kabuki έγραψε:Νομίζω ότι λέει αυτό που λέει ο Ντόκινς , ναι μεν υπάρχει αλτρουισμός αλλά για κάποιο λόγο. Ίσως απλά το θέτει αλλιώς , ότι τα ζώα λυπούνται ,βοηθάνε, νιώθουν ευγνωμοσύνη, συγχωρούν... και κλέβει τις εντυπώσεις.
Λέει ότι έγινε ένα πείραμα με ποντικούς και πιθήκους. Πατούσαν ένα μοχλό να πάρουν τροφή και ταυτόχρονα χτυπούσαν ένα άλλο ποντικό/πίθηκο με ρεύμα. Και τα δυο ζώα σταμάτησαν να τρώνε . Ένας πίθηκος λιμοκτονούσε για 12 μέρες . Γενικά λέει ότι δεν είναι η ανησυχία για την κατάσταση του άλλου αλλά ο πόνος που προκαλείται από τον πόνο του άλλου . Αν κάποιος πονάει , διαδίδεται ο πανικός εύκολα γιατί κινδυνεύει όλη η ομάδα , ότι θα συμβεί κάτι κακό . Είναι παρόμοιο με αυτό που λένε για εμάς, ότι αν κάποιος αθώος πάθει κάτι συμπονούμε πολύ περισσότερο επειδή ξέρουμε ότι μπορεί να συμβεί και σε εμάς , ενώ αν κάποιος φταίει σε αυτό που του συμβαίνει , πολύ λιγότερο.
Συμφωνω με αυτες τις παρατηρησεις αλλα δεν βγαζω απο εκει το συμπερασματα οτι ο ανθρωπος εχει κακη ''φυση''.
Η νοηση και το μυαλο μας ειναι ''δεμενα'' με ενα συγκεκριμενο υλικο σωμα οποτε αναγκαστει επικρατει η υποκειμενικοτητα, δηλαδη πρωτη προτεραιοτητα ειναι η δικη μας ζαχαρενια. Αυτο ομως δεν προκαθοριζει την συμπεριφορα του ανθρωπου.
Ο διαχωρισμος αναμεσα στους ανθρωπους δεν ειναι αναμεσα σε οσους ειναι παρτακηδες και σε οσους ειναι εντελως ανιδιοτελεις, αλλα σε οσους ταυτιζουν το συμφερον τους με το να ριξουν τον αλλο και σε οσους προσπαθουν να εναρμονισουν το ατομικο τους συμφερον με το συλλογικο. Στην πραξη αυτες οι δυο κατηγοριες δεν χωριζονται με τειχη αλλα ειναι ενα φασμα στην ουσια απο τον φουλ παρτακισμο μεχρι την φουλ αυτοθυσια και οι περισσοτεροι ειμαστε καπου σε αυτο το φασμα αναμεσα στα δυο ακρα.
Το που τεινει ο καθενας ειναι θεμα διαφορων συνθηκων αλλα και συνειδητης επιλογης. Δεν πιστευω πως υπαρχει μια εμφυτη φυση που μας σπρωχνει προς την μια πλευρα μονο.
