Αγαπημενος αρχαιος ελληνας ή ρωμαιος φιλοσοφος?

[Προέλλην]

Σταθερή εργασία (χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι είναι εύκολη, μη-ψυχοφθόρα, ότι αμοίβεται η προσφορά σου όσο της πρέπει, κλπ).

[Λαχουρένιος]

Εγω νομιζω ο Προελλην γραφει καποιο ανιμε και εδω και τοσες σελιδες μας πεταει τις motivational ατακες του σοφου γερου ηρωα πριν απο καθε μαχη

[micro]

Μπορει υποσυνειδητα να θελω να κανω τον εαυτο μου να πιστεψει οτι υποχωρησα μετα απο λογικη σκεψη και οχι απο φοβο, κουραση κλπ. Δεν ξερω τι απο τα δυο ισχυει. Προσπαθω ομως να μην επικεντρωνομαι σε αυτες τις σκεψεις γιατι δεν εχουν καμια πρακτικη χρησιμοτητα και να κοιταω το μελλον. Ισως βρω τις απαντησεις καποια στιγμη αργοτερα.

Σοβαρά μιλάς; Αυτές οι σκέψεις δεν είναι να σε βασανίζουν. Ανακάλυψες το φως.
Ακόμα και η υποχώρηση από φόβο, κούραση στη λογική σκέψη θα καταλήξει πάλι.
Επαναξιολογείς τι έκανες λάθος και αναδιατάσσεσαι.

Τον Επικουρο τον ανακαλυψα σχετικα προσφατα και τον αγαπω. Θελω να τον ψαξω, φαινεται πολυ μπροστα το ατομο.

Και μετά αναρωτιέται ο διάδοχος γιατί να στραφεί κάποιος στη φιλοσοφία.
Άμα υπάρχουν τέτοια διαμάντια σαν τον επίκουρο ...κορυφή.

Άσε μας ρε μπιζέλι που σώθηκες επειδή διάβασες τα γραπτά του Επίκουρου!
Δηλαδή αν δεν υπήρχε αυτός, τι θα έκανες; Θα συνέχιζες στο ... μη-λάθε βιώσας;
Ή θα έκανες του κεφαλιού σου, όπως τώρα;

[bizeli]

Δεν είπα ότι σώθηκα.Είπα ότι συμφωνώ μαζί του.

[micro]

Ε εντάξει, μπορεί να ήμουν υπερβολικός και να μη σώθηκες, αλλά κι εσύ με τη σειρά σου δεν είπες απλά πως συμφωνείς μαζί του. Είπες, and I quote:

Άμα κάνεις βίωμα όσα λέει ο επίκουρος έχεις πιάσει το νόημα της ζωής.

Άμα υπάρχουν τέτοια διαμάντια σαν τον επίκουρο ...κορυφή.

Δεν επρόκειτο δηλαδή για μια απλή συμφωνία, αλλά για μια πεποίθηση πως ο Επίκουρος είναι αυθεντία στο ζήτημα του νοήματος της ζωής!

[Λαχουρένιος]

Αυθεντια δεν ειναι κανεις, ειναι ομως απο τους καλυτερους στο ειδος του.

[micro]

... κι ο Λουμίδης στους καφέδες!

Ποιο είναι το είδος του, το life coaching?

[bizeli]

Δεν επρόκειτο δηλαδή για μια απλή συμφωνία, αλλά για μια πεποίθηση πως ο Επίκουρος είναι αυθεντία στο ζήτημα του νοήματος της ζωής!

