Αγαπημενος αρχαιος ελληνας ή ρωμαιος φιλοσοφος?

[bizeli]

Τον όρο "αρνητής της ζωής", τον πρωτοεισήγαγε ο Νίτσε - νομίζω - ο οποίος από ένα σημείο και μετά στην καριέρα του, άρχισε να κοιτάζει συγκεκριμένα το κατά πόσο ένας φιλόσοφος και το έργο του τιμά και δίνει αξία στη ζωή, ήξερε τι έψαχνε να βρει δηλαδή. Τον Σωκράτη και την πλατωνική φιλοσοφία, καθώς και τις θρησκείες όπως είναι ο χριστιανισμός που υπόσχονται έναν κόσμο στο επέκεινα, τα έκρινε ως μηδενιστικά και υβριστικά απέναντι στη ζωή. Στον αντίποδα του αρνητή της ζωής βρίσκεται ο υμνητής της, ο οποίος τόσο τη δέχεται όσο και την εξυμνεί παρά τις αντιξοότητες της και τα βάσανα. Έτσι λοιπόν, ο Νίτσε ανέλυσε και εξέτασε με ψυχολογικούς και ενίοτε ψυχιατρικούς όρους τους διάφορους φιλοσόφους και τις φιλοσοφίες τους, σαν να ήταν ο ψυχολόγος τους, ο ίδιος άλλωστε έλεγε για τον εαυτό του πως ήταν ψυχολόγος και όχι φιλόσοφος.

Μπράβο στον νίτσε για την ανθρώπινη προσέγγιση που επιχειρεί. Σωστή λάθος δεν ξέρω, πάντως ενδιαφέρουσα.

Στα δικά μας τώρα, και για να τα πούμε κάπως λαϊκά, είναι σαφές νομίζω πως ο Σωκράτης δεν την πάλευε.

Τραγικό ακούγεται παρόλα αυτά.

Πολλοί βέβαια δεν την παλεύουνε αλλά το θέμα είναι τι κάνουνε για αυτό. Οι περισσότεροι θα έλεγα πως γίνονται μεμψίμοιροι, γκρινιάρηδες, απαισιόδοξοι, κακοί, μίζεροι, μισάνθρωποι, μισογύνιδες, μίσανδροι, πέφτουν σε κατάθλιψη, αυτοκτονούν κλπ. Ο Σωκράτης όμως έκανε κάτι άλλο: δημιούργησε έναν κόσμο - τον πήρε μισοέτοιμο βασικά από τις προηγούμενες παραδόσεις - και τον εξέλιξε φτιάχνοντας ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα γύρω του, η λεγόμενη ηθική του φιλοσοφία. Γιατί πολλοί είναι αντισυμβατικοί και ανήσυχα πνεύματα, αλλά ποιοι από αυτούς φτιάχνουνε κόσμους, καταστρέφοντας άλλους;

Ναι αλλά αυτό που κατάφερε στην ουσία ήταν να στρέψει ακόμα περισσότερους ανθρώπους εναντίον του.
Τελικά, οι εκάστοτε κοινωνίες "δεν έχουν χώρο" για τους αντισυμβατικούς ανθρώπους.

Τι άλλο, α την ειρωνεία τη χρησιμοποιούσε συχνά, ανάλογα όμως τον συνομιλητή του. Βασικά αν είχε απέναντί του αλαζόνες και υπερόπτες, κοινώς ξερόλες, τότε ναι, έκανε χρήση. Αν οι συνομιλητές του ήταν σεμνοί και ταπεινοί, που λένε, τότε όχι, δε χρειαζότανε.

