Ιράκ επιχειρήσεις ανακατάληψης από ΙΣ

[Freisinniger]

https://mideast.liveuamap.com/

τελειώνει ο Πόλεμος στην Μοσούλη τις προσεχείς μέρες. Ο Ιρακινός στρατός θα ανακαταλάβει πάλι την Μοσούλη, από το ΙΣΙΣ

[Freisinniger]

Νίκη Νίκη Νίκη

[pluton]

Πίσω από τις ζητωκραυγές παίζεται ένα δράμα..............

Ενώ οι τελευταίες εστίες αντίστασης των τζιχαντιστών του ισλαμικού κράτους κατερρευσαν κατά την επίθεση του ιρακινού στρατού πάνω στα ερείπια της παλιάς πόλης, στην καρδιά της ανατολικής Μοσούλης, χτύπησε η ώρα της εκδίκησης για τους σιίτες στρατιώτες που ανακαταλάβουν τις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ.

Η πολιτικά πολύ ορθή εικόνα που δίνεται για την «απελευθέρωση» της Μοσούλης και ενός πληθυσμού που γιορτάζει φωνάζοντας και δεχόμενου με ανοιχτές αγκάλες τους «απελευθερωτές» του, που μεταδίδεται παντού από το ιρακινό Τύπο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης των κρατών μελών του διεθνούς συνασπισμού με επικεφαλής την Ουάσινγκτον που προέδρευσε στην ανακατάληψη της πόλης, είναι σίγουρα καλωσορισμένη σε μια τεταμένη κατάσταση όπου είναι καλύτερα να μην επιδεινωθεί περαιτέρω η εχθρότητα που αισθάνονται οι σιίτες εναντίον των σουνιτών (και αντίστροφα), αλλά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα στο έδαφος· και πιθανότατα τους επόμενους μήνες ή ακόμα και τα επόμενα χρόνια, επιφυλάσσονται εκπληκτικές απογοητεύσεις για εκείνους που εμπιστεύονται αυτή την ευκαιριακή προπαγάνδα.




Μειοψηφία στο Ιράκ (εγκαταστημένοι κυρίως στο βορειοανατολικό ήμισυ της χώρας) και στους οποίους το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν στηρίχθηκε για σχεδόν τριάντα χρόνια σε βάρος της σιιτικής πλειοψηφίας, οι σουνίτες συστηματικά αποκλείστηκαν από όλες τις διοικητικές θέσεις και κυρίως από το ιρακινό στρατό, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στη χώρα το 2003, για να στηριχθούν στη συνέχεια στους σιίτες, προωθώντας την άνοδο της κυβέρνησης του Νούρι αλ-Μαλίκι. Για πάνω από δέκα χρόνια, λοιπόν, η σιιτική κοινότητα πήρε εκδίκηση από τους σουνίτες, οι οποίοι σταδιακά εκδιώχθηκαν από την πρωτεύουσα, Βαγδάτη, σήμερα σχεδόν εξ ολοκλήρου σιιτική πόλη.




Και έτσι, όταν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους (σουνίτες) εγκαταστάθηκαν στο Ιράκ και ανακήρυξαν το χαλιφάτο στη Μοσούλη το 2014, οι σουνίτες του Ιράκ, στην πλειοψηφία υποστήριξαν την επέλαση του, τουλάχιστον σε όλες τις ιρακινές περιοχές με σουνιτική πλειοψηφία.




Εκεί που επέκτεινε την αυτοκρατορία του, το Χαλιφάτο διέπραξε πολλές αγριότητες εναντίον των «αιρετικών» σιίτών, συχνά χειροκροτημένο από τους σουνίτες ανακουφισμένους από την απαλλαγή των διεφθαρμένων αξιωματούχων που έστελνε η Βαγδάτη και των σιιτών στρατιωτικών που τους ταπείνωναν και εκβίαζαν καθημερινά· μια κατάσταση που έμοιαζε με μια μορφήκατοχής. Αυτό συνέβη στη Φαλούτζα και Τικρίτ, για παράδειγμα, καθώς και στη Μοσούλη.




