Είναι οι σημερινοί 30άρηδες και early 40άρηδες η γενιά με τα περισσότερα ναυάγια?

[Προέλλην]

Πριν εκπνεύσει το 2023, διεθνής εταιρεία κρουαζιέρας με σημαντική δραστηριότητα στην Ελλάδα δέχθηκε ένα αναπάντεχο αίτημα: θα ενδιαφερόταν να ναυλώσει για τουλάχιστον 18 μήνες σε ελληνική επιχείρηση της εφοδιαστικής αλυσίδας ένα πλοίο της προκειμένου να φιλοξενήσει 800 αλλοδαπούς εργαζόμενους που θα απασχοληθούν στην κατασκευή του νέου κέντρου logistics που αναπτύσσει στον Ασπρόπυργο; Και πόσο θα κόστιζε αυτό;

Ανάλογη βολιδοσκόπηση δέχθηκε και άλλη ναυτιλιακή εταιρεία με επιβατηγά πλοία. Και στις δύο περιπτώσεις τα αιτήματα ήρθαν από εταιρείες που έχουν επενδύσει σε σημαντικά κατασκευαστικά πρότζεκτ. Και αφορούν την φιλοξενία Ινδών εργαζομένων. Οι ναυτιλιακές θεώρησαν πρώιμα τα ερωτήματα εκτιμώντας πως δεν υπάρχει επαρκές πλαίσιο για την εισαγωγή εργαζομένων. Και όμως το πλαίσιο ψηφίστηκε πριν λίγες εβδομάδες. Πρόκειται για την τροπολογία στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης με τίτλο «Αναμόρφωση επαγγελματικής ασφάλισης, εξορθολογισμός ασφαλιστικής νομοθεσίας, συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις, σύστημα διορισμού και προσλήψεων των εκπαιδευτικών της δημόσιας υπηρεσίας απασχόλησης και λοιπές διατάξεις», η οποία αφορά ρυθμίσεις θεμάτων αρμοδιότητας του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου.

Οπως πληροφορείται η «Καθημερινή» διά στόματος του υπουργού Εργασίας Αδωνι Γεωργιάδη, έως τα τέλη Μαρτίου αναμένεται να υπογραφούν οι πρώτες τρεις διακρατικές συμφωνίες που θα επιτρέψουν την εισαγωγή εργαζομένων από τις αντισυμβαλλόμενες χώρες. Στόχος είναι να καλυφθούν οι ανάγκες σε εργατικά χέρια σε κομβικούς κλάδους για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας όπως οι κατασκευές, ο τουρισμός και το λιανικό εμπόριο.

Θα ακολουθήσουν άλλες τρεις διακρατικές συμφωνίες ενώ όπως είναι γνωστό στην αγορά εργασίας υφίσταται ήδη και έχει ενεργοποιηθεί η διακρατική συμφωνία για την εισαγωγή εργαζομένων από την Αίγυπτο.

Οι πρώτες τρεις συμφωνίες θα υπογραφούν σύμφωνα με τις ίδιες πηγές με τη Γεωργία, τη Μολδαβία και την Ινδία. Θα ακολουθήσουν, εντός του πρώτου εξαμήνου εκτός απροόπτου, άλλες τρεις διακρατικές συμφωνίες με Βιετνάμ, Φιλιππίνες και Αρμενία. Εκ των συμφωνιών αυτών δεσπόζει λόγω του μεγέθους της χώρας προέλευσης των εργαζομένων αυτή με την Ινδία. Το θέμα είχε συζητηθεί από τα τέλη Αυγούστου κατά την επίσκεψη του Ινδού πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι στην Αθήνα και τη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι σχέσεις Ελλάδας – Ινδίας αναβαθμίστηκαν έκτοτε σε «Στρατηγική Εταιρική Σχέση», χαρακτηρισμό που μέχρι στιγμής έχει δώσει το Νέο Δελχί μόνο στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Και καθώς οι πρόσφατες διερευνητικές επαφές ελληνικών επιχειρήσεων για δομές φιλοξενίας εργαζομένων αφορούσαν σε Ινδούς, καθίσταται σαφές πως είναι πιθανό η σχετική διακρατική συμφωνία να ενεργοποιηθεί πολύ νωρίτερα από ό,τι θα περίμεναν ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι.

Στην τροπολογία που ψηφίστηκε υπάρχει ειδική πρόβλεψη για την υπογραφή «διμερών συμφωνιών εργασιακής κινητικότητας». Σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Εργασίας, απαιτούνται «νέες νόμιμες οδοί μετανάστευσης, τις οποίες παρέχουν οι διμερείς συμφωνίες εργασιακής κινητικότητας που, σε συνδυασμό με τη διοικητική αναβάθμιση του συστήματος της νόμιμης μετανάστευσης, θα δώσουν πραγματική λύση στο σημερινό πρόβλημα έλλειψης εργατικών χεριών αλλά και εργαζομένων υψηλότερης ειδίκευσης».