Ναι,αυτό ισχύει. Είχε αλλεργία με τους ξερόλες. Έτσι φάνηκε και στην απολογία καθώς διηγούνταν περιστατικά από τη ζωή του όπου συναντούσε σοφούς ανθρώπους και προσπαθούσε να τους οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι τελικά δεν ήταν και τόσο σοφοί.
Ενδιαφέρον είναι αυτό που είπε ότι σύμφωνα με το μαντείο των Δελφών, όταν ρωτήθηκε ποιος ήταν ο πιο σοφός άντρας, απάντησε ότι ήταν ο Σωκράτης. Απόρησε με αυτό και ο ίδιος ο Σωκράτης, για αυτό πέρασε από όλους που περνιόντουσαν για σοφοί και κατάλαβε ότι αυτοί δεν είχαν επίγνωση της άγνοιάς τους, ενώ ο Σωκράτης είχε τουλάχιστον επίγνωση ότι το μόνο που ξέρει είναι ότι δεν ξέρει τίποτα κι έτσι αυτό τον κάνει πιο σοφό απ'όλους.

Ωραία θα ήτανε έτσι, αλλά εγώ δεν το πολυβλέπω αυτό, καθώς νομίζω πως ένας αλαζόνας παραμένει αλαζόνας no matter what, δύσκολα αλλάζει ο άνθρωπος που λένε. Έτσι εντάσσω την ειρωνεία στην πολεμική που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για την πνευματική εξόντωση του αντιπάλου του, ένας τρόπος να κατατροπωθεί ο αλαζών βασικά, και καμία σχέση με μαθητείες ή διδασκαλίες δεν έχει. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος, τι να σου πω.

Εγώ νομίζω ότι κάνεις λάθος. Όπως είπες και παραπάνω εξαρτάται από τον δέκτη που είχε απέναντί του. Αν είχε κάποιον αλαζόνα και ξερόλα χρησιμοποιούσε τη σωκρατική ειρωνεία ως μέσο εξόντωσης, αν είχε κάποιον "μαθητή" του τη χρησιμοποιούσε ως μέσο διδασκαλίας όπως τη μαιευτική και τη διαλεκτική μέθοδο.
Ποιος θα ήθελε να κάνει έναν διάλογο με τον Σωκράτη σήμερα;
Οι ερωτήσεις του είναι εξαιρετικά απλοϊκές και λες τι βλακείες ρωτάει τώρα αλλά μπορεί να σε οδηγήσει στο τέλος σε μονοπάτια που δεν είχες σκεφτεί ποτέ. Το πάει ερώτηση ερώτηση και στο τέλος σε αφήνει χωρίς επιλογή από το να απαντήσεις αυτό που ο Σωκράτης είχε στο μυαλό του εξαρχής αλλά σε αφήνει να το ανακαλύψεις μόνος σου.

Τώρα αν οι άνθρωποι αλλάζουν γενικότερα, σε περίπτωση που χρησιμοποιούνται μέσα πειθούς ανάμεσα σε δυο συνομιλητές (και όχι από τις εμπειρίες της ζωής) εγώ πιστεύω ότι ναι αλλάζουν. Και πάλι εξαρτάται από τη σχέση που έχει ο πομπός με τον δέκτη, από το πόσο παγιωμένες είναι οι αντιλήψεις του πομπού, από τη θέλησή του να αλλάξει στάση και από άλλους παράγοντες.
Σημασία έχει να μπει ο σπόρος της αμφισβήτησης της πρότερης λανθασμένης γνώσης. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό ακόμα κι αν ο δέκτης μοιάζει αρνητικός στην αρχή και δείχνει αντίσταση να αλλάξει τις ήδη παγιωμένες αντιλήψεις του, νομίζω τα πράγματα μετά παίρνουν πιο εύκολα τον δρόμο τους.

Αλλού κάνει υποθέσεις, αλλού έχει βεβαιότητες και πεποιθήσεις, αλλού μιλάει με μύθους. Φόβο για τον θάνατο πάντως δε φαίνεται να εκφράζει, στην απολογία του λέει πως είτε θα κάνει έναν ύπνο χωρίς όνειρα, είτε θα βρεθεί σε ένα μέρος μαζί με όλους αυτούς τους ήρωες όπου θα τους εξετάζει με τον ίδιο τρόπο που εξέταζε τους ζωντανούς. Το πρόβλημα δε νομίζω πως είναι με τον φόβο του θανάτου, αλλά με το γεγονός ότι δεν την πάλευε εν ζωή, όπως έγραψα παραπάνω, αν λύγισε δηλαδή με κάτι, ήταν αυτό, πιστεύω.

