Αναρχισμός

[ανυπόμονα αναβλητική]

να ευχαριστήσω τον νηματοθέτη για το
πολύ ενδιαφέρον τόπικ

εκτιμώ οποιαδήποτε απόπειρα σοβαρής απάντησης
εκ των προτέρων, ειδικά αν είναι σε λιτή γλώσσα
για να καταλαβαίνουμε κι εμείς

[μίστερ μαξ]

Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω το πολιτικό μέρος του αναρχισμού. Ακόμα και αν καταργηθεί η ιδιοκτησία και όλα γίνουν κομμούνες, δε θα υπάρχει κάποιου είδους διεύθυνση της παραγωγής; Δε θα υπάρχει πυροσβεστική, κάποιου είδους αστυνομίας, σχολεία, νοσοκομεία, δηλ. υπηρεσίες που χρειάζονται διευθυντικό προσωπικό;

Παιδες, ευχαριστώ για τις ερωτήσεις σας, αλλά δώστε μου λίγο αέρα. Η επόμενη που θα απαντηθεί είναι η πιο πάνω. Μετά είναι η ερώτηση του Ακρίτα για τα είδη. Δεν είμαι bot να έχω τις απαντήσεις στο τσεπάκι.

[nemo]

εγω θελω να ρωτησω αν με το καλο επικρατησει ο αναρχισμος
θα μπορω ελευθερα να πυροβολω οποιον δεν μου αρεσει;
ή θα υπαρχουν και εκει κανονες με αριθμους αναλογα με την ημερα;

[blackpaint]

