nik_killthemall έγραψε:Αυτό εδώ είναι 100% βέβαιο πως δεν ισχύει.
Πώς δεν ισχύει;
Ρε φίλε για να γυρίσεις την πλάτη σε κάτι πρέπει να έχεις ασχοληθεί πρώτα μαζί του. Πώς απορρίπτεις κάτι όταν δεν είχες ποτέ ουδεμία σχέση;
Δεύτερον για να ασχοληθεί κάποιος με την πολιτική, τα κοινά κτλ (είτε άμεσα είτε έμμεσα)... όπως θες πες το, πρέπει να διαθέτει ένα μίνιμουμ πακέτο γνώσεων και δεξιοτήτων.
Η ευσυνείδητη διάθεση υπέρ του συλλογικού συμφέροντος δε φτάνει. Δυνατό και κινητήριο, δε λέω, αλλά επισφαλές.
Εσύ θεωρείς ότι οι νέοι σήμερα αλλά και πολλοί από εμάς είμαστε σε θέση αν όχι να συμμετέχουμε ενεργά με την πολιτική αλλά έστω να συμμετάσχουμε σε μια πολιτική συζήτηση;
Δε λέω να συμμετέχεις σε καφενειακό επίπεδο (εγώ σου λέω πολλοί ούτε σε καφενειακό) αλλά να συμμετέχεις με εμπεριστατωμένα και δομημένα επιχειρήματα. Θέλουν γνώσεις όλα αυτά ρε φίλε σε πολλούς τομείς.
Και δεν εννοώ τα 50 μεταπτυχιακά και τις 15 γλώσσες που μπορεί να γνωρίζει κάποιος αλλά μια γενικότερη πνευματική καλλιέργεια σε πολλά επίπεδα.
Ας αφήσουμε κατά μέρος, λοιπόν, τα "εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική" και τα όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια και ας ασχοληθούμε με τη δική μας ανεπάρκεια που δεν ξέρουμε πού πάνε τα τέσσερα.
Άποψη μπορεί να έχουμε όλοι, γνώσεις λίγοι.
nik_killthemall έγραψε:Το ζητούμενο είναι η ευσυνείδητη ενασχόληση με τα κοινά (όπου ευσυνείδητη = υπέρ του συλλογικού συμφέροντος).
Δεν βλέπω λοιπόν πως ακριβώς ο πρώτος απολιτικ που περιγράφεις δεν προσφέρει στο ζητούμενο, ενώ ο δεύτερος γκρουεζας κομματοσκυλο που περιγραφεις προσφέρει τα μαλα στο ζητούμενο.
Στη πραγματικότητα αμφότεροι είναι εξίσου ζημιογόνοι και παρείσακτοι για το ζητούμενο και μάλιστα ο 2ος είναι το αίτιο ύπαρξης του 1ου και όχι το αντίστροφο.
Κοίτα καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι.
Υπάρχουν δύο τύποι απολιτίκ. Αυτός που λόγω ανεπάρκειας δεν ασχολείται αλλά το αναγνωρίζει αυτό και για αυτό απέχει. Τίμιο.
Και ο απολιτίκ που δεν ασχολείται και καλά
από άποψη αλλά δεν αναγνωρίζει την ανεπάρκειά του. Παρόλα αυτά τη μαλακία του είμαστε υποχρεωμένοι να την τρώμε στη μάπα.
Ο πρώτος δε ζημιώνει κάπου την κοινωνία. Ο δεύτερος τη ζημιώνει. Πρώτον γιατί μας σπάει τα νεύρα και δεύτερον γιατί δεν έχει ελπίδα βελτίωσης καθώς δεν έχει επίγνωση της κατάστασής του.
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση. Έχω καθίσει και έχω σκεφτεί το εξής. Το χειρότερο κακό μπορεί να προξενήσει η εξής κατηγορία ανθρώπων. Σε οποιονδήποτε τομέα έτσι; Δεν αναφέρομαι μόνο στην πολιτική. Στα επαγγελματικά, στα οικογενειακά σε ό,τι θες.