Ναι, ήταν και αυτό αλλά η δική μου προσωπική εκτίμηση είναι ότι δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που δεν έχει φοβηθεί τον θάνατο έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα της ζωής του. Όσο και αν τον έχεις φιλοσοφήσει ή συμφιλιωθεί μαζί του.
Πιστεύω ότι ακόμα κι ένας καρκινοπαθής στα τελευταία στάδια της αρρώστιας που ζητάει να λυτρωθεί από το μαρτύριό του, δεν του έχουν περάσει ιδέες φόβου μπροστά στο άγνωστο του θανάτου.
Επειδή ο θάνατος μοιάζει τόσο τρομακτικός για όλους τους ανθρώπους, ειδικά αυτοί που ασχολούνται τόσο με αυτόν προσπαθώντας να τον απομυθοποιήσουν είναι αυτοί που τον φοβούνται περισσότερο από όλους.
Προσωπική εκτίμηση όπως είπα.

Χε, δε νομίζω πως το διασκέδασε ιδιαίτερα, αφού έφυγε πικραμένος, αφήνοντας πίσω του υπονοούμενα πως η ζωή που ζούμε δεν αξίζει μία, κακιούλες δηλαδή. Δεν ξέρω τι περίμενε πως θα γίνει, πώς περίμενε ότι θα πέθαινε, αλλά μάλλον ότι θα είχε αυτό το τέλος, δεν το φανταζότανε. Σε όλη του τη ζωή, όπως λέει στην απολογία του, εξέταζε τα πράγματα με τα λόγια του θεού, σαν να είχε την εύνοιά του, σαν να είχε μια ιδιότυπη ασυλία που δεν τον άφηνε να πάθει τίποτα το κακό, οπότε ενδεχομένως να αισθάνθηκε πως είτε ο θεός τον εγκατέλειψε, είτε έτσι θέλησε να γίνει, και δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί, αν έκανε κάτι λάθος, και πού.

Βασικά το "διασκέδαζε" το είπα με κάπως μεταφορική έννοια. Εννοούσα περισσότερο το παραπάνω που σου είπα. Συν όλα αυτά που είπες κι εσύ εδώ, λίγο και αυτό που είπα κι εγώ (φόβος θανάτου) ...ο Σωκράτης μου έδωσε την εντύπωση σαν να προσπαθούσε να διασκεδάσει την ιδέα για να του έρθει πιο ελαφρά ... του στυλ "εντάξει μωρέ πόσο άσχημα μπορεί να είναι και κάτω, θα συναντήσω κι ενδιαφέρουσες προσωπικότητες" και κάτι τέτοια. Σαν να προσπαθούσε να παρηγορήσει και τον εαυτό του κάπως.
Βέβαια, έκλεισε και με την μπηχτή προς τους δικαστές του στυλ εσείς θα ζείτε μια ζωή με τύψεις που στέλνετε κάποιον αθώο στον κάτω κόσμο, εμένα δε με νοιάζει αφού θα είναι καλύτερα εκεί, κρατήστε αυτόν τον κόσμο για πάρτυ σας.
Κάπως έτσι. Δεν τα θυμάμαι κι ακριβώς πώς τα έλεγε.
Σου λέω τι εντύπωση μου άφησε.

Η ηθική ας πούμε που λες πως σε ενδιαφέρει, πού και πώς θεμελιώνεται;