Ο αναρχισμος απορριπτει την εννοια της εξουσιας και ολων των εξουσιαστικων και ιεραχικων δομων (και οχι μονο του κρατους οπως οι δεξιοι λιμπερταριανς) ως επιβλαβεις για την κοινωνια. Ειναι η πιο ιδεαλιστικη και ουτοπικη μορφη πολιτικης ενορασης (και οχι ακριβως ιδεολογιας, δεδομενου της αντιφατικοτητας των ιδεολογιων που κατατασσονται ως αναρχικες) που υπηρξε ποτε. Γι αυτο το λογο εχει απηχηση σε πολυ νεαρες ηλικιες, που ελκονται απο οτιδηποτε ιδεαλιστικο. Αυτο με τη σειρα του διαμορφωνει το αναρχικο κινημα σε ενα ουσιαστικα νεανικο και generational κινημα, με εντονες πολιτιστικες παρα αμιγως πολιτικες καταβολες και αναφορες και για πολλους αποκρυσταλωνεται σε μια μορφη νεανικης εξεγερσης με πολιτικο ομως αλλοθι. Αυτος ειναι και ο λογος που εχει απηχηση στην μορφωμενη μεσοαστικη και αστικη νεολαια.
Ο αναρχισμος ηταν παρων στις μεγαλες στιγμες των νεολαιιστικων κινηματων του 20ου αιωνα: στο αμερικανικο φοιτητικο και αντιπολεμικο κινημα των 60ς στις ΗΠΑ, στο πανκ κινημα των καταληψεων στα 70s στην αγγλια, στα συγχρονα αντιπολεμικα, αντικαπιταλιστικα, αντιγκλομπαλ και occupy κινηματα.
Δεν υπαρχει καποιο σαφες αναρχικο προγραμμα, υπαρχουν ομως πολιτικες παραδοσεις στον ευρυτερο αναρχικο χωρο, οπως η αυτοοργανωση, οι αμεσοδημοκρατικη ληψη αποφασεων και οι εθελοντικες αντιιεραρχικες οριζοντιες δομες. Οι πρακτικες αυτες τηρουνται με ευλαβεια, επιβαλλουν ομως ορια, με αποτελεσμα οι αναρχικες πρωτοβουλιες να περιοριζονται σε μικρες διασπαρτες κοινοτητες συχνα στο περιθωριο των εξελιξεων.
Ο συγχρονος αναρχισμος επιθυμει να ειναι ενα επαναστατικο κινημα. Αυτο τον τοποθετει εκτος νομιμων πολιτικων δομων και διαδικασιων και διαμορφωνει ενα σκληρο, ακαμπτο ιδεολογικο προφιλ του αναρχικου: εαν θελει λοιπον καποιος να ειναι συνεπης ως προς την ιδεολογια, δεν μπορει να ειναι τιποτε αλλο παρα καταζητουμενος βομβιστης και ληστης τραπεζων. Δεν μπορεις ας πουμε να εισαι αναρχικος και υπευθυνος δημοσιων σχεσεων στη λ Ορεαλ, απλα δεν γινεται. Ο αναρχισμος επιθυμει επανασταση, οποτε δεν αναγνωριζει, δεν συνδιαλεγεται ουτε συναλλασεται με νομιμες πολιτικες οργανωσεις και θεσμους, τους οποιους θεωρει εξουσιαστικους και αποσκοπει στην καταστροφη τους. Ο αναρχισμος αποστρεφεται τοσο πολυ την εννοια του θεσμου που δεν αυτοθεσμοθετειται καν: ενω υπαρχουν αναρχικες οργανωσεις που λειτουργουν απο τον 19ο αιωνα, μερικες με χιλιαδες μελη και αλλες διεθνεις, δεν υπαρχει καποια επισημη αναρχικη οργανωση που να μιλα εκ μερους των αναρχικων, δεν υπαρχει καποιος επωνυμος αναρχικος που να μιλα εκ μερους του συνολου των αναρχικων, ομαδες του χωρου συγκρουονται συχνα με αλλες ομαδες, ακομα και σε επιπεδο βιαιων οργανωμενων αντιπαραθεσεων, και ολα αυτα δεν ειναι bugs, ειναι features. Αυτα βεβαια σε θεωρητικο επιπεδο, στην πραξη τα πραγματα ειναι πιο πολυπλοκα, αλλα σε γενικες γραμμες λεει και κανει ο καθενας οτι γουσταρει.
Για τους παραπανω λογους, η παρανομια δεν ειναι ταμπου για ενα μεγαλο κομματι του αναρχισμου, ουτε η αντικοινωνικη, η ανοιχτα εχθρικη σταση προς την μη εξεγερμενη κοινωνια για καποιους αλλους, μειοψηφικους ελπιζω, του "χωρου". Οι κλοπες, οι ληστεις, οι εμπρησμοι ειναι απλα εργαλεια του αγωνα, πραξεις εδω και αιωνες ενταγμενες στην επαναστατικη πρακτικη. Η επαναστατικη πρακτικη, η αμεση, εδω και τωρα βιαιη αντιπαραθεση με τους φορεις της εξουσιας ειναι το ιερο δισκοποτηρο του αναρχισμου: ειναι εκει που σφυρηλατουνται οι επαναστικες συνειδησεις και γινεται πραξη η Αναρχια. Αυτο ομως εχει ως συνεπεια καποιοι να υιοθετουν οποιαδηποτε αντικοινωνικη συμπεριφορα, ακομα και εαν στρεφεται ανοιχτα εναντιον της κοινωνιας η και αλλων αναρχικων, και να φετιχοποιουν την δραση και την βια, κανοντας δυσδιακριτα τα ορια μεταξυ πολιτικης αντιδρασης και κοινης εγκληματικοτητας.
Για τους περισσοτερους αναρχικους, η κοινωνια που οραματιζονται ειναι η κομουνιστικη ουτοπια. Εκει που διαφωνουν ομως με τους κομμουνιστες ειναι στην αναγκη του μεταβατικου, σοσιαλιστικου σταδιου: οι αναρχικοι επιθυμουν κομμουνισμο εδω και τωρα, αμεση καταργηση δηλαδη της ιδιοκτησιας, τους κρατους και της εξουσιας. Οπως τους κοροιδευαν οι κομμουνιστες στην ισπανια στα 30ς, νομιζουν πως αμα καταλαβουμε το ταχυδρομειο και κρεμασουμε μια μαυρη σημαια απ εξω, το ταχυδρομειο εγινε αμεσως αναρχικο. Ετσι λοιπον, ο Φρανκο εκανε προελαση με μια στρατια και οι υπο αναρχικη καταληψη πολεις δεν καταφερναν να συνεννοηθουν για να συντονισουν την αμυνα τους και ο Φρανκο τις κατακτουσε την μια μετα την αλλη. Στη συγχρονη εποχη ομως, αυτη η ιδεα εφαρμοστηκε με επιτυχια στην αυτονομη περιοχη της Ροχαβα στη Συρια, ως δημοκρατικος φεντεραλισμος, δημοκρατια δηλαδη περα απο το κρατος.

