Δημοσίευσηαπό Αρχέλαος » 21 Αύγ 2015, 20:21
O συμπαθέστατος σε προσωπικό επίπεδο Καμμένος έκανε πολλά λάθη.
Έγραφα το 2012 στο .... και τη σχετική συζήτηση:
Όσα διακηρύσσουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ακόμα και αν μπορούν να πετύχουν πλήρως,απαιτείται προς πραγματοποίηση τους κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα για αντικειμενικούς λόγους.
Αυτο θα σήμαινε λοιπόν,ότι θα έπρεπε να εξευρεθούν οι πόροι απο άλλες πηγές μέχρι να ευδοκιμήσε η τιτλοποίηση,η καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής και τα υπόλοιπα μέτρα.
Ωστόσο δανεισμός απο άλλο κράτος δεν θα ήταν εφικτός είτε ως προς το απόλυτο μέγεθος του ποσού,είτε ένεκα του ριψοκίνδυνου της υπόθεσης ή κιόλας για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις αυτου του τρίτου κράτους με τις χώρες της ευρωζώνης.
Επίσης,το να υπέκυπταν οι εταίροι μας σε δικές μας πιέσεις ή δυναμικές ενέργειες δεν υφίσταται ως πιθανότητα,ενώ ο Χριστόφιας,αναζήτησε πόρους εκ της αλλοδαπής αλλα δεν βρήκε χρηματοδότηση αν και για πολύ λιγότερα και έχοντας μια οικονομία πιο τακτοποιημένη διαχειριστικώς.
Οπότε,το ερώτημα που ανακύπτει είναι το τι θα συνέβαινε λοιπόν όλους αυτούς τους μήνες μέχρι να ευδοκιμήσουν οι προτάσεις του κόμματος "Ανεξάρτητοι Έλληνες.
Το πιθανότερο,διότι υποθέσεις κάνουμε,είναι ότι θα υπέγραφε το μνημόνιο και άρα θα καθίστατο μνημονιακό κόμμα.
Όπως συνέβη με τον Σαμαρά γιατι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς,ενδεχομένως τον ΣΥΡΙΖΑ στο μέλλον αλλα και προσφάτως με τον Χριστόφια στην Κύπρο.
Κατα τη γνώμη μου πάντοτε,αντιμνημονιακό στρατόπεδο σημαίνει επι της ουσίας σημαίνει το εξής:
1)Αποδοχή των θέσεων του ΚΚΕ ή τελοσπάντων οιουδήποτε κόμματος μαρξιστικού-λενινιστικού προσανατολισμού και άρα δεν υφίστανται διλήμματα όπως εκείνο της είσπραξης ή όχι της δόσης
2)Αποδοχή μιας είτε αριστερόστροφης(π.χ. Καζάκης) είτε δεξιόστροφης(Κόλμερ;) καπιταλιστικής πολιτικής με έκδοση εθνικού νομίσματος.
Το 1) στις κάλπες (φαίνεται) να το αποδέχεται το 4,5%.
Το 2) ως προς το πρώτο σκέλος του δεν φαίνεται να έχει αντιπροσώπευση αν και εξ'αριστερών(πιθανώς και μειοψηφία στο ΣΥΡΙΖΑ) υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί.
Στο έτερο σκέλος,σίγουρα δεν υπάρχει μια κεντροδεξιά έστω πολιτική υπέρ του εθνικού νομίσματος και του συνακόλουθου αναπτυξιακού προσανατολισμού.
Ο κοινός παρονομαστής όμως,καλώς ή κακώς,είναι το εθνικό νόμισμα.
Εκ της στιγμής λοιπόν που κάποιος θεωρεί πάλι καλώς ή κακώς πως σε εθνικό νόμισμα δεν μπορούμε να πάμε,τότε μοιραίως( ; ) *,αφού δεν μπορεί να εκδόσει χρήμα ή να εφαρμόσει ταχέως μια άλλη πολιτική,θα καταστεί μνημονιακός.
Όλοι οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί θα υπογράφουν μνημόνια γιατι "δεν γίνεται αλλιώς εδώ που φθάσαμε"
Είχαμε γράψει επίσης προ καιρού,ότι ο μικρός εταίρος μίας κυβέρνησης συνήθως υπόκειται και στην μεγαλύτερη ζημιά.
Απο την περίοδο Μιτεράν-κομμουνιστών,μέχρι την περίοδο Μέρκελ-φιλελεύθερων,βλέπουμε το ίδιο πράγμα.
O Kαμμένος πάντως όφειλε να αποχωρήσει απο τη κυβέρνηση μη ψηφίζοντας κανένα μέτρο και συμφωνία.
Έτσι,ίσως διέσωζε ένα ποσοστό ικανό ώστε να παραμείνει κοινοβουλευτικό κόμμα.
Η διαφορά ενός υπερπατριώτη με την αριστερά είναι ότι η τελευταία έστω και στρεβλά μπορεί να ισχυριστεί ότι κάνει τακτικό ελιγμό ή υπογράφει κάποια ταπεινωτική συμφωνία για να αντεπιτεθεί αργότερα,με γνωστή αναφορά στη συνθήκη Μπρεστ-Λιτοφσκ όταν ο Λένιν παρέδωσε ένα σωρό εδάφη και τα οποία σε μεγάλο μέρος τους κατ'ελάχιστον,ανεκτήθησαν 20 χρόνια αργότερα.
Ο υπερπατριώτης όμως που δεν δέχεται μνημόνια και θέτει πιο άμεσα τα ζητήματα,δεν μπορεί να παρουσιάσει μία αντίστοιχη ευελιξία.
0 .