Εννοείς στην καθημερινή μας ζωή πώς βρίσκει πρακτική εφαρμογή;
Νομίζω ότι είναι πιο κοντά στα ερωτήματα και στα προβλήματα που απασχολούν τη ζωή του ανθρώπου και δεύτερον οι απαντήσεις και οι διάφορες απόψεις που δίνονται σε αυτά τα ερωτήματα πρώτον σε βάζουν σε προβληματισμό και δεύτερον ακούγονται πιο ρεαλιστικές και συμβατές με την πραγματικότητα σε αντίθεση με τα μεταφυσικά μοντέλα έτσι όπως προσεγγίστηκαν από διάφορους φιλοσόφους που τα περισσότερα ήταν για πολλά ναρκωτικά όπως είπε και ο Λαχουρ..
Θα έλεγα ότι η ηθική φιλοφοσία είναι κάτι αντίστοιχο με τη θρησκεία ή την ψυχολογία ή τη γιόγκα πχ. που επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Πώς πρέπει να ζει το άτομο δλδ ώστε να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα και κατ' επέκταση αφού έχει πετύχει αυτήν την αταραξία μέσα του να μπορεί να συνυπάρχει και με τους υπόλοιπους μέσα από τους κανόνες της κοινής ή της φιλοσοφικής ηθικής.
Προσωπικά τα ερωτήματα που θέτει η μεταφυσική δε με αφορούν τώρα (μπορεί στο μέλλον αυτό να αλλάξει) αλλά τα ερωτήματα που θέτει η ηθική όπως πχ όταν καλούμαστε να πάρουμε μια απόφαση όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση που πρέπει να πράξουμε ηθικά ή ανήθικα, να διακρίνουμε το σωστό και το λάθος και τέλος ποιους κανόνες μας βοηθάει να υιοθετήσουμε για να ζούμε ηθικά.
Η ηθική έχει σχέση με τη συμπεριφορά του ανθρώπου και η συμπεριφορά του ανθρώπου έχει αντίκτυπο στον ίδιο, στους συνανθρώπους του και στο περιβάλλον.
Για αυτό εμένα με απασχολούν περισσότερα τέτοιου είδους ερωτήματα παρά τι υπάρχει μετά τον θάνατο ή πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος και πώς ορίζονται τα όντα κτλ.
Λάβε, επίσης, υπόψη ότι τώρα εγώ προσωπικά διαλέγω βιβλία φιλοσοφίας όπως θα διάβαζα ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Λογοτεχνικά βιβλία υπάρχουν διαφόρων κατηγοριών. Είναι σαν να σου λέει κάποιος γιατί διαβάζεις αστυνομική λογοτεχνία και δε διαβάζεις πχ επιστημονική φαντασία.
Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι προσπαθείς να εξηγήσεις το αλληλένδετο ανάμεσα στους κλάδους που χωρίζεται η φιλοσοφία αλλά σε αυτή τη φάση δε βρίσκω κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον που να με αφορά στη μεταφυσική.

[Λαχουρένιος]

Τελικά ηθικός άνθρωπος είναι αυτός που του επιβάλλουν να είναι ηθικός, αυτός που έχει κάποιο κίνητρο (πχ να είναι αποδεκτός από την κοινωνία όπως έγραψες, αυτός που έτσι τον έμαθαν ή ηθικός είναι αυτός που ενεργεί σύμφωνα με το δικό του σύστημα αξιών που μπορεί να διαφέρει από τους υπόλοιπους και ενεργεί με ανιδιοτελή κίνητρα;
Όλοι μπορεί να πράττουν το ίδιο και να κάνουν όλοι το "σωστό" αλλά δεν έχει σημασία και τι ωθεί κάποιον να είναι ηθικός και να κάνει το σωστό;
Τέσπα, δεν το κουράζω άλλο. Έπιασες το πόιντ μου, νομίζω.

Eιναι απο ποια πλευρα το δουμε. Σε επιπεδο κοινωνιας, σημασια εχει το καθαρα πρακτικο κομματι, δηλαδη να τηρουνται πανω κατω καποιοι βασικοι κανονες για να συμβιωνουμε, ο,τι και αν νομιζει ο καθενας.

Σε επιπεδο προσωπικων σχεσεων, θα προτιμουσα και γω καποιος να ειναι καλος μαζι μου γιατι το νιωθει οχι γιατι φοβαται καποιες συνεπειες ή θελει να κερδισει κατι.

