Λαχουρένιος έγραψε:Προέλλην έγραψε:
Αντίστοιχα, υπάρχουν και διάφοροι νεότεροι, οι οποίοι έχουν αποτραβηχτεί σε ένα παράλληλο σύμπαν, το οποίο έχουν δημιουργήσει και λειτουργούν σ αυτό, στα πλαίσια άμυνας για να μην πέσουν σε κατάθλιψη. Σίγουρα, το να μην πέφτουν σε κατάθλιψη, είναι θετικό.
Οι περισσοτεροι το κανουμε αυτο, γιατι εστιαζεις μονο στους νεοτερους? Ειναι μεγαλο προβλημα το cognitive dissonance. Απο τοτε που συνειδητοποιησα οτι το κανω και οτι γενικα υπαρχει αυτο το πραγμα πολλες φορες με πιανω να σκεφτομαι αν κατι που πιστευω ή σκεφτομαι ισχυει επειδη ετσι ειναι ή επειδη ετσι με βολευει στο μυαλο μου. Ειναι αυτο που ελεγα παραπανω στην Μπιζελι.
Ηττοπάθεια, δειλία, ή ακόμη και χαμηλή ευφυϊα.
Το cognitive dissonance, είναι μια πραγματικότητα, εν δυνάμει ένας περιορισμός. Μόνο οι αδύναμοι όμως χάνονται σε σκέψεις και υπεραναλύσεις, βλέποντας την ζωή να τους προσπερνά.
Αντικειμενικά, η ζωή είναι μια αλυσίδα προκλήσεων, συνεχώς βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ad hoc αποφάσεις. Το να πάρεις την βέλτιση απόφαση σε έναν ικανό χρόνο, και να μπορέσεις να την υποστηρίξεις μετά, έτσι ώστε να την μετουσιώσεις σε απτό αποτέλσμα, υπερτερεί του να το σκέφτεσαι και να το αναλύεις ενώ οι εξελίξεις σε ξεπερνούν.
Αν πάρεις λάθος απόφαση, και σε σβερκώσει η πραγματικότητα, πρέπει να το καταλάβεις. Αν παραμυθιαστείς ότι σε φταίει ο ένας και ο άλλος, αλλά εσύ τα έκανες όλα σωστά, έχασες. Η σωστή απόφαση, λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους, δεν είναι η θεωρητικά ιδανική, αλλά η λειτουργική. Η όποια σκέψη, έχει αξία, μετουσιώνεται μόνο στο πεδίο της πραγματικότητας.
Αν φας τα μούτρα σου, μάθε, κατάλαβε την κατάσταση σου, και την επόμενη φορά, κάντο καλύτερα. Αν δείς ότι σε βάθος χρόνο τρώς μόνο φάπες, τότε δεν κάνεις για αποφάσεις, κάτσε δίπλα και υποστήριξε έναν που μπορεί. Αυτοί που αποφασίζουν, δεν μπορούν μόνοι τους, χρειάζονται άλλους δίπλα τους που στο όλο είναι εξίσου σημαντικοί. Ένα κακό σχέδιο, καλά εκτελεσμένο, είναι καλύτερο απο μια ευφυή σύλληψη που δεν θα εκτελεστεί στο ακέραιο.
