Αγαπημένα αποφθέγματα

[libre]

Για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει κάτι να κάνεις, κάτι να αγαπάς, κάτι να ελπίζεις (κινέζικο).

[ΠΗΞΤΕ]

Από τον μακαρίτη Ρότζερ Έμπερτ:

Kindness’ covers all of my political beliefs. No need to spell them out. I believe that if, at the end, according to our abilities, we have done something to make others a little happier, and something to make ourselves a little happier, that is about the best we can do. To make others less happy is a crime. To make ourselves unhappy is where all crime starts. We must try to contribute joy to the world. That is true no matter what our problems, our health, our circumstances. We must try. I didn’t always know this and am happy I lived long enough to find it out.

[taksidiotis]

Αν η ιστορια μας εχει διδαξει κατι,αυτο ειναι οτι μπορεις να <<φας>> τον οποιοδηποτε ανθρωπο,οτι κι αν ειναι.

[Ερμής]

Όσο πιο εύκολα προσφέρει θέσεις και αξιώματα
ένα κίνημα, τόσο κατώτερο υλικό θα προσελκύει,
και στο τέλος αυτά τα πολιτικά παράσιτα θα
κυριαρχήσουν σε ένα επιτυχημένο κόμμα σε
τέτοιο βαθμό ώστε οι έντιμοι μαχητές των πρώτων
ημερών δεν θα αναγνωρίζουν πλέον το παλαιό
κίνημα και οι νέοι επισκέπτες θα τους παραγκωνίσουν
σαν ανεπιθύμητους εισβολείς.
Οταν συμβεί αυτό,η αποστολή ενός τέτοιου κινήματος θα έχει τελειώσει...

[Adminović]

«Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα. Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος! « Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;» Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και ους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος. Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…!»

Νίκος Καζαντζάκης

Πόσο δίκιο είχε...