τα ξετρύπωσα από τα κιτάπια ενός αρχείου στο pc μου,δυστυχώς δε ξέρω την πηγή αυτων των υπέροχων στοιχων. εαν ήξερα θα έβαζα φυσικά την πηγή όπου μπορεί να ήταν αυτοί οι στοίχοι αναρτημένοι.τα ξέθαψα από κάπου από ένα αρχείο κι τα "αναρτιζω εδώ, με σκοπό να μοιραστώ με τους άλλους ανθρώπους , όμορφα σοφα λόγια κι μηνύματα. δε τα οικειοποιούμαι φυσικά δε είναι δικά μου αυτά. είναι δανεισμένα λοιπόν από σοφούς αγνωστους εμπνευστές.θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε αυτούς όπου τα γράψαν, είναι παραπολλά πετυχημένα κι ευστοχότατα.
------------------------------
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Μπορεί να
ταξιδέψουμε σε ολόκληρο
τον
κόσμο
για να βρούμε την ομορφιά
και
την
γαλήνη......
Αλλά αν δεν την κουβαλάμε
μέσα
μας,
δεν πρόκειται ποτέ και
πουθενά...να την
συναντήσουμε.........
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
ΠΟΥ
ΚΥΛΑΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
ΜΠΡΟΣΤΑ
ΜΑΣ. ΕΥΚΟΛΑ ΣΕ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ
ΚΑΙ
ΣΕ
ΤΡΑΒΑΕΙ ΟΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟ
ΠΗΓΑΙΝΕΙ.
ΌΠΩΣ ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΔΕΝ
ΓΥΡΙΖΕΙ
ΠΙΣΩ,
ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΑΝ ΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ,
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ
ΓΥΡΙΣΕΤΕ..........ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ
ΠΑΝΤΑ
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ..............ΜΗΝ ΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ.........''
........... Tι' ναι αυτό
που τόση γλύκα δίνει στην
ανάσα;
Αυτό που με κρατάει
καρφωμένη
κι όλο ζητάει,
όλο ελπίζει,
ακόμα θέλει;
Πέρα απ' τον πόνο,
πέρα απ' το κύμα που όλο
έρχεται ανάποδα,
πέρα απ' το τώρα που' ναι
ό,τι
έχω,
Τι' ναι αυτό
που όλο μένει μισό
κι όλο αναπνέει σαν να
είναι
η
μόνη αλήθεια....????
Μετράω φοβίες που θέλουν
να
μας
ποτίσουν και να μας
κρατήσουν
δεμενους κάτω από άγρια
δεσμά
μιας υποταγής δίχως
προηγούμενο.... Πρώτη φοβία:
δεν
σε ερωτεύομαι. Δεύτερη
φοβία:
Φοβάμαι ταυτόχρονα και τη
μοναξιά. Τρίτη φοβία:
φοβάμαι
κι
εμένα... Μάλλον πιο πολύ απ'
όλα
φοβάμαι εμένα... Είμαι
ικανός
να
κάνω τα πάντα.....
........... Πολλοί θρηνούν για
τον
χαμό ενός παιδιού
θρηνούν για κάποια χαμένη
αθωότητά
και νοσταλγούν το γέλιο
του,
το
κλάμα του
και ίσως ζηλεύουν την
μοναδική
του αγνότητά
Κάνεις δεν θρήνησε όμως
για
τον
ίδιο (τον εαυτό του)
όλοι σκότωσαν τις ψυχές
τους
για
το μέλλον
γεμίσανε τα σπλάχνα τους
με
δηλητήριο
και ρίχνονται στα "πρέπει"
τους ξεχνώντας τα θέλω.......
.........Οι άνθρωποι μπορεί να
ξεχάσουν τι τους είπες,,
ποτέ όμως δεν θα ξεχάσουν
πως
τους έκανες να
αισθανθούν...........
..........Οι
περισσότεροι άνθρωποι
αγνοούν
τις δυνατότητές τους.
Είναι σαν μια πεταλούδα
που
πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα
κλειστό βάζο.
Όταν το βάζο ανοίξει η
πεταλούδα
παραμένει μέσα γιατί
κανείς
δεν
της είπε ότι μπορεί να
πετάξει.........
...............
Είναι αργά... Φέρνω στο νου
μου
αγαπημένα πρόσωπα.
Απολαμβάνω
τη
μορφή τους κι αγγίζω την
υπέροχη
αύρα τους. Αυτή την φωτεινή
αντανάκλαση τους κάνω
ασπίδα
μου. Μπορώ να αντικρύζω
περισσότερο τον ορίζοντα.
Ελπίζω
μέσα από την πίστη αυτών
των
σχέσεων. Μου δίνουν δύναμη
και
επανέρχομαι στα υψηλά μου
πεδία.
Είναι σπουδαίες οι σχέσεις
με
αγαπημένα πρόσωπα. Φάροι
στη
διαδρομή.....!!!!!!!
...............
Αισθάνομαι παράξενα. Από
τη
μια
το φως, από την άλλη το
σκοτάδι.
Με έχουν κάνει σάντουιτς,
σαν
να
με δίνουν τροφή σε
πεινασμένα
στόματα. Δεν ξέρω πως να με
προσδιορίσω αυτή τη
στιγμή...
Όλα χάθηκαν αλλά δεν ήταν
ξαφνικά. Τα σήματα είχαν
σταλεί
από καιρό. Το περίεργο
είναι
πως
φεύγεις με καλά
συναισθήματα.
Οι
αντιθέσεις που έφεραν τις
συγκρούσεις δεν αλλοίωσαν
τους
παλμούς της καρδιάς. Δεν
φτάνει
όμως η καρδιά. Από μόνη της
δεν
σώζει στη ροή του κόσμου.
Μόνο
σαν βρεθείς απόκοσμος,
ίσως
μετράει μόνο
εκείνη. Η ισορροπία
υπάρχει
όταν
λειτουργεί αρμονικά ο
κτύπος
της
με το μυαλό. Έμαθα πια από
τόσα
"περάσματα" πως αν κάτι
μετράει στη μοναδική ζωή
του
καθενός, είναι η ειρήνη, η
αρμονία και η ισορροπία
στο
μυαλό. Τι καταφέραμε οι δυο
μας;
Να χαθούμε μεταξύ μας...
Τίποτε
άλλο, αυτός είναι ο τελικός
μας
λογαριασμός.
Θα ηρεμήσω περισσότερο και
θα
φερθώ με δικαιοσύνη. Και με
αγάπη
προς όλους. Θα είμαι
λεύτερος
και
να κοιτάξω και να πετάξω,
έχοντας
καταφέρει να είμαι μαζί με
τον
ευατό μου.....!!!!!!
............ Σαν
πέφτει η νύχτα, όλα όσα με
στοιχειώνουν γυρνούν ξανά.
Και
χάνομαι μακριά όπως κάθε
βράδυ.
Να ψάχνω να βρω όσα -άδικα-
μου
παίρνει το σκοτάδι. Όσα δεν
προλαβαίνω να πάρω μαζί
μου,
όσα
δεν προλαβαίνω ποτέ να
ονειρευτώ...
............
"Ο ευατός μας είναι το μόνο
που
έχουμε σίγουρα. Μπορούμε
να
μοιραστούμε ένα κομμάτι
μας
με
κάποιον, αλλά δεν πρέπει να
του
το δώσουμε. Γιατί, όσο
κοντά
μας
κι αν είναι αυτός ο
κάποιος,
το
κομμάτι που πριν ήταν δικό
μας,
πάντοτε θα μας λείπει.
Σκέψου,
με
κάποιον που αγαπάς
μοιράζεσαι
το
σώμα σου- τα χέρια σου, το
κεφάλι
σου, το στήθος σου..
Φαντάσου
να
κόψεις το χέρι σου και να
του
το
χαρίσεις. Όσο κοντά σου κι
αν
είναι αυτός ο κάποιος, εσύ
θα
είσαι για πάντα πια με ένα
χέρι.
Κι αργά ή γρήγορα, θα
βρεθείς
αντιμέτωπος με την
αλήθεια:
όσο
κι αν σε αγαπά, θα
προτιμούσε
να
ήσουν
αρτιμελής!"
Ψαχνω να
βρω ενα ενα τα
σκαλοπατακια
για
να ανεβω ψηλα...ψηλαφω το
επομενο
μα δε το βρισκω...μια σκαλα
ειναι
η ζωη. Οσο πιο ψηλά φτανεις,
τοσο
ευκολο ειναι να κυλλησεις
και
τοτε το ανεβασμα θαναι πιο
δυσκολο, πιο χρονοβορο..πιο
κουραστικο. Θα χρειαστεις
ψυχη
γεματη, μυαλο καθαρο,
ανθρωπους
αληθινους...θα
αιματοκυλιστεις..θα
πονεσεις..θα
γδαρθεις...
Σε αυτή τη φωτογραφία:
Βρες χρόνο
για όνειρα -
αυτά θα τραβήξουν το όχημά
σου
ως
τ' αστέρια.
Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν'
αγαπιέσαι -
αυτό είναι το προνόμιο των
Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς
ολόγυρα
σου
-
είναι πολύ σύντομη η μέρα
για
να
'σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς -
αυτό είναι η μουσική της
ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί -
για να νοιώθεις αυθεντικά
ανθρώπινος....