Δεν εχω καταληξει τι μπορει να ωθησει την κοινωνια να γινει πραγματικα ηθικη. Πιστευω ενα βασικο συστατικο ειναι η ευνομια, αν τηρουνται οι νομοι και τιμωρουνται οι παραβατες χωρις εξαιρεσεις τοτε με τα χρονια εμπεδωνεται το αισθημα δικαιοσυνης. Η μερικη τηρηση των νομων δημιουργει αισθημα αδικιας και εξευτελισμου των νομων.

Ενα αλλο συστατικο ειναι να ειναι τετοιες οι κοινωνικες συνθηκες ωστε να εχει περισσοτερα να κερδισει το ατομο μεσω της συνεργασιας παρα μεσω του ανταγωνισμου.

Άρα καταλήγουμε ότι ο άνθρωπος ενεργεί βάσει των συνεπειών της πράξης του (θετικών ή αρνητικών) και όχι βάσει ηθικής;
συνεπειοκρατία vs αρετή

Πρακτικα ναι, βασει συνεπειων. Λιγοι ανθρωποι προσπαθουν να ειναι συνειδητα εναρετοι,

[micro]

Η ηθική ας πούμε που λες πως σε ενδιαφέρει, πού και πώς θεμελιώνεται;

Εννοείς στην καθημερινή μας ζωή πώς βρίσκει πρακτική εφαρμογή;
Νομίζω ότι είναι πιο κοντά στα ερωτήματα και στα προβλήματα που απασχολούν τη ζωή του ανθρώπου και δεύτερον οι απαντήσεις και οι διάφορες απόψεις που δίνονται σε αυτά τα ερωτήματα πρώτον σε βάζουν σε προβληματισμό και δεύτερον ακούγονται πιο ρεαλιστικές και συμβατές με την πραγματικότητα σε αντίθεση με τα μεταφυσικά μοντέλα έτσι όπως προσεγγίστηκαν από διάφορους φιλοσόφους που τα περισσότερα ήταν για πολλά ναρκωτικά όπως είπε και ο Λαχουρ..
Θα έλεγα ότι η ηθική φιλοφοσία είναι κάτι αντίστοιχο με τη θρησκεία ή την ψυχολογία ή τη γιόγκα πχ. που επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Πώς πρέπει να ζει το άτομο δλδ ώστε να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα και κατ' επέκταση αφού έχει πετύχει αυτήν την αταραξία μέσα του να μπορεί να συνυπάρχει και με τους υπόλοιπους μέσα από τους κανόνες της κοινής ή της φιλοσοφικής ηθικής.
Προσωπικά τα ερωτήματα που θέτει η μεταφυσική δε με αφορούν τώρα (μπορεί στο μέλλον αυτό να αλλάξει) αλλά τα ερωτήματα που θέτει η ηθική όπως πχ όταν καλούμαστε να πάρουμε μια απόφαση όταν βρεθούμε σε μια κατάσταση που πρέπει να πράξουμε ηθικά ή ανήθικα, να διακρίνουμε το σωστό και το λάθος και τέλος ποιους κανόνες μας βοηθάει να υιοθετήσουμε για να ζούμε ηθικά.
Η ηθική έχει σχέση με τη συμπεριφορά του ανθρώπου και η συμπεριφορά του ανθρώπου έχει αντίκτυπο στον ίδιο, στους συνανθρώπους του και στο περιβάλλον.
Για αυτό εμένα με απασχολούν περισσότερα τέτοιου είδους ερωτήματα παρά τι υπάρχει μετά τον θάνατο ή πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος και πώς ορίζονται τα όντα κτλ.
Λάβε, επίσης, υπόψη ότι τώρα εγώ προσωπικά διαλέγω βιβλία φιλοσοφίας όπως θα διάβαζα ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Λογοτεχνικά βιβλία υπάρχουν διαφόρων κατηγοριών. Είναι σαν να σου λέει κάποιος γιατί διαβάζεις αστυνομική λογοτεχνία και δε διαβάζεις πχ επιστημονική φαντασία.
Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι προσπαθείς να εξηγήσεις το αλληλένδετο ανάμεσα στους κλάδους που χωρίζεται η φιλοσοφία αλλά σε αυτή τη φάση δε βρίσκω κάποιο λογοτεχνικό ενδιαφέρον που να με αφορά στη μεταφυσική.