Σώπα μωρέ.
Ήταν απλά ο ενθουσιασμός μου για το πόσο δίκιο είχε ο επίκουρος.
Κοίτα όταν η ιδιοσυγκρασία σου είναι τέτοια που είσαι συνεχώς στην πρώτη γραμμή και τα γκάζια είναι ανεβασμένα όλο αυτό το πράγμα συνοδεύεται από ένα κάρο προβλήματα ενώ παράλληλα είσαι στον στόχο (ή στο επίκεντρο αν θέλεις) και γίνεσαι ο δέκτης τόσο των θετικών όσο και των αρνητικών συνεπειών.
Γενικά πρέπει να έχεις γερό στομάχι όταν αποφασίζεις να βρίσκεσαι μπροστά στις εξελίξεις, γιατί όλα έχουν ένα τίμημα που πολλές φορές χωρίς να το προκαλείς εσύ, το πληρώνεις.
Το να έχεις ηγετικές ικανότητες είναι κάτι έμφυτο όπως και το ανάποδο. Το να είσαι χαμηλών τόνων είναι επίσης έμφυτο.
Δεν είναι κάτι που προσποιείσαι είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση. Απλά αυτοί που είναι χαμηλών τόνων διάγουν μια πιο ήρεμη ζωή σε σχέση με τις ηγετικές φυσιογνωμίες. Περνούν απαρατήρητοι και δεν τους ενοχλεί κανείς.
Αντίθετα, τα βέλη τα δέχονται όσοι είναι μπροστά (οι ηγέτες δλδ) και πολλές φορές ισχύει και το "δίπλα στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα".
Δλδ αυτοί που είναι χαμηλών τόνων άνθρωποι "κρύβονται" πίσω από τις ηγετικές φυσιογνωμίες, αφήνουν τους ηγέτες να απορροφούν όλους τους κραδασμούς και έρχονται αυτοί από πίσω ξέγνοιαστοι να καρπωθούν αλλονών κόπους χωρίς αυτοί να πάθουν την παραμικρή γρατσουνιά.
Είναι ακριβώς αυτή η εικόνα που έβαλα.



Τώρα πού κολλάει ο Επίκουρος και γιατί "σώθηκα".
Εμείς που είμαστε ηγετικές φυσιογνωμίες δεν είναι εύκολο να χαλιναγωγήσεις μόνος σου αυτή την πλευρά του εαυτού σου. Είσαι μονίμως στα γκάζια. Είσαι μπροστά συνέχεια στην πρώτη γραμμή και δέχεσαι συνεχώς βολές. Αυτό καταντά κουραστικό και ψυχοφθόρο. Παρόλα αυτά λόγω του αχαλίνωτου χαρακτήρα συνεχίζεις, γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
Ειλικρινά πρέπει κάποιος να σε σταματήσει. Όταν έρχεται η στιγμή να τρως το ένα χαστούκι μετά το άλλο (αν και καταλαβαίνεις τι κάνεις λάθος, ωστόσο όπως είπα δεν είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις) ψάχνεις να βρεις από κάπου να πιαστείς.
Η άλλη λύση είναι να φτάσεις στο σημείο να σε εγκαταλείψουν οι ψυχικές και οι σωματικές σου δυνάμεις, για να σταματήσεις.
Δε θες να συμβεί αυτό.
Όχι δεν ανακάλυψα ξαφνικά τον τροχό, όχι δεν ανακάλυψα ξαφνικά τον επίκουρο. Και αυτό που λέει ο επίκουρος δεν είναι δα καμιά φοβερή μυστική συνταγή. Άλλοι εφαρμόζουν κατά γράμμα όσα λέει ο επίκουρος χωρίς να έχουν διαβάσει ποτέ στη ζωή τους επίκουρο. Είναι όλοι αυτοί που είναι χαμηλών τόνων και προτιμούν την αφάνεια. Γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας τους.

Με εμάς τους υπόλοιπους, όμως, τι θα γίνει που δε μας προίκισε η ζωή με αυτό το ευλογημένο χάρισμα; Να είσαι ήπιων τόνων δλδ; Πρέπει κάπως να το δουλέψουμε μόνοι μας.
Ναι στο λένε και οι φίλοι, στο λέει και η οικογένεια, ... μπιζέλι δεν αξίζει τον κόπο να τα δίνεις όλα. Κράτα δυνάμεις αλλιώς πάλι εσύ θα βρεθείς στον τάκο. Το καταλαβαίνεις και μόνος σου αλλά λες στον εαυτό σου οι άλλοι κάνουν λάθος. Δεν το παραδέχεσαι. Δεν μπορείς.
Κι έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου εκεί που δεν το περιμένεις, όντας στο προσκήνιο, που έρχεται η μεγάλη τρικλοποδιά, το χτύπημα με λοστό στα γόνατα που σε ρίχνει κάτω. Έρχεται το τελειωτικό χτύπημα.
Και είναι αυτή η στιγμή που λες "ναι ρε μλκ επίκουρε πόσο δίκιο είχες; γιατί δε σε άκουσα πιο νωρίς να προφυλάξω τον εαυτό μου;"