.................. Μου είπες ένα
βράδυ:Φοβάσαι να ζήσεις
μετά
από
όσα πέρασες;
Κι από τότε κάτι έχει
παγώσει
μέσα μου...
Κι εσύ που ξέρεις αν
φοβάμαι
να
ζήσω;
Το αντιλαμβάνεσαι μέσα από
τα
δικά σου μέτρα και
σταθμά........!!!!!!
Αυτό που κάνουμε εμείς οι
άνθρωποι και κρίνουμε τις
ζωές
των άλλων βάσει των δικών
μας
φόβων και
πεποιθήσεων...............
......Ζήτησα
δύναμη…
Και ο θεος στην ζωη μου
έδωσε
δυσκολίες για να με
κάνει δυνατό.
Ζήτησα σοφία…
Και μου έδωσε προβλήματα
για
να
λύσω.
Ζήτησα ευημερία…
Και μου έδωσε μυαλό και
υγεία
για
να
δουλέψω.
Ζήτησα κουράγιο…
Και μου έδωσε εμπόδια για
να
τα
ξεπεράσω.
Ζήτησα αγάπη…
Και μου έδωσε πονεμένους
ανθρώπους
για να τους βοηθήσω.
Ζήτησα χάρες…
και μου έδωσε ευκαιρίες.
Δεν
έλαβα τίποτε από ότι
ζήτησα…
Όμως
έλαβα όλα όσα
χρειαζόμουν.!!!!!!!!
....Σαν πέφτει η νύχτα, όλα
όσα
με στοιχειώνουν γυρνούν
ξανά....
Και χάνομαι μακριά όπως
κάθε
βράδυ.... Να ψάχνω να βρω όσα
-άδικα- μου παίρνει το
σκοτάδι....
Όσα δεν προλαβαίνω να πάρω
μαζί
μου, όσα δεν προλαβαίνω
ποτέ
να
ονειρευτώ...
...............μάτια στεγνά,
και λόγια αβίαστα σκληρά,
αλόγιστα και καμια φορα
αζύγιαστα,
και… και…και… και, ναι,
και ανάσες βιαστικές και
λοξές
ματιές
Μέχρι να βρείς αλλού να
γαντζωθείς αλλου, σε
περιμένω
γιατί δε σε φτάνω.
...υπάρχουν λέξεις που
ξεφεύγουν
από το λεξιλόγιο, γιατί δεν
ξέρω
πως να τις προφέρω............
Έμαθα........
τόσα πράγματα από σας, τους
ανθρώπους ...!!!!!!
Έμαθα πως όλοι θέλουν να
ζήσουν
στην κορυφή του
βουνού, χωρίς να γνωρίζουν
ότι η
αληθινή ευτυχία βρίσκεται
στον
τρόπο που κατεβαίνεις την
απόκρημνη πλαγιά.............
Έμαθα πως όταν το
νεογέννητο
σφίγγει στη μικρή παλάμη
του,
για
πρώτη φορά, το δάχτυλο του
πατέρα
του, το αιχμαλωτίζει για
πάντα.............
Είναι............στιγμές
που θες να γυρίσεις πίσω να
ζήσεις ξανά τις πιο ωραίες
σου
στιγμές μα δεν μπορείς.
Αυτές
τις
στιγμές κράτα βαθειά μες
την
καρδιά σου ό,τι αγάπησες
και
σ'
έκανε πραγματικά
ευτυχισμένο
και προχωρά. Σίγουρα δεν
μπορείς
να ξαναζήσεις αυτές τις
στιγμές
μα να ξέρεις πως πάντα θα
'ναι
δικές σου και θα σ'
ακολουθούν.
Μην σταματήσεις να
ελπίζεις
και
να ονειρεύεσαι για ό,τι
καλύτερο
στη ζωή σου. Να ξέρεις πως
τα
όνειρα χάνονται μόνο όταν
τα
παρατήσεις. Δυσκολίες θα
βρεις
σ' αυτό το ταξίδι μα όταν
φτάσεις στον προορισμό σου
θα
έχεις κερδίσει πολλά.
Αγάπησε
και ζήσε την κάθε στιγμή
σαν
να
είναι η τελευταία σου. Αν
κάποτε
χάσεις κάτι αγαπημένο σου
μη
λυπηθείς. Μην ξεχνάς ποτέ
πως
κάπου παρακάτω μακρυά ή
κοντά
υπάρχει για όλα ένα τέλος.
Τίποτα
όμως δε χάνεται απ' τη
στιγμή
που έχει ζήσει έστω και για
λίγο.
Μένει για πάντα μέσα στην
καρδιά
μας σαν μια γλυκιά
ανάμνηση
και
η
αναμνήσεις είναι που
δίνουν
αξία
στη ζωή........!!!
Εχω.........πεθανει
γιατι δεν εχω επιθυμια,
δεν εχω επιθυμια γιατι
νομιζω
οτι κατεχω,
νομιζω οτι κατεχω γιατι
δεν
προσπαθω να δωσω ,
προσπαθωντας να δωσω
συνειδητοποιω οτι δεν εχω
τιποτα,
Μην εχοντας τιποτα
αντιλαμβανομαι πως ειμαι
ενα
τιποτα ,
οντας ενα τιποτα επιθυμω
να
γινω
κατι ,
θελοντας να γινω κατι ,
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΖΩ........!!!!!!!!
..................
Η κακία υποβλέπει.
Η σύνεση προβλέπει.
Η αγάπη παραβλέπει.
Είναι.............καλύτερα να
ζήσεις
τις μικρές ευτυχισμένες
στιγμές
που προσφέρει η ζωή, παρά
να
χάσεις το νόημα της
υπαρξής
σου
κυνηγώντας τη μεγάλη
ευτυχία
που
μπορεί να μην έρθει
ποτέ...........
Για............να
κάνεις οτιδήποτε σ’ αυτό
τον
κόσμο που αξίζει τον κόπο,
μην
κοντοστέκεσαι τρέμοντας,
αναλογιζόμενος το κρύο και
τον
κίνδυνο..........
Βούτα μέσα και πάλεψε όσο
καλύτερα
μπορείς..........!!!!!!!!!!
...........πρέπει να
φοβάμαι. Ο Φόβος ειναι ο
φονιάς
του νου.
Ο Φόβος είναι ο μικρός
θάνατος
που φέρνει την
ολοκληρωτική
εξόντωση.
Θα αντιμετωπίσω κατάματα
τον
Φόβο μου.
Θα τον αφήσω να περάσει απο
πάνω
και απο μέσα μου.Και οταν
θα
φύγει ,
θα στρέψω το εσωτερικό μου
βλέμμα για να δω το δρόμο
απ’οπου πέρασε.
Εκεί οπού θα εχει περάσει ο
Φόβος, δε θα υπάρχει
τίποτα.
Μόνο
εγώ θα βρίσκομαι εκεί.....
Οδοιπόρε.........δεν
υπαρχουν δρομοι....!!! θα
τους
φτειάξεις εσύ ο ίδιος με το
περπατημά
σου....!!!!
Όποτε........χρειάζεται
να πάρουμε μια πολύ
σημαντική
απόφαση, το καλύτερο είναι
να
εμπιστευόμαστε
την παρόρμηση, το πάθος,
γιατί η
λογική συνήθως....
προσπαθεί να μας
απομακρύνει
απο το όνειρό μας,
λέγοντας ότι η στιγμή δεν
είναι
ακόμα κατάλληλη.
Η λογική φοβάται την ήττα,
ενώ η
διαίσθηση απολαμβάνει
τη ζωή και τις προκλήσεις
της..........!!!!!!
<<.. Όλη
η δυστυχία του ανθρώπου
προέρχεται από το ότι δεν
μπορεί
να μείνει μια μέρα μόνος,
συντροφιά με τον εαυτό του
σ΄ένα
δωμάτιο. Πόσα θα είχαν να
πουν
οι
δυο τους..!!>>
Αν........νομίζεις
ότι ο χρόνος περνάει,
κάνεις
λάθος. Ο χρόνος στέκεται,
εμείς
περνάμε...!!!!!!!!!
........Ψάχνοντας
για ότι έχω ανάγκη,
και δεν ξέρω ακριβώς τι
είναι
αυτό,
πήγαινα από άνθρωπο σε
άνθρωπο,
και είδα πως όλοι τους μαζί
έχουν λιγότερα από μένα
που δεν έχω τίποτα, και πως
άφησα
στον καθένα από αυτούς ένα
κομμάτι
από αυτό που δεν έχω και
που
αναζητώ.....
Να.........θυμάσαι
πως κάθε άνθρωπος που
συναντάς
κάτι φοβάται, κάτι αγαπά
και
κάτι
έχει χάσει.......!!!!!!!!!
.........συνείδηση
ενός λουλουδιού στην
καρδιά
του
χειμώνα δε γυρίζει το
καλοκαίρι
που πέρασε, αλλά την άνοιξη
που
θα έρθει. Το φυτό δεν
σκέφτεται
τις μέρες που πέρασαν, μα
αυτές
που θα έρθουν. Αν τα άνθη
είναι
σίγουρα ότι θα έρθει η
άνοιξη,
γιατί εμείς οι άνθρωποι
δεν
πιστεύουμε πως μια μέρα θα
καταφέρουμε να
πραγματοποιήσουμε όλα όσα
θέλουμε.....!!!