Επιπρόσθετες ανάγκες για εργατικά χέρια
Η περίοδος μετά την πανδημία, επανέφερε δυναμικά στο προσκήνιο διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας που σχετίζονται με την αδυναμία αντιστοίχισης των ζητούμενων και των προσφερόμενων θέσεων εργασίας. Παράλληλα η ισχυρή ανάκαμψη τομέων της οικονομίας, που είχαν συρρικνωθεί κατά την προηγούμενη δεκαετία, όπως οι κατασκευές, ο αγροδιατροφικός τομέας και ο κλάδος ενέργειας αλλά και η αλματώδης ανάπτυξη του ελληνικού τουρισμού δημιούργησαν επιπρόσθετες ανάγκες για εργατικά χέρια.

Οι επιχειρήσεις εκτιμούν ότι οι ανάγκες για αλλοδαπούς εργαζόμενους ξεπερνούν ίσως και τις 400.000 άτομα. Αυτό προκύπτει από τα 379.165 αιτήματα για την κάλυψη κενών θέσεων εργασίας από ξένους που δέχθηκε το προηγούμενο διάστημα το υπουργείο Εργασίας.

Μεγάλες ανάγκες καταγράφονται στον πρωτογενή τομέα αλλά σημαντικότατες είναι και αυτές σε τουρισμό, εστίαση, κατασκευές και ακολουθούν η βιομηχανία και οι υπηρεσίες. Τα αιτήματα αυτά αφορούν στην συντριπτική τους πλειονότητα σε ανειδίκευτους εργάτες γης και οικοδομής. Σύμφωνα με πληροφορίες προκρίνεται να επιτραπεί η εισαγωγή από τρίτες χώρες ενός αριθμού εργαζομένων που να αντιστοιχεί περίπου στο 35–40% των καταγεγραμμένων αναγκών. Αξίζει ίσως να αναφερθεί ότι το 65% των αιτημάτων (246.000) έρχεται από τον πρωτογενή τομέα. Και είναι χαρακτηριστικό πως ενώ οι περισσότερες κενές θέσεις (168.000) είναι για εποχιακούς εργαζόμενους (για παράδειγμα συγκομιδή φράουλας), εντοπίζονται και 70.000 κενά σε θέσεις εξαρτημένης εργασίας. Τα υπόλοιπα 133.000 κενά προέρχονται από τουρισμό και κατασκευές. Ωστόσο διατυπώνονται ανησυχίες πως δεν είναι καταγεγραμμένες όλες οι ανάγκες, ειδικά αν, όπως αναμένεται ευρέως, συνεχίσει το κατασκευαστικό ανεκτέλεστο να αυξάνεται και ο ελληνικός τουρισμός να αναπτύσσεται.

https://www.kathimerini.gr/economy/5628 ... azomenoys/

Αφού δεν πάνε τα ΕΛ για δουλειά, θα πάνε οι ξένοι.

[Λαχουρένιος]

Οι αλητάμπουρες άρπαγες γονείς τους φταίνε που τους ταϊζουν ακόμη. Αν δεν είχαν κυριολεκτικά μία στην τσέπη να δείς τι καλά θα κουνούσαν κώλο.

Στον κύκλο μου οι μόνοι που βολοδέρνουν ακόμη είναι αυτοί που οι γονείς τους προσφέρουν ρούχα, δωμάτιο, φαϊ και χαρτζηλίκι για κανένα καφέ, ποτό, μπάφο. Ναι, είναι αρκετοί όλοι αυτοί.

Σίγουρα φταίνε και οι γόνεις, άλλα όταν μιλάμε για ανθρώπους 30 χρονών υπάρχει και η προσωπική ευθύνη. Δεν είναι άβουλα όντα. Τους αρέσει δηλαδή που ζουν έτσι?

Αυτή η γενιά που περιγράφεις, έπεσε επάνω στην κρίση που προκάλεσαν οι μπούμερς.

Ξέρω πολλά άτομα στην ηλικία μου ή και μικρότερα που και καλές σχολές τελείωσαν και διδακτορικό ή μεταπτυχιακό έχουν και ξένες γλώσσες μιλάνε και γενικά δεν τους λες τεμπέληδες σε καμία περίπτωση και τα βρήκαν σκούρα με την αγορά εργασίας στο Ελλάντα. Όλοι βέβαια βγήκαν στην αγορά εργασίας όταν άρχιζε η κρίση ή τα πρώτα χρόνια μετά την κρίση. Σώθηκαν κυρίως όσοι νωρίς την έκαναν για έξω. Άλλοι έκαναν δουλειές του ποδαριού ή δούλευαν με 3 και 60 ή και τζάμπα, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν κάποια εργασιακή εμπειρία (κάτι που ήταν ο λόγος που τους απέρριπταν σε πολλές δουλειές που κυνηγούσαν).