Υπάρχουν αυτοί που είναι αντικειμενικά καλοί σε κάτι, έτσι; Ας πούμε ένας δάσκαλος. Ο καλός ο δάσκαλος εφόσον είναι καλός μόνο καλό αποτέλεσμα θα βγάλει.
Υπάρχουν και αυτοί που είναι αντικειμενικά κακοί σε κάτι. Ο κακός ο δάσκαλος θα βγάλει μεν κακό αποτέλεσμα αλλά η ανεπάρκειά του θα είναι είτε από επιλογή (πχ στην ουσία καλός δάσκαλος αλλά βαριέται να δουλέψει) είτε θα είναι τόσο εμφανές το κακό που προξενεί οπότε αμέσως θα τον ξεβράσει το σύστημα.
Πάντως και οι μεν είναι μια κατάσταση που έτσι κι αλλιώς μόνο καλό προξενεί αλλά και οι δε ή θα βγουν γρήγορα από τη μέση ή μπορεί και οι ίδιοι να προσπαθήσουν να αλλάξουν σε μια προσπάθεια αυτογνωσίας και αυτοκριτικής. Γιατί όχι; Πάντως έχει ελπίδα βελτίωσης ακόμα και ο κακός.
Ξέρεις ποιος δεν έχει ελπίδα βελτίωσης φίλε και είναι ζημιογόνος για την κοινωνία; Αυτός που
νομίζει ότι είναι καλός. Αυτός μπορεί να προκαλέσει μεγάλο κακό. Πρώτον, γιατί δεν έχει επίγνωση της κατάστασής του οπότε δε θα μπει ποτέ στη διαδικασία να αλλάξει, αφού του φαίνονται σωστά όσα κάνει και δεύτερον ενώ φαινομενικά είναι καλός τα κακά και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα που θα προκαλέσει ποτέ δε θα συνδεθούν με αυτόν, ώστε να στοχοποιηθεί. Δε θα μπει κανείς στη διαδικασία να γυρίσει πίσω και να ψάξει από πού προκλήθηκε όλο αυτό το κακό εξαρχής. Θα είναι υπεράνω πάσης υποψίας και αυτός θα συνεχίσει το έργο του χωρίς να τον ενοχλεί κανένας.
Μετά από αυτή την παρένθεση έρχομαι στο 2ο γκρουεζά κομματόσκυλο για να σου δείξω γιατί τον έχω σε κάποια μεγαλύτερη κάπως εκτίμηση.
Αν ας πούμε, σου έλεγα εσένα τώρα αυτή τη στιγμή έτσι όπως είσαι τώρα, κατεβαίνουμε στην τάδε πορεία; Τι θα μου έλεγες;
Το πιθανότερο είναι να σκεφτόσουν (και ας μην το έλεγες) πού να κατεβαίνω τώρα;
Το κομματόσκυλο θα κατέβαινε. Βλέπεις τη διαφορά;
Μπορεί κάποιος να ασχολείται με λάθος τρόπο με την πολιτική αλλά ασχολείται πάντως. Θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε άλλο αλλά επέλεξε να ασχοληθεί με αυτό. Και ειδικά όσον αφορά τους νέους. Πόσοι έχουν τέτοιες ανησυχίες;
Όπως η περίπτωση εκείνου του πιτσιρικά του Ρωμανού.
Οκ είτε είσαι με την εξουσία είτε εναντίον της είναι προτιμότερο από το να μην είσαι τίποτα και να πίνεις μόνο φρέντο στη ζωή σου.
Την ώρα που ο Ρωμανός έτρωγε φάπες για να υπερασπίσει τα πιστεύω του (σωστά ή λάθος δεν έχει σημασία), εγώ τα δικά μου "πιστεύω" τα θυσιάζω στον καθένα και κρύβομαι πίσω από την μικροαστικίλα μου.
Καταλαβαίνεις ποιος έχει περισσότερα κιλά @@;
Έτσι το βλέπω εγώ.