Αποδέχομαι........τον
εαυτό μου και τους άλλους
χωρίς
όρους...!! Αποδεχόμαστε τους
ανθρώπους γύρω μας χωρίς
να
τους
κρίνουμε, να τους
κατηγορούμε
και χωρίς να θέλουμε να
τους
αλλάξουμε. Έτσι δεν θα
νιώθουμε
κακία και εχθρότητα για
τους
άλλους. Κυρίως, όμως,
αποδεχόμαστε τον εαυτό
μας.
Έτσι
θα αποκτήσουμε ισορροπία,
αυτοπεποίθηση και θα
αποκαλύψουμε τον καλύτερο
μας
εαυτό...........
πως το
χτύπημα που πονά
περισσότερο
δεν
είναι το πιο δυνατό αλλά το
αναπάντεχο.
Μα αυτή δεν είναι η ζωή ;
Υπάρχει κάποιος που μπορεί
να
είναι προετοιμασμένος για
όλα;
Δεν.........εχει
σημασια ποσο καλος ειναι
ενας
ανθρωπος...καποιες
στιγμες,μπορει και να σε
πληγωσει,....Γι αυτο πρεπει
να
τον
συγχωρεις............!!!!!!!!!!!!!!!!...
Η αληθινή
έννοια της συγχώρεσης
δηλώνεται
από την ίδια την λέξη: συν +
χωρώ.
Αυτό σημαίνει ότι βρίσκω
χώρο
μέσα στην καρδιά μου και
για
κάποιον άλλο. Η συγχώρεση
στρέφεται προς εκείνους
που
μας
πλήγωσαν, μας πίκραναν ή
μας
απογοήτευσαν, για...τί
αυτούς
τους διώχνουμε από την
καρδιά
μας.
Το ζήτημα είναι αν
μπορούμε
να
βρούμε λίγο χώρο στην
καρδιά
μας
ώστε να χωρέσουν κι αυτοί !
Δεν
είναι απαραίτητο να τους
κάνουμε
παρέα, να τους
μιλάμε, ούτε καν να τους
βλέπουμε. Είναι όμως
σημαντικό
να μην τους διώχνουμε από
τον
παράδεισο της καρδιάς
μας!
08
να ξέρεις
τους άλλους??? Πως μπορείς
να
βάζεις το χέρι σου στην
φωτιά
για
κάποιον που δεν θα μάθεις
ποτέ???
Πως μπορείς να αντιπαθείς
κάποιον που τον ξέρεις
μόνο
ένα
λεπτό??? Όλοι μας
αναρωτιόμαστε....η αλήθεια
είναι
πως δεν μπορείς να
αποτρέψεις
κάτι το μόνο που μπορείς να
κάνεις είναι να ακούσεις
την
καρδία σου εκείνη ξέρει
καλύτερα.....
κάνουμε το
εφικτό όσο γίνεται
καλύτερα.
Το
να υποφέρω γιατί τα
πράγματα
δεν
είναι όπως τα έχω
φανταστεί
δεν
είναι μόνο ανώφελο είναι
και
παιδαριώδες».
τι
χρειαζόμαστε πραγματικά.
Κανείς
δεν θα μας θεραπεύσει τις
αγωνίες μας, δεν θα γεμίσει
τα
κενά μας ή θα φτιάξει τη
ζωή
μας,
ούτε κι εμείς των άλλων,
αυτό
είναι και ανέφικτο και
απογοητευτικό. Μπορούμε
όμως
να
κάνουμε πράγματα μαζί για
τις
ζωές μας.
.........πληγές
στην καρδιά σου διαρκούν
όσο
θές
εσύ…
Το κόψιμό τους φτάνει όσο
βαθιά
εσύ το επιτρέπεις να
φτάσει...!!!
Η πρόκληση δεν είναι πως θα
καταφέρεις
...................
Διαλεξε τη ζωη που σου
αξιζει.
Μην αναρωτιεσαι τι εχασες
και μη μετρας τις ημερες
που
περασες........
Ξεκινα τωρα:
Στασου στα ποδια σου,
δυναμωσε
και δουλεψε...!!!!
Και ...αγαπα πολυ...
Η ζωή μας
έχει αποδείξει πως
υπάρχουν
αφανείς, απλοί, φτωχοί
άνθρωποι
αλλά παρ’ όλα αυτά
ευτυχείς
όπως
υπάρχουν ωραίοι, πλούσιοι
και
διάσημοι βουτηγμένοι στην
κατάθλιψη. Φυσικά όλο αυτό
το
σχήμα λειτουργεί και
αντίστροφα.
Ωστόσο, μέσα στις ...ίδιες
τις
προσωπικές μας αναμνήσεις
περιέχονται κάποιες
στιγμές
που
βρισκόμασταν στη φύση ή
ακούγαμε
μια εξαιρετική μουσική ή
υπήρχε
κοντά μας κάποιος
αγαπημένος
κι
ήταν αυτά αρκετά για να
πλημμυρίσουμε ξαφνικά και
ανεξήγητα από ευτυχία.
Έτσι
απλά.
Βλέπετε, η ευτυχία είναι
αλαφροπάτητη. Δεν έρχεται
βροντώντας τα βήματά της
μέσα
σε
θυελλώδη χειροκροτήματα
και
εκρήξεις πυροτεχνημάτων.
Δεν
έχει το διονυσιακό
στοιχείο
του
ενθουσιασμού αλλά ούτε και
τη
θνητή φύση μιας πρόσκαιρης
χαράς. Είναι κάτι
εσωτερικό,
γαλήνιο και συνεχές. Ένα
βαθύ
αίσθημα πληρότητας. Γι
αυτό
και
οι ευτυχείς είναι πάντα
γενναιόδωροι. Από εκεί θα
τους
γνωρίσετε. Κι από ένα
χαμόγελο
κατάφασης. Προς τη ζωή και
το
βαθύτερο νόημά
της.
...........ζωη δεν
ειναι κατι παραπανω απο
....αναμνησεις....με αυτες
ζουμε ...
αυτες μας ταξιδευουν...και
μας
δινουν δυναμη να προχωραμε
μπροστα....και οταν πια
περασουν
τα χρονια απλα
......οταν
δινεις κατι οτι και αν
ειναι
αυτο
μαθε να το δινεις στα
αληθεια....
να το πιστευεις εσυ ο ιδιος
και
μετα κανε τον αλλον να
πιστεψει....
Υπάρχει........μια
παραλία για κάθε θάλασσα...
Τα όνειρα έρχονται και
παρέρχονται...
Φτιάχνουμε καινούρια και
περιμένουμε να τα δούμε να
γίνονται αληθινά....
Η χορτασμένη ψυχή απαιτεί
ανοιχτή καρδιά...
Ανοίξτε τα μάτια σε όλα τα
όμορφα
γύρω σας...
Μα πάνω από όλα ανοίξτε την
καρδιά σας!!!
Τα καλύτερα έρχονται....
...Όσα
αισθήματα κι αν πιάσεις, να
τ’
αφήσεις να ξεφύγουν. Γιατί
όσο
παλεύεις μέσα σου να τα
κρατήσεις, δυναμώνουν, και
σε
σώζουν σαν σε θίγουν, σε
σκοτώνουν, επιβιώνουν και
σε
πνίγουν.
Να ενδιαφέρεσαι για τον
εαυτό
σου σαν να ήτανε δικός
σου.
..........ή
γρήγορα έρχεται εκείνη η
στιγμή
στη ζωή μας που
πληγωνόμαστε
συναισθηματικά Μια σχέση
που
απέτυχε , ένας έρωτας που
δεν
βρήκε ανταπόκριση , μια
προδοσία
που δεν μπορούμε να
ξεπεράσουμε
,
μας αφήνουν
συναισθηματικά
ευάλωτους. Πως μπορούμε να
γιατρέψουμε την ραγισμένη
μας
καρδιά; Θα μπορέσουμε να
γιατρέψουμε την πληγή και
να
προχωρήσουμε με την ζωή
μας
μετά από ένα χωρισμό;
Μερικοί
άνθρωποι θέλούν συνεχώς να
μιλάνε. Δεν έχει σημασία τι
λένε
,
αρκεί να λένε κάτι.
Οτιδήποτε.
Έστω κι’άν αυτό είναι
άστοχο
,
αδιάφορο η
ακόμη και ανόητο. Θα μου
πεις
απλά οτι είναι φλύαροι .
Μερικοι
ναι, είναι φλύαροι , αν
φλυαρία
είναι η ακατάπαυστη και
ανυπόφορη λογοδιάρροια ,
που
μερικές φορές προξενεί και
παθολογικής
φύσης
Να
συνεχισω να ονειρευομαι η
να
δω
τον κοσμο μεσα απο τα
ρεαλιστικα
ματια που τα απαξιωνουν
ολα?
Πες μου ποιον ουρανο να
κοιταξω?
Αυτος ο κοσμος σπαραζει
και
καιγεται...
Αυτος ο κοσμος δεν ειναι
αυτο
που
ονειρευομουν με τα ματια
ενος
παιδιου..
.............καλή
διάθεσή σου πρέπει να
δημιουργείς ο ίδιος, την
κακή
θα
την εξασφαλίσουν οι
άλλοι..........
............. Αν
κάποτε καθίσεις λίγο να
ξαποστάσεις από τη μάχη
σου,
θυμήσου μια λεξούλα που
σου
ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω
ανάμεσα
στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι"
που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε
τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την
πετάξεις.
