίθεσης αποχωρούν απο το Γκορίο. Κατά την επόμενη 10ετία και οι δύο εκτελούν οχυρωματικά έργα στα σύνορα, φοβούμενος ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Επιδρομές των Κιτάν εκδηλώνονται σποραδικά το 1015, 1016 και 1017, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Η 3η εισβολή

Οι Κιτάν κάνουν ντού με 100.000 το 1018. Τα προηγούμενα χρόνια όμως, ο Κορεάτης στρατηγός Γκανγκ Γκαμ-Τσαν, είχε στερέψει ένα ποτάμι με φράγμα και τεχνητή λίμνη. Όταν οι Κιτάν μπήκαν στην κήτη του, οι Κορεάτες άνοιξαν το φράγμα με αποτέλεσμα να πνιγούν αρκετοί. Πριν καλά-καλά συνέλθουν, ο Γκαμ κάνει charge με 12,000 ιππείς και τους καταφέρει σημαντικό πλήγμα.
Παρ όλα αυτά οι Κιτάν αποδεικνύονται σκληρά καρύδια, και όσοι απομένουν κατευθύνονται προς την κορεατική προτεύουσα. Σύντομα όμως καταλαβαίνουν ότι δεν γίνεται δουλειά. Στον δρόμο δέχονται συνεχώς επιθέσεις και αποδεκατίζονται. Έτσι, αποφασίζουν να υποχωρήσουν, για άλλη μια φορά. Ελάχιστοι καταφέρνουν να γυρίσουν στα σπίτια τους.
Το επόμενο χρόνο οι Κιτάν ξαναμαζζεύουν στρατό και ετοιμάζουν επίθεση. Στο τέλος όμως αποφασίζουν ότι δεν έχει νόημα, και μπαίνουν και πάλι σε διαγματεύσεις για συνθήκη ειρήνης, η οποία και υπογράφεται το 1022.

[Διάδοχος]

Το πραξικόπημα που αναφέραμε ότι έγινε το 1009 ακολουθήθηκε απο άλλο ένα το 1014. Η τάξη επανήλθε μετά απο μερικά χρόνια.

Έναν αιώνα και κάτι αργότερα, το 1170 εκδηλώνεται νέο πραξικοπημα και για να μην μπλέκουμε τώρα με λεπτομέρεις και περίεργα ονόματα, οι επόμενες δεκαετίες χαρακτηρίζονται απο στρατοκρατικό καθεστώς και αυτοκράτορες μαριονέτες των στρατηγών.

Τον 13ο αιώνα στο προσκήνιο έρχονται οι Μογγόλοι. Οι Κιτάν διωκόμενοι απο τους Μογγόλους πέφτουν το 1216 μ.Χ. σαν τσουνάμι και πάλι πάνω στο Γκορίο. Φτάνουν και πάλι στην κορεατική πρωτεύουσα, αλλά στις πύλες τους συντρίβονται απο το κορεάτη στρατηγό Kim Chwi-ryeo ο οποίος τους κυνηγά μέχρι να τους εγκλωβίσει μεταξύ αυτού και των Μογγόλων. Οι Κιτάν εξαφανίζονται.

Κάπου εκεί όμως αρχίζουν οι κορεατο-μογγολικοί πόλεμοι, σύγκρουση γιγάντων. Οι Μογγόλοι εισβάλλουν το 1231, 1232, 1235, 1238, 1247 και το 1253. Απο το 1253 μέχρι το 1258, εισβάλλουν άλλες 4 φορές. Σύνολο 10 εισβολές. Μογγόλων. Οι Κορεάτες κρατούν. Η χώρα όμως είναι πια ερείπια, ο πληθυσμός αποδεκατισμένος, και έτσι αναγκάζονται να μπούν σε διαπραγματεύσεις για ειρήνη.

Οι Μογγόλοι παίρνουν κάποιες περιοχές στα βόρεια σύνορα όπου προηγουμένως είχαν επεκταθεί οι Κορεάτες. Επίσης απαιτούν φόρο στην μορφή ευνούχων, παλλακίδων, κυνηγετικών γερακιών, τζίνγκσενγκ, σιτηρών, υφασμάτων, ασημιού και χρυσού. Ιδιαίτερη αξία για τους Μογγόλους φαίνεται να είχαν οι Κορεάτισσες, οι οποίες και γίνονται ανάρπαστες νύφες για τους Μογγόλους ευγενείς, ακόμη και για τους Χάνους (πχ η Γι που έγινε Αυτοκράτειρα της μογγολοκρατούμενης Γουάν Κίνας)

Οι πατριώτες Κορεάτες δεν αναγνωρίζουν την συνθήκη και επαναστατούν κατά της κυβέρνησης (Sambyeolcho Rebellion) και σχηματίζουν κυβέρνηση του βουνού όπου και ζούν λέφτεροι. Η υπόλοιπη χώρα διατηρεί την τυπική ανεξαρτησία της απο τους Μογγόλους, οι οποίοι όμως πλέον έχουν λόγο στα πράγματα και ανεβοκατεβάζουν Αυτοκράτορες στον κορεατικό θρόνο.

Το 1350, σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, ο Αυτοκράτορας Γκονγκμίν (Gongmin) αρχίζει την απομογγολοποίηση της πολιτικής ζωής και το 1356 ανακαταλαμβάνει και τις βόρειες περιοχές που είχαν παραχωρηθεί στους Μογγόλους.



Παρ όλα αυτά, στην διεθνή σκακιέρα τάσσεται με τους Γουάν κατά των Μινγκ της Νοτίου Κίνας.

[Διάδοχος]

Ο στρατηγός Γι Σέονγκ-γκιέ (Yi Seong-gye) αναδείχθηκε κατά την διάρκεια της ανακατάληψης των βορείων περιοχών απο τους Μογγόλους, καθώς επίσης και κατά την απόκρουση του πρώτου κύμματος των γιαπωνέζων πειρατών νάνων (θα δούμε αναλυτικά παρακάτω για δαύτους). Το 1392 ανατρέπει τον Αυτοκράτορα και την 400χρονη δυναστεία Γκοριό, παίρνει το όνομα Ταετζό (Taejo) και ανακηρύττει την δική του δυναστεία, την Τζοσεον (Joseon) η οποία και θα κρατήσει 500 χρόνια, έως το 1897.