Σήμερα, η κατάσταση έχει αντιστραφεί, και πάλι. Ο στρατός, ο οποίος από το 2003 αποτελείται από σιίτες στο 90%, ξανακατέχει τις σουνιτικές περιοχές και οι στρατιώτες, που υποστηρίζονται από σιίτικές πολιτοφύλακες που χρηματοδοτούνται εν μέρει από το Ιράν, δεν διστάζουν να εκδικηθούν: δυναμιτίζουν σπίτια, εκατοντάδες εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, απίστευτα βασανιστήρια, εξαφανίσεις και φυλάκιση για όποιον υπάρχει υποψία ότι έχει συμπάθεια για το «Νταές».




Η κυβέρνηση της Βαγδάτης, πάντα στα χέρια των σιιτών, παρά την επίφαση εθνικής ενότητας καθώς η Ουάσιγκτον είχε προτείνει στα τέλη του 2014, ένα καλλυντικό επανασχεδιασμό και την απομάκρυνση του πρωθυπουργού Νούρι αλ-Μαλίκι, είχε διατάξει τις σιιτικές πολιτοφυλακές να μην εισέλθουν στη Μοσούλη, μετά από αίτημα του Μπαράκ Ομπάμα για να αποτραπούν σφαγές όπως στο Τικρίτ και τη Φαλούτζα.




Αλλά είναι πλέον ο ίδιος ο στρατός που εμπλέκεται στην εκδίκηση.




Η υπόσχεση της επιστροφής του ΙΚ στο κόρφο του σουνιτικού πληθυσμού των περιοχών που ανακαταλήφθηκαν...




Και μια πολύ ενοχλητική μιντιατική κατάσταση για την εικόνα των «απελευθερωτών».


Μετάφραση στα ελληνικά από Κριστιάν Άκκυριά για τον Ινφογνώμονα Πολιτικά, Αθήνα, 11.7.2017

lecourrierdumaghrebetdelorient.info

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2 ... .html#more

Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν

Το ισλαμικό κράτος βρίσκεται στο χείλος μιας διπλής ήττας. Η Μοσούλη, η μεγαλύτερη πόλη που ελέγχει, έχει φύγει σχεδόν ολόκληρη από την αρπαγή του και οι δυνάμεις υπό την καθοδήγηση των Κούρδων προχωρούν στην de facto πρωτεύουσα του, τη Raqqa. Τώρα, όπως λέει η παροιμία, αρχίζουν τα δύσκολα. Οι εδαφικές απώλειες του Ισλαμικού Κράτους έχουν εισαγάγει νέα ερωτήματα, σχετικά με το βασικό μέλλον της Μέσης Ανατολής. Το Foreign Policy συγκέντρωσε μια ομάδα πολιτικών και εμπειρογνωμόνων της περιοχής για να δώσει απαντήσεις.




Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αποσυρθούν από τη Μέση Ανατολή


Του Elliot Abrams

Μετάφραση: Στέργιος Σεβαστιάν

Η ήττα του ισλαμικού κράτους ως "κράτους" θα αφήσει δύο σοβαρά ερωτήματα που θα αντιμετωπίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο είναι: Ποιος θα γεμίσει τους χώρους από τους οποίους προέρχονται οι τζιχαντιστές; Υπάρχει μία σαφής προσπάθεια από το νέο συνασπισμό Ιράν-Χεζμπολάχ-σιιτικών πολιτοφυλακών-Ρωσίας να απαντήσει: "Εμείς."