Μπορεί μια μέρα
να σου
χρειαστεί.............
Όταν
υπάρχουν αγνά
συναισθήματα
σε
μια σχέση οποιασδήποτε
φύσεως,δε
χωρούν "πρέπει" και
"γιατί". Η ψυχή,δεν
ξεχνά...Πονά και νοιάζεται.
Χαίρεται και αγαπά.
Απλά..........!!!!!!!!!!
σε
μέλλει εσένα άδεια μου
καρδιά
κι αν αγαπώ παράξενα
παιδιά
που κρύβουν στο φιλί τους
προσευχή
της μάνας τους ευχή
Πεθύμησα ένα σύννεφο
...βροχή να πιω κι
ουρανό.................
πεθυμησα ενα συννεφο........
.................
ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕ...
ΧΩΡΙΣ
ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗ.
ΜΟΝΟ
ΜΕ
ΑΠΟΗΧΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ..
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΕΝΟ ΠΑΡΑ
ΑΠΟΗΧΟΥΣ
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.. ΚΑΠΟΤΕ
ΗΤΑΝ ΗΧΟΙ , ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ
ΚΑΘΑΡΟΙ....
ΛΙΓΕΣ ΑΧΤΙΔΕΣ ΦΩΤΟΣ ΜΟΥ
ΧΑ'Ι'ΔΕΥΟΥΝ ΠΑΡΗΓΟΡΑ ΤΟ
ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑ ΝΑ ΜΕ
ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΝ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΠΟΥ
ΝΙΩΘΩ.. ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΑΠΟΤΟΜΑ ,
ΝΤΥΝΟΜΑΙ, ΦΟΡΑΩ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ ,
ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ , ΣΑΝ
ΤΟΝ
ΕΡΩΤΑ, ΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ
ΜΕ
ΤΟΝ
ΦΟΒΟ
ΠΑΡΕΑ.. ΧΑΝΟΜΑΙ ΣΤΗ ΡΟΗ ΤΗΣ
ΜΕΡΑΣ..ΞΕΧΝΑΩ ΕΣΕΝΑ ,
ΞΕΧΝΑΩ
ΕΜΕΝΑ..
ΚΙ
ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ
ΕΦΤΑΣΕ.. ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑ,
ΧΩΡΙΣ
ΠΡΟΣΜΟΝΗ.. ΜΟΝΟ ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
ΓΙ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΝΙΩΘΩ, ΓΙ'
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΑΛΛΑ ΔΕ
ΜΠΟΡΩ
ΝΑ
ΕΚΦΡΑΣΩ..
ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΜΟΥ
ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΩ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗ
ΝΥΧΤΑ..
ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ
ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΟΨΗ
ΜΟΥ,
ΤΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ , ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ
ΜΟΥ
ΜΑΤΙΑ, ΤΗΝ
ΑΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ..
ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΤΗΣ
ΚΑΙ
ΜΟΥ ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΑ... ΤΑ
ΜΑΤΙΑ
ΜΟΥ
ΚΛΕΙΝΟΥΝ. ΓΑΛΗΝΙΑ, ΠΕΘΑΙΝΩ
ΓΙΑ
ΛΙΓΟ...
ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
ΞΗΜΕΡΩΣΕ....
ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑ , ΧΩΡΙΣ
ΠΡΟΣΜΟΝΗ...
Μην το πεις πουθενά
............... Πια τα βράδια δεν
κοιμάμαι
Η καρδιά μου χτυπά
Και φοβάμαι , ναι φοβάμαι
Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι
να
μοιραστώ
Και σου ζητάω βοήθεια και
ντρέπομαι γι αυτό
Μην το πεις πουθενά
Όλα θέλω να τ αφήσω
Σπίτι φίλους δουλειά
Δίχως να κοιτάξω πίσω
Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι
να
μοιραστώ
Και σου ζητάω βοήθεια και
ντρέπομαι γι αυτό
Μην το πεις πουθενά
Όταν γελώ δυνατά να ξέρεις
μέσα
μου κλαίω
Μην το πεις πουθενά
Πόσο να κρύβομαι πια; Δεν
αντέχω
σου λέω!
Μην το πεις πουθενά
Θέλω να
φύγω μακριά . Πίστεψε με το
θέλω......
Κάποτε...........με
είχες ρωτήσει τι θα έκανα
αν
με
πρόδιδες... Τώρα που αυτό
έγινε
δεν μπορώ να σε μισήσω,
μπορώ
να
σε ξεχάσω... Κάποια
πράγματα
πρέπει να τα αφήνεις πίσω,
ακόμα
και αν κάποτε αποτελούσαν
τη
ζωή
σου..........!!!!!!
ΑΝΟΙΞΑΜΕ..........ΜΑΖΙ
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ
ΒΟΥΝΟ... ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ
ΠΡΟΣΕΞΕΙ
ΤΗΝ
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ...
ΕΙΔΕΣ
ΤΗ
ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΜΟΥ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗ,
ΜΕ
ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑ ΚΑΙ
Μ΄ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΣ, ΓΟΝΑΤΙΣΕΣ
ΔΙΠΛΑ
ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΑΜΟΚΛΑΔΑ ΠΟΥ
Μ΄ΕΡΙΞΕ Η
ΑΝΗΜΠΟΡΙΑ.... ΕΜΕΙΝΕΣ ΓΙΑ
ΛΙΓΟ
ΣΤΟ
ΠΛΕΥΡΟ ΜΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ ΝΑ
ΜΟΥ
ΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΣΟ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ....ΚΙ
ΥΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΄ΠΕΣ... ΠΡΟΣΠΑΘΩ
ΜΑ
ΔΕ
ΜΠΟΡΩ..... ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕΣ
ΜΑΚΡΥΑ...
ΚΙ ΕΓΩ ΕΜΕΙΝΑ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ
ΠΑΓΩΝΙΑ........
Μια
γοργόνα βρήκε κάποτε
ένα νιο να κολυμπά,
τον ήθελε δικό της
και κόλλησε το σώμα της
στο δικό του σώμα,
και γέλασε…και βούτηξε
βαθιά…
και ξέχασε η άσκεφτη χαρά
της
πως πνίγονται
κι οι εραστές ακόμα.
de ειναι
απιστευτα γλυκο να λες
στον
αγαπημενο σου, αααχ κοιτα
ενα
ωραιο τριανταφυλλο..... και
να
πηδαει μαντρες για να το
κοψει
και να σου το προσφερει με
εναν
τροπο...σαν αυτον???
Μη μου
κάνεις παρατηρήσεις
μπροστά
στον κόσμο,... θα προσέξω
περισσότερο αυτό που θα
μου
πεις
....αν μου μιλήσεις ήρεμα
μια
στιγμή που θα είμαστε οι
δυό
μας.....
TIΠOTA.....ΔΕΝ
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ
ΣΤΙΓΜΗ
ΠΙΣΩ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΤΗΝ
ΘΥΜΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ
Η
ΠΡΑΞΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΕ
ΠΛΗΓΩΣΑΝ.
ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Η ΑΘΕΛΑ, δεν εχει
σημασια. ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ
ΔΕΝ
ΣΕΒΑΣΤΗΚΕΣ ΑΥΤΟΝ-Η ΠΟΥ
ΚΑΠΟΤΕ
ΕΛΕΓΕΣ ΟΤΙ ΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ
ΣΟΥ....!!!!
ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ
ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ ΠΑΝΤΑΖΗ..........
Ο πιο καλός τρόπος για να
'χεις
τον τελευταίο λόγο είναι
να
ζητήσεις συγγνώμη.
Ετσι:
Θα ευχαριστιέσαι καλύτερα
τη
ζώη
σου.
Θα σέβεσαι περισσότερο τον
εαυτό
σου.
Θα σε σέβονται/εκτιμούν οι
άλλοι....!!!!
μου
δημιουργείς το συναίσθημα
πως
τα
λάθη μου είναι
αμαρτήματα....
Μπερδεύονται έτσι μέσα μου
όλες
οι αξίες που έχω μάθει να
αναγνωρίζω.
Μη με κάνεις να νιώθω
μικρότερος
απ’ ότι είμαι. Αυτό με
σπρώχνει
να παριστάνω καμιά φορά
τον
σπουδαίο
.....Μη
ξεχνάς πόσο γρήγορα
μεγαλώνω.
Θα
πρέπει να σου είναι
δύσκολο
να
κρατήσεις το ίδιο βήμα με
μένα,
αλλά προσπάθησε σε
παρακαλώ.
......Μην ξεχνάς πως δε θα
μπορώ
ν’
αναπτυχθώ χωρίς πολλή
κατανόηση
και αγάπη. Αυτό όμως δε
χρειάζεται να το πω. Ετσι
δεν
είναι;
που τα
αστέρια κατεβαίνουνε
χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και
νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα
σιγοτραγουδούν.
Ακόμα κι οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά
να
σε
θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη.
Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν
την
πόρτα,να ρωτήσει αν
δέχεσαι
επισκέψεις.
Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη,
ούτ' ένα λουλουδάκι.
Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε
ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου
κι
ανάβει προκλητικά το
τσιγαράκι
της.
"Αυτάααα! Πού είχαμε
μείνει;"
Σου λέει μ' όλο το θράσος
της
και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ'
άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι.
Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες
τελικά,
που βλέπεις καθαρά,
το χρώμα που έχουν τα μάτια
της
μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι
στάχτες
από
τα όνειρα.........
