bizeli έγραψε: τυχαίνει πολλές φορές να ερωτηθώ τι μουσική ακούω.
Και εγώ δεν είμαι προετοιμασμένος να απαντήσω όταν με ρωτάνε αυτό.
Και μια και σκέφτομαι για τον Βάγκνερ που θα παρακολουθήσω αύριο (και προβλέπω να κουράζομαι) υπάρχουν και κάποιοι συνειρμοί σχετικά με τη μουσική του και την Ελλάδα
Το 1937 ήρθε ο Γκαίμπελς στην Αθήνα. Θερμή υποδοχή, γερμανικές σημαίες, σβάτσικες, συζητήσεις που κατέληξαν στην υπογραφή μορφωτικής συμφωνίας μεταξύ Γερμανίας-Ελλάδας (πρώτη φορά ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών από την Telefunken, υποτροφίες, επιχορηγήσεις σε μουσικά προγράμματα). Φυσικά, με Βάγκνερ ξύπναγαν το πρωϊ οι Έλληνες και με Βάγκνερ κοιμόντουσαν το βράδυ. Θεωρήθηκε ότι η Ελλάδα είχε βρει τη μουσική της συνείδηση στη γερμανική μουσική και έγιναν όνειρα για δημιουργία εθνικής σχολής. Παίχτηκε στην Αθήνα η Όπερα του Βάγκνερ "Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν". Απαντώντας οι δικοί μας έπαιξαν στο Βερολίνο το δικό μας "Δαχτυλίδι της Μάνας" την ίδια χρονιά που οι Γάλλοι ηττημένοι οπισθοχωρούσαν για να υπογράψουν συνθηκολόγηση και οι Άγγλοι έφευγαν όπως όπως από τη Δουνκέρκη.
Και φυσικά στην Ελλάδα στα Ωδεία, η Μουσική διδάσκεται με βάση ένα βασιλικό διάταγμα του 1957 το οποίο δεν λαμβάνει πρόνοια να συσχετίζεται η μουσική με το περιβάλλον εθνικό ή διεθνές και με την πολιτική.
Αποτέλεσμα, το παρακάτω στο οποίο υπήρξα μάρτυρας.
Σε ένα Ωδείο που παρακολουθούσα κάποτε, ρώτησε ο δάσκαλος: "Ποιος ξέρει τι ήταν ο Μακάριος;
Τρεις μαθήτριες απάντησαν "δεν ξέρουμε". Η τέταρτη είπε "Νομίζω ότι ήταν παπάς, αλλά δεν ξέρω πού"