Όχι, δεν εννοώ πρακτικά, αλλά θεωρητικά.

Ας πούμε, γιατί έχεις την εντύπωση πως η ηθική έχει να κάνει με το σωστό και το λάθος; Ή με την ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα, ή και με οποιαδήποτε ισορροπία - εδώ που τα λέμε - ή με αταραξία και συνύπαρξη με τους άλλους, ή με αποφάσεις και κανόνες, με πράξεις; Πού τα βασίζεις όλα αυτά;

[nemo]

Για δεστε τον mikro με ξαφνιασε παλι...bizeli νομιζω οτι σε αυτην την απαντηση
πρεπει να τα δωσεις ολα ..αν και νομιζω οτι ειναι αρκετα δυσκολη
για να δω ....

[bizeli]

Όχι, δεν εννοώ πρακτικά, αλλά θεωρητικά.

Ας πούμε, γιατί έχεις την εντύπωση πως η ηθική έχει να κάνει με το σωστό και το λάθος; Ή με την ισορροπία ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα, ή και με οποιαδήποτε ισορροπία - εδώ που τα λέμε - ή με αταραξία και συνύπαρξη με τους άλλους, ή με αποφάσεις και κανόνες, με πράξεις; Πού τα βασίζεις όλα αυτά;

Αυτά τα βασίζω στο γεγονός ότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος αποφάσισε να γίνει κοινωνικό και πολιτικό ον θα πρέπει να συνυπάρχει αρμονικά με τους υπόλοιπους ζώντας μέσα σε κοινωνίες. Για να μην καταλήξουμε στο "πρέπει" που έχει την έννοια του εξαναγκασμού και της επιβολής, ο άνθρωπος είναι βασικό να γνωρίσει ποιες είναι αυτές οι ηθικές αρετές που διασφαλίζουν την αρμονική συνύπαρξη. Και αφού τις υιοθετήσει για τον εαυτό του, να είναι σε θέση να τις εφαρμόζει και στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Αυτή την έννοια είχε η "ισορροπία" του νου, της ψυχής, του σώματος και κατ' επέκταση με το υπόλοιπο κοινωνικό/φυσικό περιβάλλον.
Άρα μιλάμε για γνώση σε θεωρητικό επίπεδο και πράξη σε δεύτερο επίπεδο.

Τέλος, ο κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με την ηθική είναι ένας αναπτυσσόμενος ζωντανός κλάδος που πάει χεράκι χεράκι με την εξέλιξη του ανθρώπου. Δεν είναι ένας ξεπερασμένος/αμφισβητούμενος κλάδος όπως συμβαίνει πχ με τη μεταφυσική σήμερα. Βλέπουμε καινούρια παρακλάδια όπως η βιοηθική ή η περιβαλλοντική ηθική και αυτό δείχνει ότι τέτοια θέματα απασχολούν ακόμη και σήμερα τον άνθρωπο.
Δεν υποτιμώ τα μεταφυσικά. Πρώτη αναγνώρισα την αξία τους ως βάση των σημερινών επιστημών απλά λέω ότι αυτός ο κλάδος δε μου αρέσει εμένα σε σύγκριση με την ηθική φιλοσοφία.

@nemo, παιδί μου, τι κάνεις; κρατάς το σκορ;

[Λαχουρένιος]

Η μεταφυσικη δεν ειναι αχρηστη αλλα εχει μεινει πισω. Ο λογος ειναι οτι οι επιστημες εχουν αναπτυχθει ραγδαια τα τελευταια 150 χρονια και δεν ειναι δυνατο ενα μυαλο να τα παρακολουθησει ολα αυτα και να γενικευσει τα συμπερασματα των επιστημων.

Κατα την γνωμη μου, οπως η επιστημονικη ερευνα ειναι πια συλλογικο εργο, το ιδιο πρεπει να συμβει και με την φιλοσοφια. Ομαδες επιστημονων απο ολες τις ειδικοτητες μαζι με ειδικους της φιλοσοφιας πρεπει να συνεργαζονται πανω στην αναπτυξη της μεταφυσικης και της φιλοσοφιας γενικοτερα.