Επισης, μην κανετε καν το κοπο να ασχοληθειτε με τους αναρχοκαπιταλιστες, δεν ειναι μερος του αναρχισμου, κανενας αναρχικος δεν τους θεωρει συντροφους η συνοδοιπορους. Ειναι ενα ως επι το πλειστον αμερικανικο "κινημα" ιδιας σοβαροτητας και βαρυτητας με τους αυστριακους ταλεμπαν της ελευθερης αγορας του ινστιτουτου βον μιζες. Στην Ελλαδα δε, η οποια αναφορα στον αναρχοκαπιταλισμο παρουσια ελληνων αναρχικων, στην καλυτερη περιπτωση θα προκαλεσει γελια και ειρωνεια, στην χειροτερη σφαλιαρες και βιαιη αποπομπη απο την παρεα και τον χωρο. Η οποια επικληση στο non agression principle δεν θα εισακουστει καν.

[nemo]

να οργανωθουμε λοιπον σε μικρες ομαδες αναρχικων οπου η επιτυχια
ειναι εκ των προτερων εξασφαλισμενη

και να κατοικισουμε στην οροσειρα της πινδου μακρια απο τον πολιτισμο
θα φυτευουμε φαγητοδεντρα και θα κυνηγαμε ζωα για την πλακα μας
ωραια θα περναμε

[blackpaint]

να οργανωθουμε λοιπον σε μικρες ομαδες αναρχικων οπου η επιτυχια
ειναι εκ των προτερων εξασφαλισμενη

και να κατοικισουμε στην οροσειρα της πινδου μακρια απο τον πολιτισμο
θα φυτευουμε φαγητοδεντρα και θα κυνηγαμε ζωα για την πλακα μας
ωραια θα περναμε

Για να πετυχει και να εχει διαρκεια κατι τετοιο, αναποφευκτα σε καποιο βαθμο θα πρεπει να συναλλαγει με την κρατικη εξουσια και την καπιταλιστικη οικονομια και ως εκτουτου να εξαρτηθει και να αφομοιωθει απο αυτες: αυτο αντιβαινει στην ιδεολογια, που βλεπει τετοια εγχειρηματα ως επαναστατικα και εξεγερσιακα και μονο, αποσκοπουν δηλαδη να δημιουργησουν επαναστατικες και συγκρουσιακες συνθηκες. Δεν ανοιγουν μια καταληψη μονο για να στεγαστουν και να ζησουν με αναρχικο/καταληψιακο τροπο, αλλα και για να προκαλεσουν μια γενικευμενη εμπρακτη αμφισβητηση της ιδιοκτησιας ως μεσο εξεγερσης και αρχης συγκρουσης με την εξουσια.

[Νηματολάγνος]

Δηλαδή να μην του αφαιρείται το δικαίωμα γάμου; Να έχει δικαίωμα να πάρει γυναίκα που πιθανά θα την κακοποιεί στο μέλλον;

Δεν κατάλαβες. Αυτή θα είναι η τιμωρία του βιαστή στην "δίκαιη" κοινωνία που οραματίζονταν ο ανάρχας.

[Γύπας]

Αυτος ειναι και ο λογος που εχει απηχηση στην μορφωμενη μεσοαστικη και αστικη νεολαια.

Οι μπάχαλοι όμως στην πλειοψηφία τους είναι κάτι δυσλεκτικά ούγκανα με επιπρόσθετες ψυχοδιαταραχές.

