Σε δήλωσή του, με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ, ο ποιητής Φώντας Λάδης αναφέρει:
«Πολλοί λόγοι να θεωρεί κανείς σημαντική την επέτειο.
Οι λόγοι για να θεωρεί κανείς σημαντικό τη συμπλήρωση εκατό χρόνων ζωής και λειτουργίας ενός κόμματος όπως είναι το ΚΚΕ μπορεί να είναι πολλοί: Ιστορικοί, δηλαδή συναισθηματικοί, ηθικοί, αλλά κατά κύριο λόγο ιδεολογικοί και πολιτικοί και -ακόμα σημαντικότερο- άμεσα πρακτικοί, καθώς όλοι μας καθημερινά καλούμαστε να απαντήσουμε στα πολιτικής φύσης ερωτήματα που συνεχώς θέτει η ζωή.
Ιδιαίτερα καλείται να απαντήσει όποιος είναι ταγμένος στην πάλη για έναν κόσμο δικαιότερο, σε αντιστοιχία με οράματα και αρχές, όπως είναι η εξάλειψη της φτώχειας και της κοινωνικής αδικίας, του ρατσισμού και των πολέμων, της διάσωσης -σε τελική ανάλυση- του ανθρώπινου είδους και του φυσικού περιβάλλοντος.
Σήμερα οι αγώνες των λαών περνούν μέσα από την κατάδειξη του βασικού ενόχου των δεινών της ανθρωπότητας, του κεφαλαίου, με το αχαλίνωτο εκ μέρους του κυνήγι του κέρδους. Και όλα πρέπει να τείνουν σε ένα μεγάλο στρατηγικό στόχο, τον αγώνα για την κοινωνικοποίηση - με την μία ή άλλη ιστορική μορφή - των μεγάλων μέσων παραγωγής.
Κάθε άνθρωπος που ανήκει στην Αριστερά αλλά και ακόμα ευρύτερα δεν μπορεί παρά να βλέπει επομένως και σήμερα ως θετική την παρουσία του ΚΚΕ στο πολιτικό σκηνικό.
Όσο και να διαφοροποιείται ή να διαφωνεί κανείς σε βασικά ή όχι σημεία, δεν μπορεί να παραβλέπει τη θετική επίδραση των αγώνων που το ΚΚΕ διεξάγει σε επιμέρους, βασικούς τομείς, όπως, για παράδειγμα, είναι ο χώρος του Πολιτισμού, η διατήρηση της ιστορικής μνήμης, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η αντιπαράθεση στο φασισμό ή ο συνδικαλισμός.
Αλλά και το ίδιο το ΚΚΕ, πιστεύω, δεν θεωρεί ότι οι ιστορικές περγαμηνές που διαθέτει αρκούν από μόνες τους να προσδώσουν στη δράση του -με αυτόματο τρόπο- έναν πρωταγωνιστικό ή πρωτοποριακό ρόλο. Αυτό μπορεί να το κάνουν, αντίθετα, οι συνεπείς, καθημερινοί αγώνες και ιδιαίτερα ο συνεχής διάλογος με την κοινωνία και ειδικά με τις δυνάμεις της εκείνες -με πρώτους τους εργαζόμενους- που ενδιαφέρονται και μπορούν να αλλάξουν ριζικά και μόνιμα τα πράγματα.
Μόνο αυτή η σύμπραξη και ο ειλικρινής διάλογος μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα διλήμματα που θέτει η ζωή και να οδηγήσουν έτσι, κάτω από ορισμένες συνθήκες, και στην εκπλήρωση του στρατηγικού στόχου, που είναι η κοινωνική αλλαγή, ο σοσιαλισμός».
Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Μαρία Δημητριάδη
Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.
Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.
Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σαν χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.