Αυτο ομως ειναι δυσκολο για πολλους λογους.

[Προέλλην]

Mπορεί κάποιος να θέσει ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο στην σύγχρονη εποχή η φιλοσοφία παίζει κάποιο ρόλο;

[Προέλλην]

Τέλος, ο κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με την ηθική είναι ένας αναπτυσσόμενος ζωντανός κλάδος που πάει χεράκι χεράκι με την εξέλιξη του ανθρώπου. Δεν είναι ένας ξεπερασμένος/αμφισβητούμενος κλάδος όπως συμβαίνει πχ με τη μεταφυσική σήμερα. Βλέπουμε καινούρια παρακλάδια όπως η βιοηθική ή η περιβαλλοντική ηθική και αυτό δείχνει ότι τέτοια θέματα απασχολούν ακόμη και σήμερα τον άνθρωπο.

Bioethics is the study of the ethical issues emerging from advances in biology and medicine. It is also moral discernment as it relates to medical policy and practice. Bioethics are concerned with the ethical questions that arise in the relationships among life sciences, biotechnology, medicine and medical ethics, politics, law, theology and philosophy. It includes the study of values relating to primary care and other branches of medicine ("the ethics of the ordinary").

...

The field of bioethics has addressed a broad swathe of human inquiry; ranging from debates over the boundaries of life (e.g. abortion, euthanasia), surrogacy, the allocation of scarce health care resources (e.g. organ donation, health care rationing), to the right to refuse medical care for religious or cultural reasons. Bioethicists often disagree among themselves over the precise limits of their discipline, debating whether the field should concern itself with the ethical evaluation of all questions involving biology and medicine, or only a subset of these questions. Some bioethicists would narrow ethical evaluation only to the morality of medical treatments or technological innovations, and the timing of medical treatment of humans. Others would broaden the scope of ethical evaluation to include the morality of all actions that might help or harm organisms capable of feeling fear.

The scope of bioethics can expand with biotechnology, including cloning, gene therapy, life extension, human genetic engineering, astroethics and life in space, and manipulation of basic biology through altered DNA, XNA and proteins.These developments will affect future evolution, and may require new principles that address life at its core, such as biotic ethics that values life itself at its basic biological processes and structures, and seeks their propagation

Tρίχες κατσαρές δλδ.

Το ότι δεν κλωνοποιούμε ανθρώπους ή το ότι κράτη δεν επιτρέπουν την ευθανασία, οφείλεται στα breakthroughs κάποιων βιοηθικών φιλοσόφων;

[bizeli]

Η μεταφυσικη δεν ειναι αχρηστη αλλα εχει μεινει πισω. Ο λογος ειναι οτι οι επιστημες εχουν αναπτυχθει ραγδαια τα τελευταια 150 χρονια και δεν ειναι δυνατο ενα μυαλο να τα παρακολουθησει ολα αυτα και να γενικευσει τα συμπερασματα των επιστημων.

Κατα την γνωμη μου, οπως η επιστημονικη ερευνα ειναι πια συλλογικο εργο, το ιδιο πρεπει να συμβει και με την φιλοσοφια. Ομαδες επιστημονων απο ολες τις ειδικοτητες μαζι με ειδικους της φιλοσοφιας πρεπει να συνεργαζονται πανω στην αναπτυξη της μεταφυσικης και της φιλοσοφιας γενικοτερα.

Αυτο ομως ειναι δυσκολο για πολλους λογους.

Ρε παιδιά δεν είπα ότι είναι άχρηστη απλά it's not my field.

[Λαχουρένιος]

Mπορεί κάποιος να θέσει ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο στην σύγχρονη εποχή η φιλοσοφία παίζει κάποιο ρόλο;

Στην πολιτικη και στην καθημερινοτητα. Αυτο ομως δεν σημαινει οτι αλλαζουν τα πραγματα με φιλοσοφικες συζητησεις.