libre έγραψε:Τρώμε τα νεανικά μας χρόνια στα θρανία και δεν μαθαινουμε και πολλά πράγματα περί ζωής.
Εδώ έχω κάποιες ενστάσεις...
Οι άνθρωποι σε αυτές τις ηλικίες μπορεί να μην έχουν την εμπειρία της ίδιας της ζωής, όπως έχει ένας μεγαλύτερος σε ηλικία άνθρωπος που κάνει τέτοιου τύπου ερωτήσεις (δε σε λέω παππού), έχουν όμως το πάθος και την ανεμελιά που δεν έχουμε πλέον εμείς...
Τότε νομίζω είναι η στιγμή που ο όλοι μας κάνουμε το μεγάλο άλμα απο το 0 στο 1.
Στο σχολείο παίρνεις τις πρώτες βάσεις και ξεκινάς την προσωπική σου εξερεύνηση...
Σε αυτές τις ηλικίες, κάνεις τα πρώτα σου όνειρα, αρχίζεις να σκέφτεσαι και να χτίζεις το μέλλον που θέλεις για σένα, γεύεσαι την πρώτη ερωτική, κοινωνική ή ακόμα και προσωπική σου απογοήτευση, η οποία όμως μπορεί να γίνει ένα πολύ καλό μάθημα. Οτι πχ όταν κάποιος πέφτει.... μπορεί να σηκωθεί ξανά.
Αυτές οι ηλικίες, χτίζουν τις πρώτες αναμνήσεις που στο μέλλον πιθανόν να αναπολούν για τον τρόπο που έζησαν-διασκέδασαν και ίσως αυτό να είναι ένα ερέθισμα για να "το ζήσουν ξανά"...
υπάρχουν πολλά παραδείγματα.
libre έγραψε:Πότε θα ζήσουμε; Για ποιον λόγο αξιζει πραγματικά να ζει κανείς;
Το πότε θα ζήσεις και το πώς, εξαρτάται απο σένα και τις επιλογές σου...
Όσο για το λόγο που αξίζει να ζεί κανείς... εσύ ο ίδιος, δεν είσαι ένας πολύ πολύ σοβαρός λόγος;;;