ταξιδέψουμε σε ολόκληρο
τον
κόσμο
για να βρούμε την ομορφιά
και
την
γαλήνη......
Αλλά αν δεν την κουβαλάμε
μέσα
μας,
δεν πρόκειται ποτέ και
πουθενά...να την
συναντήσουμε.........
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
ΠΟΥ
ΚΥΛΑΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
ΜΠΡΟΣΤΑ
ΜΑΣ. ΕΥΚΟΛΑ ΣΕ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ
ΚΑΙ
ΣΕ
ΤΡΑΒΑΕΙ ΟΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟ
ΠΗΓΑΙΝΕΙ.
ΌΠΩΣ ΕΝΑ ΠΟΤΑΜΙ ΔΕΝ
ΓΥΡΙΖΕΙ
ΠΙΣΩ,
ΕΤΣΙ ΚΙ ΕΣΕΙΣ, ΑΝ ΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ,
ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ
ΓΥΡΙΣΕΤΕ..........ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ
ΠΑΝΤΑ
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ..............ΜΗΝ ΣΑΣ
ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ.........''
........... Tι' ναι αυτό
που τόση γλύκα δίνει στην
ανάσα;
Αυτό που με κρατάει
καρφωμένη
κι όλο ζητάει,
όλο ελπίζει,
ακόμα θέλει;
Πέρα απ' τον πόνο,
πέρα απ' το κύμα που όλο
έρχεται ανάποδα,
πέρα απ' το τώρα που' ναι
ό,τι
έχω,
Τι' ναι αυτό
που όλο μένει μισό
κι όλο αναπνέει σαν να
είναι
η
μόνη αλήθεια....????
Μετράω φοβίες που θέλουν
να
μας
ποτίσουν και να μας
κρατήσουν
δεμενους κάτω από άγρια
δεσμά
μιας υποταγής δίχως
προηγούμενο.... Πρώτη φοβία:
δεν
σε ερωτεύομαι. Δεύτερη
φοβία:
Φοβάμαι ταυτόχρονα και τη
μοναξιά. Τρίτη φοβία:
φοβάμαι
κι
εμένα... Μάλλον πιο πολύ απ'
όλα
φοβάμαι εμένα... Είμαι
ικανός
να
κάνω τα πάντα.....
........... Πολλοί θρηνούν για
τον
χαμό ενός παιδιού
θρηνούν για κάποια χαμένη
αθωότητά
και νοσταλγούν το γέλιο
του,
το
κλάμα του
και ίσως ζηλεύουν την
μοναδική
του αγνότητά
Κάνεις δεν θρήνησε όμως
για
τον
ίδιο (τον εαυτό του)
όλοι σκότωσαν τις ψυχές
τους
για
το μέλλον
γεμίσανε τα σπλάχνα τους
με
δηλητήριο
και ρίχνονται στα "πρέπει"
τους ξεχνώντας τα θέλω.......
.........Οι άνθρωποι μπορεί να
ξεχάσουν τι τους είπες,,
ποτέ όμως δεν θα ξεχάσουν
πως
τους έκανες να
αισθανθούν...........
..........Οι
περισσότεροι άνθρωποι
αγνοούν
τις δυνατότητές τους.
Είναι σαν μια πεταλούδα
που
πάντοτε ζούσε μέσα σε ένα
κλειστό βάζο.
Όταν το βάζο ανοίξει η
πεταλούδα
παραμένει μέσα γιατί
κανείς
δεν
της είπε ότι μπορεί να
πετάξει.........
...............
Είναι αργά... Φέρνω στο νου
μου
αγαπημένα πρόσωπα.
Απολαμβάνω
τη
μορφή τους κι αγγίζω την
υπέροχη
αύρα τους. Αυτή την φωτεινή
αντανάκλαση τους κάνω
ασπίδα
μου. Μπορώ να αντικρύζω
περισσότερο τον ορίζοντα.
Ελπίζω
μέσα από την πίστη αυτών
των
σχέσεων. Μου δίνουν δύναμη
και
επανέρχομαι στα υψηλά μου
πεδία.
Είναι σπουδαίες οι σχέσεις
με
αγαπημένα πρόσωπα. Φάροι
στη
διαδρομή.....!!!!!!!
...............
Αισθάνομαι παράξενα. Από
τη
μια
το φως, από την άλλη το
σκοτάδι.
Με έχουν κάνει σάντουιτς,
σαν
να
με δίνουν τροφή σε
πεινασμένα
στόματα. Δεν ξέρω πως να με
προσδιορίσω αυτή τη
στιγμή...
Όλα χάθηκαν αλλά δεν ήταν
ξαφνικά. Τα σήματα είχαν
σταλεί
από καιρό. Το περίεργο
είναι
πως
φεύγεις με καλά
συναισθήματα.
Οι
αντιθέσεις που έφεραν τις
συγκρούσεις δεν αλλοίωσαν
τους
παλμούς της καρδιάς. Δεν
φτάνει
όμως η καρδιά. Από μόνη της
δεν
σώζει στη ροή του κόσμου.
Μόνο
σαν βρεθείς απόκοσμος,
ίσως
μετράει μόνο
εκείνη. Η ισορροπία
υπάρχει
όταν
λειτουργεί αρμονικά ο
κτύπος
της
με το μυαλό. Έμαθα πια από
τόσα
"περάσματα" πως αν κάτι
μετράει στη μοναδική ζωή
του
καθενός, είναι η ειρήνη, η
αρμονία και η ισορροπία
στο
μυαλό. Τι καταφέραμε οι δυο
μας;
Να χαθούμε μεταξύ μας...
Τίποτε
άλλο, αυτός είναι ο τελικός
μας
λογαριασμός.
Θα ηρεμήσω περισσότερο και
θα
φερθώ με δικαιοσύνη. Και με
αγάπη
προς όλους. Θα είμαι
λεύτερος
και
να κοιτάξω και να πετάξω,
έχοντας
καταφέρει να είμαι μαζί με
τον
ευατό μου.....!!!!!!
............ Σαν
πέφτει η νύχτα, όλα όσα με
στοιχειώνουν γυρνούν ξανά.
Και
χάνομαι μακριά όπως κάθε
βράδυ.
Να ψάχνω να βρω όσα -άδικα-
μου
παίρνει το σκοτάδι. Όσα δεν
προλαβαίνω να πάρω μαζί
μου,
όσα
δεν προλαβαίνω ποτέ να
ονειρευτώ...
............
"Ο ευατός μας είναι το μόνο
που
έχουμε σίγουρα. Μπορούμε
να
μοιραστούμε ένα κομμάτι
μας
με
κάποιον, αλλά δεν πρέπει να
του
το δώσουμε. Γιατί, όσο
κοντά
μας
κι αν είναι αυτός ο
κάποιος,
το
κομμάτι που πριν ήταν δικό
μας,
πάντοτε θα μας λείπει.
Σκέψου,
με
κάποιον που αγαπάς
μοιράζεσαι
το
σώμα σου- τα χέρια σου, το
κεφάλι
σου, το στήθος σου..
Φαντάσου
να
κόψεις το χέρι σου και να
του
το
χαρίσεις. Όσο κοντά σου κι
αν
είναι αυτός ο κάποιος, εσύ
θα
είσαι για πάντα πια με ένα
χέρι.
Κι αργά ή γρήγορα, θα
βρεθείς
αντιμέτωπος με την
αλήθεια:
όσο
κι αν σε αγαπά, θα
προτιμούσε
να
ήσουν
αρτιμελής!"
Ψαχνω να
βρω ενα ενα τα
σκαλοπατακια
για
να ανεβω ψηλα...ψηλαφω το
επομενο
μα δε το βρισκω...μια σκαλα
ειναι
η ζωη. Οσο πιο ψηλά φτανεις,
τοσο
ευκολο ειναι να κυλλησεις
και
τοτε το ανεβασμα θαναι πιο
δυσκολο, πιο χρονοβορο..πιο
κουραστικο. Θα χρειαστεις
ψυχη
γεματη, μυαλο καθαρο,
ανθρωπους
αληθινους...θα
αιματοκυλιστεις..θα
πονεσεις..θα
γδαρθεις...
Σε αυτή τη φωτογραφία:
Βρες χρόνο
για όνειρα -
αυτά θα τραβήξουν το όχημά
σου
ως
τ' αστέρια.
Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν'
αγαπιέσαι -
αυτό είναι το προνόμιο των
Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς
ολόγυρα
σου
-
είναι πολύ σύντομη η μέρα
για
να
'σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς -
αυτό είναι η μουσική της
ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί -
για να νοιώθεις αυθεντικά
ανθρώπινος....
.................. Μου είπες ένα
βράδυ:Φοβάσαι να ζήσεις
μετά
από
όσα πέρασες;
Κι από τότε κάτι έχει
παγώσει
μέσα μου...
Κι εσύ που ξέρεις αν
φοβάμαι
να
ζήσω;
Το αντιλαμβάνεσαι μέσα από
τα
δικά σου μέτρα και
σταθμά........!!!!!!
Αυτό που κάνουμε εμείς οι
άνθρωποι και κρίνουμε τις
ζωές
των άλλων βάσει των δικών
μας
φόβων και
πεποιθήσεων...............
......Ζήτησα
δύναμη…
Και ο θεος στην ζωη μου
έδωσε
δυσκολίες για να με
κάνει δυνατό.
