Το χειμώνα του 1941-42 ο λιμός θέρισε τον πληθυσμό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Η αιτία ήταν η άρνηση των κομμουνιστών αγροτών να παραδώσουν τη σοδειά τους στα εντεταλμένα όργανα του κράτους, δλδ της πατριωτικής κυβέρνησης Τσολάκογλου, αλλά κυρίως οι στοχευμένες ενέργειες του προδοτικού ΚΚΕ που απέκλεισε όλες τις οδούς ανεφοδιασμού των δύο πόλεων, με τη δύναμη των όπλων που είχαν πάρει από την ΕΣΣΔ και τον ίδιο τον Στάλιν, με αποτέλεσμα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα από πείνα, τα περισσότερα των οποίων παιδιά.
Οι ελάχιστοι που σώθηκαν το οφείλουν αποκλειστικά στις συντονισμένες ενέργειες όλων των αγνών εθνικοφρόνων δεξιών πατριωτών οι οποίοι (σε συνεργασία με τις Γερμανικές δυνάμεις εκπολιτισμού και ευρωπαϊκής επιμόρφωσης που μας έκαναν τη χάρη να έρθουν στην πατρίδα μας λες και δεν είχαν άλλη δουλειά να κάνουν), εξάντλησαν κάθε όριο της φιλανθρωπίας τους βάζοντας και από την τσέπη τους, ώστε να κρατήσουν ψηλά το βιοτικό επίπεδο και το ηθικό του πληθυσμού κατά την άθλια εβραιομπολσεβίκικη ενέργεια του αποκλεισμού που στόχο είχε τον πλήρη αφανισμό του αστικού πληθυσμού επειδή δεν δεχόταν να μπολσεβικοποιηθεί, να αποκηρύξει τον Βασιλέα και να πάρει μέρος σε κάτι λαϊκές δημοκρατίες και άλλα δημοκρατικά κουραφέξαλα που του έλεγαν.
Ιδού τα έργα του κομμουνισμού για να μην ξεχνούν οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Αιδώς εβραιομπολσεβίκοι ανθέλληνες κομμουνιστές.

