R.I.P. Κική Δημουλά

[bizeli]

Ο Κόμπι πήγαινε γυρεύοντας, όπως και όσοι κυκλοφορούν συνεχώς με αεροπορικά μέσα.

Στο θέμα όμως, και επειδή δεν τυχαίνει να γνωρίζω σε επαρκές βάθος το έργο της κ. Δημουλά, μπορεί κάποιος να παραθέσει κάτι το οποίο θα με συγκλονίσει και θα πω "τι νομπελική ποιητριάρα ήταν τούτη;;;"

Εμένα να σου πω την αλήθεια η ποίηση γενικότερα δε με συγκινούσε ποτέ ιδιαίτερα εκτός από κάποιες εξαιρέσεις.
Πχ "Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη" του Διονύσιου Σολωμού ή το "παράπονο σκύλου" του Κρίτωνος Αθανασούλη και κάποια άλλα τώρα που δε μου ρχονται.

[Λαχουρένιος]

Ουτε και εμενα μου αρεσε ποτε. Το πεζο μου αρεσει, το ιδιο και καποιοι στιχοι με συνοδεια μουσικης. Ενα ξερο ποιημα δεν μου λεει απολτως τιποτα.

[bizeli]

Ουτε και εμενα μου αρεσε ποτε. Το πεζο μου αρεσει, το ιδιο και καποιοι στιχοι με συνοδεια μουσικης. Ενα ξερο ποιημα δεν μου λεει απολτως τιποτα.

Μες την κουλτούρα είμαστε.

[Ραν ταν πλαν]

Τα χρόνια της να πάρουμε αν και χλωμό το βλέπω για πάρτη μου.
Μπάι δε γουέι προσωπικώς έχω μια βαθιά και άπατη σχέση με την ποίηση. Από παιδί έγραφα ποιήματα σε όλες τις συμμαθήτριες και τις γειτονοπούλες. Και η πλάκα είναι ότι πετύχαιναν το στόχο τους γύρω στο 75%.
Αναρτώ χαρακτηριστικό δείγμα.

«Να 'μουνα πεζοδρόμιο να 'βλεπα το βρακί σου,
να 'βλεπα την κωλάρα σου και λίγο απ' το παπί σου.»

Το παραπάνω δίστιχο έφερε τούμπα συριζαία τεκνατζού αγγλικού στο φροντιστήριο που με 'στελνε με το ζόρι, ολόκληρο μαντράχαλο, η μάνα μου, για να πάρω λόουερ και να πετύχω στη ζωή μου.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Τίποτα ἰδιαίτερο.

[nemo]

κατι πηγε να κανει αλλα την εφαγε ο πολιτικος προσανατολισμος

[micro]

Το παρακάτω είναι μια επιστολή που έστειλε ο ιστορικός-φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης στην Κική Δημουλά:

Βερολίνο, 24.11.1994

Αγαπητή μου κ. Δημουλά

Σε σας δεν πρόκειται να γράψω πόσο με ευχαρίστησε και με συγκίνησε η αποστολή του βιβλίου σας κτλ. κτλ. κτλ. Ντρέπομαι διπλά και τριπλά την κοινοτοπία καθώς μόλις βγαίνω από το καθαρτήριο λουτρό μέσα στην ποιητική σας γλώσσα που -αυτή- δεν χρειάζεται να φοβηθεί τη χρήση και των πιο τετριμμένων εκφράσεων, ξέροντας ότι θα τις αναλιώσει σ΄ ένα μάγμα υπέρτερο. Αν η ποίηση δεν βγαίνει από τη γλώσσα, δεν μπορεί να βγει από πουθενά -και στα ερασιτεχνικά μου μάτια η δική σας ποίηση πάνω και πρώτα απ’ όλα είναι γλώσσα που δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, μόνο κόβει κάθε τόσο από το σώμα της κομμάτια και τα δένει σε ποιήματα χωρίς η ίδια να ελαττώνεται – αδυνατίζει ποτέ.

Γι΄ αυτό και μου φαίνεται ότι το κάθε ποίημά σας θα μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρο ή -αντίστροφα- ότι σταμάτησε γρήγορα και μ’ άφησε διψασμένο. Μα κι ώσπου να φτάσω στη δίψα του τέλους, έχω περάσει από χίλια ξαφνιάσματα, γιατί δεν υπάρχει τροπή που η δική σας γλώσσα να μην μπορεί να την πάρει φτερόποδη αυτή κι εμείς λαχανιασμένοι.

Ευλογημένη να είσαστε

[nemo]

μας εθαψε σε βαθος δεκα μετρων ο μικρο ..και για τον κονδυλη που τον συμπαθω

να πω την αληθεια αφου δεν διαβασα αρκετα ποιηματα πως να εχω γνωμη;

αλλα και παλι με τον ελλιοτ ενα διαβασα στην αρχη και μετα αγορασα οτι ειχε γραψει
πως εγινε αυτο; να πω και οτι οι ελληνες απο καιρο δεν παραγουν τιποτα σε τεχνη
δεν ειναι τυχαιο οτι τα μνημονια και η οικονομικη θεση που ειμαστε εχει σχεση και με τον πνευματικο κατηφορο
ειμαστε κλαψουμουνηδες .....σε ολα σαν παθητικοι γκει χωρις να θιξω κανεναν

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Σήμερα,
καὶ ποιός δὲν εἶναι ποιητής καὶ ἕνεκα τούτου πῶς νὰ μὴν τὸ δηλώνει!...