Αυτή είναι μια απάντηση που πρέπει να απορρίψουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μια τέτοια εξέλιξη θα εδραιώσει έναν αντιαμερικανικό συνασπισμό, θα απειλήσει την Ιορδανία και το Ισραήλ και θα αφήσει το Ιράν ως την κυρίαρχη δύναμη σε μεγάλο μέρος της περιοχής. Η απόρριψη αυτής της πρόκλησης προφορικά θα ήταν όμως κάτι το αστείο. Πρέπει να αντισταθούν στο πεδίο, μέσω της χρήσης βίας από έναν συνασπισμό που πρέπει να οικοδομηθεί και να ηγείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η σύγκρουση στη Συρία έχει καταστρέψει κάθε πιθανότητα εύρεσης μιας εύκολης φόρμουλας για την ανασύνταξη της χώρας αυτής, αλλά μεσοπρόθεσμα μπορεί κανείς να οραματιστεί μια συζήτηση με τη Ρωσία για το πώς μπορούν να φιλοξενούνται τα συμφέροντά μας, όπως και τα δικά τους, μετριάζοντας τη βία σε ένα επίπεδο που θα επιτρέπει σε πολλούς πρόσφυγες να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν θα επιτύχει τίποτα, αν η αμερικανική εξουσία δεν κερδίσει για πρώτη φορά το σεβασμό της Ρωσίας και οι Ρώσοι καταλάβουν ότι ο συμβιβασμός είναι απαραίτητος.

Ακόμα και στο βέλτιστο σενάριο, με το Ισλαμικό Κράτος να ηττάται και να χάνει τον έλεγχο του σε ένα "κράτος", μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ως τρομοκρατική ομάδα - και σε κάθε περίπτωση η Αλ Κάιντα και άλλες ομάδες τζιχαντιστών δεν θα εξαφανιστούν. Επομένως, το δεύτερο ερώτημα είναι: Πώς προχωράμε ενάντια στους σουνίτες τζιχαντιστές, που συνεχίζουν να συνωμοτούν ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες; Θα πρέπει να είναι σαφές ότι η σιιτική κυριαρχία στην περιοχή θα συμβάλει στην αναζοπύρωση αυτών των σουνιτικών ομάδων και θα βοηθήσει στην στρατολόγησή τους στην περιοχή και σε απομακρυσμένες σουνιτικές περιοχές. Και η αντίληψη της Αμερικανικής συναίνεσης ή της συνέργειας σε αυτή την κυριαρχία, θα βοηθήσει να καταστούν οι Ηνωμένες Πολιτείες ένας μεγαλύτερος στόχος.

Όλα αυτά οδηγούν σε ένα ανεπιθύμητο συμπέρασμα - ανεπιθύμητο σίγουρα στο Λευκό Οίκο και σε πολλούς Αμερικανούς. Η ήττα του Ισλαμικού Κράτους δεν θα τερματίσει τη συμμετοχή μας στις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και μπορεί στην πραγματικότητα να την οδηγήσει σε αύξηση. Δεν θα υπάρξει επανάληψη των πολέμων στο Ιράκ, με τεράστιους αμερικανικούς στρατούς στο έδαφος, αλλά θα χρειαστεί να υπάρξει μια μακρά συνέχεια της δέσμευσης που βλέπουμε σήμερα: ίσως 5.000 στρατιώτες στο Ιράκ, 1.000 στη Συρία, 1.000 έως 2.000 στην Ιορδανία και πολλούς άλλους στον 6ο Στόλο και σε βάσεις στην περιοχή από τις οποίες μπορούμε να ασκήσουμε ισχύ.

Όσο το Ιράν προσπαθεί να κυριαρχήσει σε ολόκληρη την περιοχή και οι ομάδες σουνιτών τζιχαντιστών στοχεύουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ήττα του Ισλαμικού Κράτους αλλάζει - αλλά δεν μειώνει - το μερίδιο της Αμερικής στη πολιτική εξουσίας της Μέσης Ανατολής.





Ο Elliott Abrams είναι ανώτερος συνεργάτης για τις σπουδές στη Μέση Ανατολή στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων. Το νέο του βιβλίο, "Ρεαλισμός και δημοκρατία: Αμερικανική εξωτερική πολιτική μετά την αραβική άνοιξη", θα δημοσιευθεί τον Σεπτέμβριο.


http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2 ... .html#more