[akritas]

.
Ο συγχρονος αναρχισμος επιθυμει να ειναι ενα επαναστατικο κινημα. Αυτο τον τοποθετει εκτος νομιμων πολιτικων δομων και διαδικασιων και διαμορφωνει ενα σκληρο, ακαμπτο ιδεολογικο προφιλ του αναρχικου: εαν θελει λοιπον καποιος να ειναι συνεπης ως προς την ιδεολογια, δεν μπορει να ειναι τιποτε αλλο παρα καταζητουμενος βομβιστης και ληστης τραπεζων. Δεν μπορεις ας πουμε να εισαι αναρχικος και υπευθυνος δημοσιων σχεσεων στη λ Ορεαλ, απλα δεν γινεται. Ο αναρχισμος επιθυμει επανασταση, οποτε δεν αναγνωριζει, δεν συνδιαλεγεται ουτε συναλλασεται με νομιμες πολιτικες οργανωσεις και θεσμους, τους οποιους θεωρει εξουσιαστικους και αποσκοπει στην καταστροφη τους. Ο αναρχισμος αποστρεφεται τοσο πολυ την εννοια του θεσμου που δεν αυτοθεσμοθετειται καν: ενω υπαρχουν αναρχικες οργανωσεις που λειτουργουν απο τον 19ο αιωνα, μερικες με χιλιαδες μελη και αλλες διεθνεις, δεν υπαρχει καποια επισημη αναρχικη οργανωση που να μιλα εκ μερους των αναρχικων, δεν υπαρχει καποιος επωνυμος αναρχικος που να μιλα εκ μερους του συνολου των αναρχικων, ομαδες του χωρου συγκρουονται συχνα με αλλες ομαδες, ακομα και σε επιπεδο βιαιων οργανωμενων αντιπαραθεσεων, και ολα αυτα δεν ειναι bugs, ειναι features. Αυτα βεβαια σε θεωρητικο επιπεδο, στην πραξη τα πραγματα ειναι πιο πολυπλοκα, αλλα σε γενικες γραμμες λεει και κανει ο καθενας οτι γουσταρει.
Για τους παραπανω λογους, η παρανομια δεν ειναι ταμπου για ενα μεγαλο κομματι του αναρχισμου, ουτε η αντικοινωνικη, η ανοιχτα εχθρικη σταση προς την μη εξεγερμενη κοινωνια για καποιους αλλους, μειοψηφικους ελπιζω, του "χωρου". Οι κλοπες, οι ληστεις, οι εμπρησμοι ειναι απλα εργαλεια του αγωνα, πραξεις εδω και αιωνες ενταγμενες στην επαναστατικη πρακτικη. Η επαναστατικη πρακτικη, η αμεση, εδω και τωρα βιαιη αντιπαραθεση με τους φορεις της εξουσιας ειναι το ιερο δισκοποτηρο του αναρχισμου: ειναι εκει που σφυρηλατουνται οι επαναστικες συνειδησεις και γινεται πραξη η Αναρχια. Αυτο ομως εχει ως συνεπεια καποιοι να υιοθετουν οποιαδηποτε αντικοινωνικη συμπεριφορα, ακομα και εαν στρεφεται ανοιχτα εναντιον της κοινωνιας η και αλλων αναρχικων, και να φετιχοποιουν την δραση και την βια, κανοντας δυσδιακριτα τα ορια μεταξυ πολιτικης αντιδρασης και κοινης εγκληματικοτητας.
.

Το παραπάνω σχόλιο σου μου θυμίζει την τη διαβόητη Κατήχηση του αναρχικού και γνωστού ως «Επαναστάτη Σεργκέι Νετσάγεφ», δηλ ο επαναστάτης δεν έχει αισθήματα, σχέσεις, ενδιαφέροντα παρά μόνο ένα πάθος, το πάθος της επανάστασης, αναγνωρίζει και κατέχει μόνο μια επιστήμη, αυτή της καταστροφής. Η καταστροφή είναι ο μόνος σκοπός του και οι συνεργάτες του αναλώσιμο επαναστατικό κεφάλαιο, το οποίο ο ίδιος διαχειρίζεται ελεύθερα. Απαιτεί τη θέσπιση καταλόγων υποψήφιων θυμάτων που πρέπει να δολοφονηθούν, επειδή ο θάνατός τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της επανάστασης .Το κυριότερο επιχείρημα πίσω από τη στήριξη της ένοπλης βίας με ανθρώπινο κόστος είναι ότι οι αναίμακτες ενέργειες δεν πλήττουν την εξουσία.

[blackpaint]

Η πεποιθηση μου πως ο μιστερ μαξ δεν ειναι ο αυθεντικος μιστερ μαξ ενισχυεται απο την καθυστερηση των απαντησεων του, εκτος απο την υπογραφη του.