Ζήτησα σοφία…
Και μου έδωσε προβλήματα
για
να
λύσω.
Ζήτησα ευημερία…
Και μου έδωσε μυαλό και
υγεία
για
να
δουλέψω.
Ζήτησα κουράγιο…
Και μου έδωσε εμπόδια για
να
τα
ξεπεράσω.
Ζήτησα αγάπη…
Και μου έδωσε πονεμένους
ανθρώπους
για να τους βοηθήσω.
Ζήτησα χάρες…
και μου έδωσε ευκαιρίες.
Δεν
έλαβα τίποτε από ότι
ζήτησα…
Όμως
έλαβα όλα όσα
χρειαζόμουν.!!!!!!!!
....Σαν πέφτει η νύχτα, όλα
όσα
με στοιχειώνουν γυρνούν
ξανά....
Και χάνομαι μακριά όπως
κάθε
βράδυ.... Να ψάχνω να βρω όσα
-άδικα- μου παίρνει το
σκοτάδι....
Όσα δεν προλαβαίνω να πάρω
μαζί
μου, όσα δεν προλαβαίνω
ποτέ
να
ονειρευτώ...
...............μάτια στεγνά,
και λόγια αβίαστα σκληρά,
αλόγιστα και καμια φορα
αζύγιαστα,
και… και…και… και, ναι,
και ανάσες βιαστικές και
λοξές
ματιές
Μέχρι να βρείς αλλού να
γαντζωθείς αλλου, σε
περιμένω
γιατί δε σε φτάνω.
...υπάρχουν λέξεις που
ξεφεύγουν
από το λεξιλόγιο, γιατί δεν
ξέρω
πως να τις προφέρω............
Έμαθα........
τόσα πράγματα από σας, τους
ανθρώπους ...!!!!!!
Έμαθα πως όλοι θέλουν να
ζήσουν
στην κορυφή του
βουνού, χωρίς να γνωρίζουν
ότι η
αληθινή ευτυχία βρίσκεται
στον
τρόπο που κατεβαίνεις την
απόκρημνη πλαγιά.............
Έμαθα πως όταν το
νεογέννητο
σφίγγει στη μικρή παλάμη
του,
για
πρώτη φορά, το δάχτυλο του
πατέρα
του, το αιχμαλωτίζει για
πάντα.............
Είναι............στιγμές
που θες να γυρίσεις πίσω να
ζήσεις ξανά τις πιο ωραίες
σου
στιγμές μα δεν μπορείς.
Αυτές
τις
στιγμές κράτα βαθειά μες
την
καρδιά σου ό,τι αγάπησες
και
σ'
έκανε πραγματικά
ευτυχισμένο
και προχωρά. Σίγουρα δεν
μπορείς
να ξαναζήσεις αυτές τις
στιγμές
μα να ξέρεις πως πάντα θα
'ναι
δικές σου και θα σ'
ακολουθούν.
Μην σταματήσεις να
ελπίζεις
και
να ονειρεύεσαι για ό,τι
καλύτερο
στη ζωή σου. Να ξέρεις πως
τα
όνειρα χάνονται μόνο όταν
τα
παρατήσεις. Δυσκολίες θα
βρεις
σ' αυτό το ταξίδι μα όταν
φτάσεις στον προορισμό σου
θα
έχεις κερδίσει πολλά.
Αγάπησε
και ζήσε την κάθε στιγμή
σαν
να
είναι η τελευταία σου. Αν
κάποτε
χάσεις κάτι αγαπημένο σου
μη
λυπηθείς. Μην ξεχνάς ποτέ
πως
κάπου παρακάτω μακρυά ή
κοντά
υπάρχει για όλα ένα τέλος.
Τίποτα
όμως δε χάνεται απ' τη
στιγμή
που έχει ζήσει έστω και για
λίγο.
Μένει για πάντα μέσα στην
καρδιά
μας σαν μια γλυκιά
ανάμνηση
και
η
αναμνήσεις είναι που
δίνουν
αξία
στη ζωή........!!!
Εχω.........πεθανει
γιατι δεν εχω επιθυμια,
δεν εχω επιθυμια γιατι
νομιζω
οτι κατεχω,
νομιζω οτι κατεχω γιατι
δεν
προσπαθω να δωσω ,
προσπαθωντας να δωσω
συνειδητοποιω οτι δεν εχω
τιποτα,
Μην εχοντας τιποτα
αντιλαμβανομαι πως ειμαι
ενα
τιποτα ,
οντας ενα τιποτα επιθυμω
να
γινω
κατι ,
θελοντας να γινω κατι ,
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΖΩ........!!!!!!!!
..................
Η κακία υποβλέπει.
Η σύνεση προβλέπει.
Η αγάπη παραβλέπει.
Είναι.............καλύτερα να
ζήσεις
τις μικρές ευτυχισμένες
στιγμές
που προσφέρει η ζωή, παρά
να
χάσεις το νόημα της
υπαρξής
σου
κυνηγώντας τη μεγάλη
ευτυχία
που
μπορεί να μην έρθει
ποτέ...........
Για............να
κάνεις οτιδήποτε σ’ αυτό
τον
κόσμο που αξίζει τον κόπο,
μην
κοντοστέκεσαι τρέμοντας,
αναλογιζόμενος το κρύο και
τον
κίνδυνο..........
Βούτα μέσα και πάλεψε όσο
καλύτερα
μπορείς..........!!!!!!!!!!
...........πρέπει να
φοβάμαι. Ο Φόβος ειναι ο
φονιάς
του νου.
Ο Φόβος είναι ο μικρός
θάνατος
που φέρνει την
ολοκληρωτική
εξόντωση.
Θα αντιμετωπίσω κατάματα
τον
Φόβο μου.
Θα τον αφήσω να περάσει απο
πάνω
και απο μέσα μου.Και οταν
θα
φύγει ,
θα στρέψω το εσωτερικό μου
βλέμμα για να δω το δρόμο
απ’οπου πέρασε.
Εκεί οπού θα εχει περάσει ο
Φόβος, δε θα υπάρχει
τίποτα.
Μόνο
εγώ θα βρίσκομαι εκεί.....
Οδοιπόρε.........δεν
υπαρχουν δρομοι....!!! θα
τους
φτειάξεις εσύ ο ίδιος με το
περπατημά
σου....!!!!
Όποτε........χρειάζεται
να πάρουμε μια πολύ
σημαντική
απόφαση, το καλύτερο είναι
να
εμπιστευόμαστε
την παρόρμηση, το πάθος,
γιατί η
λογική συνήθως....
προσπαθεί να μας
απομακρύνει
απο το όνειρό μας,
λέγοντας ότι η στιγμή δεν
είναι
ακόμα κατάλληλη.
Η λογική φοβάται την ήττα,
ενώ η
διαίσθηση απολαμβάνει
τη ζωή και τις προκλήσεις
της..........!!!!!!
<<.. Όλη
η δυστυχία του ανθρώπου
προέρχεται από το ότι δεν
μπορεί
να μείνει μια μέρα μόνος,
συντροφιά με τον εαυτό του
σ΄ένα
δωμάτιο. Πόσα θα είχαν να
πουν
οι
δυο τους..!!>>
Αν........νομίζεις
ότι ο χρόνος περνάει,
κάνεις
λάθος. Ο χρόνος στέκεται,
εμείς
περνάμε...!!!!!!!!!
........Ψάχνοντας
για ότι έχω ανάγκη,
και δεν ξέρω ακριβώς τι
είναι
αυτό,
πήγαινα από άνθρωπο σε
άνθρωπο,
και είδα πως όλοι τους μαζί
έχουν λιγότερα από μένα
που δεν έχω τίποτα, και πως
άφησα
στον καθένα από αυτούς ένα
κομμάτι
από αυτό που δεν έχω και
που
αναζητώ.....
Να.........θυμάσαι
πως κάθε άνθρωπος που
συναντάς
κάτι φοβάται, κάτι αγαπά
και
κάτι
έχει χάσει.......!!!!!!!!!
.........συνείδηση
ενός λουλουδιού στην
καρδιά
του
χειμώνα δε γυρίζει το
καλοκαίρι
που πέρασε, αλλά την άνοιξη
που
θα έρθει. Το φυτό δεν
σκέφτεται
τις μέρες που πέρασαν, μα
αυτές
που θα έρθουν. Αν τα άνθη
είναι
σίγουρα ότι θα έρθει η
άνοιξη,
γιατί εμείς οι άνθρωποι
δεν
πιστεύουμε πως μια μέρα θα
καταφέρουμε να
πραγματοποιήσουμε όλα όσα
θέλουμε.....!!!
Αποδέχομαι........τον
εαυτό μου και τους άλλους
χωρίς
όρους...!! Αποδεχόμαστε τους
ανθρώπους γύρω μας χωρίς
να
τους
κρίνουμε, να τους
κατηγορούμε
και χωρίς να θέλουμε να
τους
αλλάξουμε. Έτσι δεν θα
νιώθουμε
κακία και εχθρότητα για
τους
άλλους. Κυρίως, όμως,
αποδεχόμαστε τον εαυτό
μας.
Έτσι
θα αποκτήσουμε ισορροπία,
αυτοπεποίθηση και θα
αποκαλύψουμε τον καλύτερο
μας
εαυτό...........
πως το
χτύπημα που πονά
περισσότερο
δεν
είναι το πιο δυνατό αλλά το
αναπάντεχο.
