Λαχουρένιος έγραψε:
Συγγνωμη που ανακατευομαι αλλα δεν σε αγαπαει. Ξεκαθαρα. Αν ειχες μια φιλη ή εναν συντροφο που σου φεροταν ετσι θα ελεγες οτι σε αγαπαει?
Δεν είμαι σε κατάσταση άρνησης. Δεν έχω πρόβλημα να παραδεχθώ ότι δε με αγαπάει. Αλλά δεν είναι κάτι που το πιστεύω.
Ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει με τη μάνα μου.
The bottom line είναι ότι δεν μπόρεσε ποτέ να σηκώσει όλο αυτό το βάρος της μητρότητας για τους δικούς της λόγους. Και εφεύρισκε προφάσεις για να δικαιολογήσει πρώτα στον ίδιο της τον εαυτό τη στάση της.
Θυμάμαι μια φορά μικρή της είχα πει ότι δε μου αρέσει το φαγητό και σηκώθηκε και εξαφανίστηκε για πόσους μήνες με τη δικαιολογία
ότι δεν εκτιμούμε όλα όσα κάνει. Έμενε στους γονείς της, στις αδελφές της... δεν ξέρω κι εγώ πού.
Ο πατέρας μου μας μεγάλωσε στην ουσία. Αυτή μια εμφανιζόταν μια εξαφανιζόταν.
Ώσπου και αυτός έσκασε από τη στεναχώρια του και πέθανε. Την αγαπούσε πολύ τη μητέρα μου. Ποτέ δε μας την κατηγόρησε. Πάντα μας μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για αυτήν και μας την δικαιολογούσε.
Τώρα η μητέρα μου έχει βρει παρηγοριά στην εκκλησία για τα προβλήματά της και άλλη μια πρόφαση στον εαυτό της για να απέχει από τα γονεϊκά της καθήκοντα.
Ε και λέγε λέγε και οι παπάδες
για το πόσο αμαρτωλό παιδί έχει της φούσκωσαν ακόμα πιο πολύ τα μυαλά. Ήταν που ήταν στραβό το κλήμα το έφαγε και ο γάιδαρος.
.gif "Laughing")
) και άρχισε να μπλέκεται το σόι της μάνας μου μέσα στην οικογένεια.