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και οι τεμπέληδες, οι εθυνόφοβοι κλπ, που προτιμούν αραλίκι και ζωή με τους γονείς, απλά δεν είναι ο κανόνας αυτό.

Οι μπούμερ φταίνε για την γενικότερη κρίση, αλλά δεν φταίνε για το αν κάποιος κωλοβαράει όλη μέρα σπίτι και δεν ψάχνει καν για δουλειά. Τα άτομα που λες εσύ το προσπαθούν, δεν είναι τέτοιες περιπτώσεις.

[Λαχουρένιος]

Καλά, και οι ΕΛ μπούμερ δεν είναι τα κατάλληλα άτομα για να ασκούν κριτική, απο τύχη βρεθήκαν με λεφτά στην τσέπη, δεν είναι ότι ήταν άξιοι δουλευταράδες. Οι περισσότεροι ως παρατρεχάμενοι πολιτικάντηδων βολευτήκαν και σε όλο τον εργασιακό τους βίο τα έξυναν και πληρωνόταν με δανεικά.
Το ίδιο προσπάθησαν να κάνουν προβολή και στα παιδιά τους, και μέχρι πριν την κρίση τους έβγαινε, τα βολεύαν και αυτά. Απλά με την κρίση αυτά κόπηκαν για την μάζα και περιορίστηκαν στα ανώτερα βυσματοκλιμάκια.

Νομίζω το έχω ξαναγράψει, όταν δούλευα Ελλάδα ιδιωτικό τομέα, ΟΛΟΙ που μας ερχόταν ήταν βύσματα βουλευτών, δημάρχων ή συγγενών και φίλων των ανώτερων στελεχών. Ακόμη και οι εποχικοί χαμάληδες. Το πόσο σκληρά δούλευε ο καθένας και πόσο αμοιβόταν, ήταν άμεση συνάρτηση της ιεραρχίας του βύσματός του. Μια φορά με φέρανε έναν απόφοιτο ΙΕΚ αυτοματιστή, που δεν ήξερε να κάνει μια διαίρεση, γιατί μόλις παντρεύτηκε την κόρη του οικονομικού δντη και ήθελε να τον βολέψει τον γαμπρό σε δουλειά. Ότι βιογραφικό έφτανε στο τμήμα προσωπικού χωρίς σύσταση, έφευγε στο κάλαθο των αχρήστων.

Στην γενιά τους όμως δεν υπήρχε το φαινόμενο να είναι άεργος ο άλλος στα 30 του και να μένει με τους γονείς του. Οι περισσότεροι δούλευαν κάπου έστω και βυσματικά. Ακόμα και αυτός που θέλει να βολευτεί κάπου έχει κάποιο στόχο. Ο ημιπιτσιρικάς που λιώνει όλη μέρα στο ΛοΛ δεν έχει καμία προοπτική και δεν ευθύνεται για αυτό η κρίση. Θέμα νοοτροπίας είναι.

[pluton]

Αυτή η γενιά που περιγράφεις, έπεσε επάνω στην κρίση που προκάλεσαν οι μπούμερς.

Ξέρω πολλά άτομα στην ηλικία μου ή και μικρότερα που και καλές σχολές τελείωσαν και διδακτορικό ή μεταπτυχιακό έχουν και ξένες γλώσσες μιλάνε και γενικά δεν τους λες τεμπέληδες σε καμία περίπτωση και τα βρήκαν σκούρα με την αγορά εργασίας στο Ελλάντα. Όλοι βέβαια βγήκαν στην αγορά εργασίας όταν άρχιζε η κρίση ή τα πρώτα χρόνια μετά την κρίση. Σώθηκαν κυρίως όσοι νωρίς την έκαναν για έξω. Άλλοι έκαναν δουλειές του ποδαριού ή δούλευαν με 3 και 60 ή και τζάμπα, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν κάποια εργασιακή εμπειρία (κάτι που ήταν ο λόγος που τους απέρριπταν σε πολλές δουλειές που κυνηγούσαν).

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και οι τεμπέληδες, οι εθυνόφοβοι κλπ, που προτιμούν αραλίκι και ζωή με τους γονείς, απλά δεν είναι ο κανόνας αυτό.

Μπορεί να έχεις και δίκαιο, αλλά με μεγάλη μου λύπη θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Λαχουρενιο. Περιγράφει αυτό που έχω διαρκώς μπροστά μου, έτσι ακριβώς όπως τα γράφει.

Θα μπορούσαμε αυτό απλά να τους ονομάσουμε γενιά της μεταπολίτευσης και οι κοπροι οι γονείς τους γενιά του πολυτεχνείου..... Καλά να πάθουμε, μεταπολίτευση δεν θέλαμε.

Αυτό που περιγράφει δεν είναι ένα φαινόμενο μόνο αστικό αλλά με την ίδια οξύτητα εμφανίζεται και στην επαρχία.