Αποφασίζεις πλέον συνειδητά να κάνεις στροφή εκεί που οι άλλοι το κάνουν αβίαστα αυτό που δεν έκανες εσύ τόσο καιρό.
Πώς ασκεί ο επίκουρος επιρροή σε εμένα;
Είναι κάπως σαν το καλό αγγελάκι στον δεξί μου ώμο. Στον άλλο ώμο είναι το κακό διαβολάκι (η ηγετική φυσιογνωμία μου).
Όταν καλούμαι σε διάφορες περιστάσεις της ζωής μου να εμπλακώ σε καταστάσεις καταλαβαίνεις ότι αυτά τα δύο παλεύουν μέσα μου. Δεν έχω φτάσει ακόμα στη φάση να μου γίνει βίωμα η φιλοσοφία του επίκουρου. Από τη μια είναι το διαβολάκι που πρέπει να υπερνικήσω και να μην αφήσω τις ηγετικές μου ικανότητες να υπερισχύσουν και από την άλλη είναι το αγγελάκι του επίκουρου που μου φωνάζει "λάθε βιώσας, bizeli, don't do it".

Κάθε μέρα αυτή η φωνή του επίκουρου ηχεί στα αυτιά μου. "Λάθε βιώσας".
Μιλάμε για μεγάλη μάχη. Δεν είναι εύκολο να μπορείς να αντισταθείς στον χαρακτήρα σου.

Είναι δύσκολο να είσαι συνέχεια στο επίκεντρο. Από το να είσαι η ψυχή της παρέας μέχρι να αναλαμβάνεις συνεχώς υψηλά πόστα και θέσεις ευθύνης.
Ναι υπάρχει και η θετική πλευρά η δόξα, η υστεροφημία, η αναγνώριση του έργου σου, η προβολή κτλ αλλά ξέρετε τι λένε ε;
"Στις νίκες όλοι μαζί, στην ήττα μόνος σου"
Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη.

Αυτά.

[bizeli]

... κι ο Λουμίδης στους καφέδες!

Ποιο είναι το είδος του, το life coaching?

Σήμερα αν δεν έχεις κάποιο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον πάνω στη φιλοσοφία ή στο πλαίσιο πχ της κλασικής παιδείας ... ναι μόνο από αυτή τη σκοπιά μπορείς να την προσεγγίσεις. Του life coaching.
Και ειδικά του επίκουρου είναι αρκετά σύγχρονη και επίκαιρη η φιλοσοφία του στις μέρες μας.

Πέρα από αυτό όμως δεν είναι ανάγκη να υιοθετήσεις ολόκληρη τη σχολή κάθε φιλοσόφου και να συμφωνείς με όλα όπως επίσης το ποιος φιλόσοφος σε εκφράζει μπορεί να αλλάζει κάθε φορά ανάλογα με τη φάση που περνάς.
Δε λέω ότι είναι τίμιο να συμβαίνει αλλά συμβαίνει.

[micro]

bizeli, θα ήθελα να ήξερα πού συμβαίνουν όλα αυτά που περιγράφεις, στο εργασιακό σου περιβάλλον, στο δημοτικό;; Δάσκαλοι που δασκαλεύετε είστε εσείς εκεί, για κάτι άλλο; Τύφλα να χει ο Φώσκολος δηλαδή!

Πέρα όμως απ' την πλάκα, πώς είναι δυνατόν να διαδόθηκαν αυτά τα επικουρικά διαμέσω των αιώνων, αν ο ίδιος ο εμπνευστής τους είχε μείνει στην αφάνεια; Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις, που λένε. Εκτός κι αν κάτι άλλο εννοούσε με το "λάθε βιώσας".

Και άλλωστε πώς μπορείς να κάνεις αυτό που πρέπει να γίνει, αν δεν ηγείσαι, που λέει κι ο Lou.

How can he do what needs to be done
when he's a follower not a leader