Μα αυτή δεν είναι η ζωή ;
Υπάρχει κάποιος που μπορεί
να
είναι προετοιμασμένος για
όλα;
Δεν.........εχει
σημασια ποσο καλος ειναι
ενας
ανθρωπος...καποιες
στιγμες,μπορει και να σε
πληγωσει,....Γι αυτο πρεπει
να
τον
συγχωρεις............!!!!!!!!!!!!!!!!...
Η αληθινή
έννοια της συγχώρεσης
δηλώνεται
από την ίδια την λέξη: συν +
χωρώ.
Αυτό σημαίνει ότι βρίσκω
χώρο
μέσα στην καρδιά μου και
για
κάποιον άλλο. Η συγχώρεση
στρέφεται προς εκείνους
που
μας
πλήγωσαν, μας πίκραναν ή
μας
απογοήτευσαν, για...τί
αυτούς
τους διώχνουμε από την
καρδιά
μας.
Το ζήτημα είναι αν
μπορούμε
να
βρούμε λίγο χώρο στην
καρδιά
μας
ώστε να χωρέσουν κι αυτοί !
Δεν
είναι απαραίτητο να τους
κάνουμε
παρέα, να τους
μιλάμε, ούτε καν να τους
βλέπουμε. Είναι όμως
σημαντικό
να μην τους διώχνουμε από
τον
παράδεισο της καρδιάς
μας!
08
να ξέρεις
τους άλλους??? Πως μπορείς
να
βάζεις το χέρι σου στην
φωτιά
για
κάποιον που δεν θα μάθεις
ποτέ???
Πως μπορείς να αντιπαθείς
κάποιον που τον ξέρεις
μόνο
ένα
λεπτό??? Όλοι μας
αναρωτιόμαστε....η αλήθεια
είναι
πως δεν μπορείς να
αποτρέψεις
κάτι το μόνο που μπορείς να
κάνεις είναι να ακούσεις
την
καρδία σου εκείνη ξέρει
καλύτερα.....
κάνουμε το
εφικτό όσο γίνεται
καλύτερα.
Το
να υποφέρω γιατί τα
πράγματα
δεν
είναι όπως τα έχω
φανταστεί
δεν
είναι μόνο ανώφελο είναι
και
παιδαριώδες».
τι
χρειαζόμαστε πραγματικά.
Κανείς
δεν θα μας θεραπεύσει τις
αγωνίες μας, δεν θα γεμίσει
τα
κενά μας ή θα φτιάξει τη
ζωή
μας,
ούτε κι εμείς των άλλων,
αυτό
είναι και ανέφικτο και
απογοητευτικό. Μπορούμε
όμως
να
κάνουμε πράγματα μαζί για
τις
ζωές μας.
.........πληγές
στην καρδιά σου διαρκούν
όσο
θές
εσύ…
Το κόψιμό τους φτάνει όσο
βαθιά
εσύ το επιτρέπεις να
φτάσει...!!!
Η πρόκληση δεν είναι πως θα
καταφέρεις
...................
Διαλεξε τη ζωη που σου
αξιζει.
Μην αναρωτιεσαι τι εχασες
και μη μετρας τις ημερες
που
περασες........
Ξεκινα τωρα:
Στασου στα ποδια σου,
δυναμωσε
και δουλεψε...!!!!
Και ...αγαπα πολυ...
Η ζωή μας
έχει αποδείξει πως
υπάρχουν
αφανείς, απλοί, φτωχοί
άνθρωποι
αλλά παρ’ όλα αυτά
ευτυχείς
όπως
υπάρχουν ωραίοι, πλούσιοι
και
διάσημοι βουτηγμένοι στην
κατάθλιψη. Φυσικά όλο αυτό
το
σχήμα λειτουργεί και
αντίστροφα.
Ωστόσο, μέσα στις ...ίδιες
τις
προσωπικές μας αναμνήσεις
περιέχονται κάποιες
στιγμές
που
βρισκόμασταν στη φύση ή
ακούγαμε
μια εξαιρετική μουσική ή
υπήρχε
κοντά μας κάποιος
αγαπημένος
κι
ήταν αυτά αρκετά για να
πλημμυρίσουμε ξαφνικά και
ανεξήγητα από ευτυχία.
Έτσι
απλά.
Βλέπετε, η ευτυχία είναι
αλαφροπάτητη. Δεν έρχεται
βροντώντας τα βήματά της
μέσα
σε
θυελλώδη χειροκροτήματα
και
εκρήξεις πυροτεχνημάτων.
Δεν
έχει το διονυσιακό
στοιχείο
του
ενθουσιασμού αλλά ούτε και
τη
θνητή φύση μιας πρόσκαιρης
χαράς. Είναι κάτι
εσωτερικό,
γαλήνιο και συνεχές. Ένα
βαθύ
αίσθημα πληρότητας. Γι
αυτό
και
οι ευτυχείς είναι πάντα
γενναιόδωροι. Από εκεί θα
τους
γνωρίσετε. Κι από ένα
χαμόγελο
κατάφασης. Προς τη ζωή και
το
βαθύτερο νόημά
της.
...........ζωη δεν
ειναι κατι παραπανω απο
....αναμνησεις....με αυτες
ζουμε ...
αυτες μας ταξιδευουν...και
μας
δινουν δυναμη να προχωραμε
μπροστα....και οταν πια
περασουν
τα χρονια απλα
......οταν
δινεις κατι οτι και αν
ειναι
αυτο
μαθε να το δινεις στα
αληθεια....
να το πιστευεις εσυ ο ιδιος
και
μετα κανε τον αλλον να
πιστεψει....
Υπάρχει........μια
παραλία για κάθε θάλασσα...
Τα όνειρα έρχονται και
παρέρχονται...
Φτιάχνουμε καινούρια και
περιμένουμε να τα δούμε να
γίνονται αληθινά....
Η χορτασμένη ψυχή απαιτεί
ανοιχτή καρδιά...
Ανοίξτε τα μάτια σε όλα τα
όμορφα
γύρω σας...
Μα πάνω από όλα ανοίξτε την
καρδιά σας!!!
Τα καλύτερα έρχονται....
...Όσα
αισθήματα κι αν πιάσεις, να
τ’
αφήσεις να ξεφύγουν. Γιατί
όσο
παλεύεις μέσα σου να τα
κρατήσεις, δυναμώνουν, και
σε
σώζουν σαν σε θίγουν, σε
σκοτώνουν, επιβιώνουν και
σε
πνίγουν.
Να ενδιαφέρεσαι για τον
εαυτό
σου σαν να ήτανε δικός
σου.
..........ή
γρήγορα έρχεται εκείνη η
στιγμή
στη ζωή μας που
πληγωνόμαστε
συναισθηματικά Μια σχέση
που
απέτυχε , ένας έρωτας που
δεν
βρήκε ανταπόκριση , μια
προδοσία
που δεν μπορούμε να
ξεπεράσουμε
,
μας αφήνουν
συναισθηματικά
ευάλωτους. Πως μπορούμε να
γιατρέψουμε την ραγισμένη
μας
καρδιά; Θα μπορέσουμε να
γιατρέψουμε την πληγή και
να
προχωρήσουμε με την ζωή
μας
μετά από ένα χωρισμό;
Μερικοί
άνθρωποι θέλούν συνεχώς να
μιλάνε. Δεν έχει σημασία τι
λένε
,
αρκεί να λένε κάτι.
Οτιδήποτε.
Έστω κι’άν αυτό είναι
άστοχο
,
αδιάφορο η
ακόμη και ανόητο. Θα μου
πεις
απλά οτι είναι φλύαροι .
Μερικοι
ναι, είναι φλύαροι , αν
φλυαρία
είναι η ακατάπαυστη και
ανυπόφορη λογοδιάρροια ,
που
μερικές φορές προξενεί και
παθολογικής
φύσης
Να
συνεχισω να ονειρευομαι η
να
δω
τον κοσμο μεσα απο τα
ρεαλιστικα
ματια που τα απαξιωνουν
ολα?
Πες μου ποιον ουρανο να
κοιταξω?
Αυτος ο κοσμος σπαραζει
και
καιγεται...
Αυτος ο κοσμος δεν ειναι
αυτο
που
ονειρευομουν με τα ματια
ενος
παιδιου..
.............καλή
διάθεσή σου πρέπει να
δημιουργείς ο ίδιος, την
κακή
θα
την εξασφαλίσουν οι
άλλοι..........
............. Αν
κάποτε καθίσεις λίγο να
ξαποστάσεις από τη μάχη
σου,
θυμήσου μια λεξούλα που
σου
ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω
ανάμεσα
στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι"
που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε
τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την
πετάξεις.
Μπορεί μια μέρα
να σου
χρειαστεί.............
Όταν
υπάρχουν αγνά
συναισθήματα
σε
μια σχέση οποιασδήποτε
φύσεως,δε
χωρούν "πρέπει" και
"γιατί". Η ψυχή,δεν
ξεχνά...Πονά και νοιάζεται.
Χαίρεται και αγαπά.
Απλά..........!!!!!!!!!!
σε
μέλλει εσένα άδεια μου
καρδιά
κι αν αγαπώ παράξενα
παιδιά
που κρύβουν στο φιλί τους
προσευχή
της μάνας τους ευχή
Πεθύμησα ένα σύννεφο
...βροχή να πιω κι
ουρανό.................
πεθυμησα ενα συννεφο........
.................
ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕ...
ΧΩΡΙΣ
ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗ.
ΜΟΝΟ
ΜΕ
ΑΠΟΗΧΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ..
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΕΝΟ ΠΑΡΑ
ΑΠΟΗΧΟΥΣ
ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.. ΚΑΠΟΤΕ
ΗΤΑΝ ΗΧΟΙ , ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ
ΚΑΘΑΡΟΙ....
ΛΙΓΕΣ ΑΧΤΙΔΕΣ ΦΩΤΟΣ ΜΟΥ
ΧΑ'Ι'ΔΕΥΟΥΝ ΠΑΡΗΓΟΡΑ ΤΟ
ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΑ ΝΑ ΜΕ
ΚΑΘΗΣΥΧΑΖΟΥΝ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΠΟΥ
ΝΙΩΘΩ.. ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΑΠΟΤΟΜΑ ,
ΝΤΥΝΟΜΑΙ, ΦΟΡΑΩ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ ,
ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΑΝ ΤΟ ΑΙΜΑ , ΣΑΝ
ΤΟΝ
ΕΡΩΤΑ, ΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ
ΜΕ
ΤΟΝ
ΦΟΒΟ
ΠΑΡΕΑ.. ΧΑΝΟΜΑΙ ΣΤΗ ΡΟΗ ΤΗΣ
ΜΕΡΑΣ..ΞΕΧΝΑΩ ΕΣΕΝΑ ,
ΞΕΧΝΑΩ
ΕΜΕΝΑ..
ΚΙ
ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ
ΕΦΤΑΣΕ.. ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑ,
ΧΩΡΙΣ
ΠΡΟΣΜΟΝΗ.. ΜΟΝΟ ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
ΓΙ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΝΙΩΘΩ, ΓΙ'
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΑΛΛΑ ΔΕ
ΜΠΟΡΩ
ΝΑ
ΕΚΦΡΑΣΩ..
ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΜΟΥ
ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΩ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗ
ΝΥΧΤΑ..
ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ
ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΛΥΠΗΜΕΝΗ ΟΨΗ
ΜΟΥ,
ΤΑ ΘΛΙΜΜΕΝΑ , ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ
ΜΟΥ
ΜΑΤΙΑ, ΤΗΝ
ΑΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗ ΜΟΥ..
ΜΕ ΠΑΙΡΝΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΤΗΣ
ΚΑΙ
ΜΟΥ ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΑ... ΤΑ
ΜΑΤΙΑ
ΜΟΥ
ΚΛΕΙΝΟΥΝ. ΓΑΛΗΝΙΑ, ΠΕΘΑΙΝΩ
ΓΙΑ
ΛΙΓΟ...
ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΜΕΡΑ
ΞΗΜΕΡΩΣΕ....
ΧΩΡΙΣ ΣΚΙΡΤΗΜΑ , ΧΩΡΙΣ
ΠΡΟΣΜΟΝΗ...
Μην το πεις πουθενά
............... Πια τα βράδια δεν
κοιμάμαι
Η καρδιά μου χτυπά
Και φοβάμαι , ναι φοβάμαι
Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι
να
μοιραστώ
Και σου ζητάω βοήθεια και
ντρέπομαι γι αυτό
Μην το πεις πουθενά
Όλα θέλω να τ αφήσω
Σπίτι φίλους δουλειά
Δίχως να κοιτάξω πίσω
Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια
κάτι
να
μοιραστώ
Και σου ζητάω βοήθεια και
ντρέπομαι γι αυτό
Μην το πεις πουθενά
Όταν γελώ δυνατά να ξέρεις
μέσα
μου κλαίω
Μην το πεις πουθενά
Πόσο να κρύβομαι πια; Δεν
αντέχω
σου λέω!
Μην το πεις πουθενά
Θέλω να
φύγω μακριά . Πίστεψε με το
θέλω......
Κάποτε...........με
είχες ρωτήσει τι θα έκανα
αν
με
πρόδιδες... Τώρα που αυτό
έγινε
δεν μπορώ να σε μισήσω,
μπορώ
να
σε ξεχάσω... Κάποια
πράγματα
πρέπει να τα αφήνεις πίσω,
ακόμα
και αν κάποτε αποτελούσαν
τη
ζωή
σου..........!!!!!!
ΑΝΟΙΞΑΜΕ..........ΜΑΖΙ
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΑΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΟ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ
ΒΟΥΝΟ... ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ
ΠΡΟΣΕΞΕΙ
ΤΗΝ
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΤΑΝ...
ΕΙΔΕΣ
ΤΗ
ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΜΟΥ ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΗ,
ΜΕ
ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑ ΚΑΙ
Μ΄ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΣ, ΓΟΝΑΤΙΣΕΣ
ΔΙΠΛΑ
ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΑΜΟΚΛΑΔΑ ΠΟΥ
Μ΄ΕΡΙΞΕ Η
ΑΝΗΜΠΟΡΙΑ.... ΕΜΕΙΝΕΣ ΓΙΑ
ΛΙΓΟ
ΣΤΟ
ΠΛΕΥΡΟ ΜΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ ΝΑ
ΜΟΥ
ΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΣΟ Μ΄ΑΓΑΠΑΣ....ΚΙ
ΥΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΄ΠΕΣ... ΠΡΟΣΠΑΘΩ
ΜΑ
ΔΕ
ΜΠΟΡΩ..... ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕΣ
ΜΑΚΡΥΑ...
ΚΙ ΕΓΩ ΕΜΕΙΝΑ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ
ΠΑΓΩΝΙΑ........
Μια
γοργόνα βρήκε κάποτε
ένα νιο να κολυμπά,
τον ήθελε δικό της
και κόλλησε το σώμα της
στο δικό του σώμα,
και γέλασε…και βούτηξε
βαθιά…
και ξέχασε η άσκεφτη χαρά
της
πως πνίγονται
κι οι εραστές ακόμα.
de ειναι
απιστευτα γλυκο να λες
στον
αγαπημενο σου, αααχ κοιτα
ενα
ωραιο τριανταφυλλο..... και
να
πηδαει μαντρες για να το
κοψει
και να σου το προσφερει με
εναν
τροπο...σαν αυτον???
Μη μου
κάνεις παρατηρήσεις
μπροστά
στον κόσμο,... θα προσέξω
περισσότερο αυτό που θα
μου
πεις
....αν μου μιλήσεις ήρεμα
μια
στιγμή που θα είμαστε οι
δυό
μας.....
TIΠOTA.....ΔΕΝ
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ
ΣΤΙΓΜΗ
ΠΙΣΩ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΤΗΝ
ΘΥΜΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΠΟΤΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ
Η
ΠΡΑΞΗ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΕ
ΠΛΗΓΩΣΑΝ.
ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Η ΑΘΕΛΑ, δεν εχει
σημασια. ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ
ΔΕΝ
ΣΕΒΑΣΤΗΚΕΣ ΑΥΤΟΝ-Η ΠΟΥ
ΚΑΠΟΤΕ
ΕΛΕΓΕΣ ΟΤΙ ΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ
ΣΟΥ....!!!!
ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΜΑΣ
ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ ΠΑΝΤΑΖΗ..........
Ο πιο καλός τρόπος για να
'χεις
τον τελευταίο λόγο είναι
να
ζητήσεις συγγνώμη.
Ετσι:
Θα ευχαριστιέσαι καλύτερα
τη
ζώη
σου.
Θα σέβεσαι περισσότερο τον
εαυτό
σου.
Θα σε σέβονται/εκτιμούν οι
άλλοι....!!!!
μου
δημιουργείς το συναίσθημα
πως
τα
λάθη μου είναι
αμαρτήματα....
Μπερδεύονται έτσι μέσα μου
όλες
οι αξίες που έχω μάθει να
αναγνωρίζω.
Μη με κάνεις να νιώθω
μικρότερος
απ’ ότι είμαι. Αυτό με
σπρώχνει
να παριστάνω καμιά φορά
τον
σπουδαίο
.....Μη
ξεχνάς πόσο γρήγορα
μεγαλώνω.
Θα
πρέπει να σου είναι
δύσκολο
να
κρατήσεις το ίδιο βήμα με
μένα,
αλλά προσπάθησε σε
παρακαλώ.
......Μην ξεχνάς πως δε θα
μπορώ
ν’
αναπτυχθώ χωρίς πολλή
κατανόηση
και αγάπη. Αυτό όμως δε
χρειάζεται να το πω. Ετσι
δεν
είναι;
που τα
αστέρια κατεβαίνουνε
χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και
νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα
σιγοτραγουδούν.
Ακόμα κι οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά
να
σε
θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη.
Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν
την
πόρτα,να ρωτήσει αν
δέχεσαι
επισκέψεις.
Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη,
ούτ' ένα λουλουδάκι.
Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε
ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου
κι
ανάβει προκλητικά το
τσιγαράκι
της.
"Αυτάααα! Πού είχαμε
μείνει;"
Σου λέει μ' όλο το θράσος
της
και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ'
άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι.
Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες
τελικά,
που βλέπεις καθαρά,
το χρώμα που έχουν τα μάτια
της
μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι
στάχτες
από
τα όνειρα.........
-----------------------------------------------
δανεισμένο υλικό από άγνωστη πηγή, που χρονια υπήρχε στο αρχείο του pc χωρίς να ξέρω ποιοι είναι οι "στοχαστες αυτων".
