Προσπαθώντας να εκφράσουμε πολιτικό λόγο και θέση ανάμεσα σε πανικόβλητους, τρομοκρατημένους, ατομιστές, καιροσκόπους, τυχοδιώκτες, οργισμένους, απελπισμένους... Προσπαθώντας να διατηρήσουμε την ψυχραιμία, να καθαρίσουμε το μυαλό και να διακρίνουμε την αλήθεια. Διότι το ζητούμενο είναι πάντα η αλήθεια.
Εάν τελικά πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα που άλλους τους έστειλε στα ATM να βγάζουν ό,τι έχουν από τις τράπεζες και κάποιους άλλους τους έκανε να βγάζουν πύρινους λόγους περί εθνικής ανεξαρτησίας, οι Έλληνες θα κληθούν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα του οποίου η βάση και το αντικείμενο χρήζουν ερμηνείας και αποτελούν αιτίες αντιπαράθεσης από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ενέργεια της κυβέρνησης μέχρι και την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ένα ερώτημα το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί από τον ελληνικό λαό σε ρόλο Χρυσοχοϊδη, μετά από έξι χρόνια κρίσης που λειτούργησαν πιθανώς με τρόπο πολύ χειρότερο για την ελληνική οικονομία από ό,τι θα είχε λειτουργήσει ένας χαμένος πόλεμος.
Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων, που προεκλογικά κατά τον Αλέξη Τσίπρα δεν είχε ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να συμβεί, είναι μία πραγματικότητα. Και ως εκ τούτου, η ίδια κυβέρνηση εναποθέτει στον λαό τις δικές της ευθύνες, προτρέποντάς τον μάλιστα να πει όχι, προκειμένου κατ' άλλους να αποτελέσει αυτό το όχι ένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της ή την απαρχή μίας νέας πορείας, πιθανόν εκτός ευρωζώνης, κατά κάποιους άλλους.
Τα δημοψηφίσματα είναι είδος πολυτελείας σε τούτη εδώ τη χώρα. Σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, μετά το θέμα της βασιλείας, δεν πραγματοποιήθηκε κανένα δημοψήφισμα για κάποιο από τα υπαρξιακά ζητήματα: Δεν έγινε για το μακεδονικό, δεν έγινε για το κυπριακό, δεν έγινε για το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, δεν έγινε για πολλά ακόμη τα οποία είναι πραγματικά εθνικά θέματα. Και τώρα, μετά από έξι χρόνια κρίσης, συνεχούς υποβάθμισης της ζωής μας και μετατροπής της χώρας μας σε επαίτη, αποφάσισε ο ΣΥΡΙΖΑ και τα πασοκογενή στελέχη του που κάθονται δίπλα στους πρώην νεοδημοκράτες των ΑΝΕΛ στα κυβερνητικά έδρανα να προσφύγουν στην λαϊκή ετυμηγορία;
Ο υπουργός οικονομικών, που θεωρείται ειδικός στη θεωρία των παιγνίων, εφάρμοσε τις γνώσεις του όχι στους έμπειρους δανειστές - με τους οποίους συνδιαλέγεται μια χαρά παρά τις θεαματικές του επιδείξεις περί του αντιθέτου – αλλά σε έναν απαίδευτο λαό χωρίς ορθή κρίση, μεταβιβάζοντάς του ευθύνες και παγιδεύοντας τον σε μία κατάσταση lose – lose, δηλαδή σε μία κατάσταση κατά την οποία το αποτέλεσμα είναι αρνητικό όποια και αν είναι η απόφαση. Σε κάποιον καταδικασμένο σε θάνατο, λίγη σημασία έχει εάν κρεμαστεί, πυροβοληθεί ή δηλητηριαστεί. Το ζήτημα είναι πώς να ξεφύγει κανείς από αυτή την κατάσταση.
Αλήθεια, ποιος Έλληνας πολίτης, από όσους τουλάχιστον αντιλαμβάνονται τη σημασία αυτών των δύο εννοιών, είναι διατεθειμένος να απαντήσει ΝΑΙ στο δημοψήφισμα επιτείνοντας τον οικονομικό στραγγαλισμό που υφίσταται, διαιωνίζοντας την κρίση χρέους, δικαιώνοντας όλους αυτούς που τον έφεραν σε αυτή τη θέση και δίνοντας λευκή επιταγή για τα οικονομικά πειράματα που θα υποστεί στο μέλλον;
Από την άλλη πλευρά, ποιος Έλληνας πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ψηφίζοντας ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ρισκάρει μία ασύντακτη χρεωκοπία αφήνοντας την πατρίδα του έρμαιο σε υπαρκτούς εξωτερικούς κινδύνους αλλά και σε μία εδραιωμένη, πλέον, κυβέρνηση μπουρζουάδων αριστεριστών, έτοιμων να εφαρμόσουν τις επιταγές των ιδεολογικών τους προτύπων, τύπου Τσαουσέσκου και Χότζα; Και ποιος είναι διατεθειμένος να πάρει αυτό το ρίσκο, χωρίς να σκέφτεται εγωιστικά, μέσα στη δικαιολογημένη οργή του απέναντι στους τοκογλύφους;
Κατά πάσα πιθανότητα, αυτό το δημοψήφισμα είναι το colpo grosso της νομενκλατούρας της μεταπολίτευσης προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει. Η ολοκληρωτική χρεωκοπία του ελληνικού κράτους, ανεπίσημη ή επίσημη, ό,τι μορφή και εάν λάβει, γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε στρατηγική επιλογή του ελληνικού λαού. Σε περίπτωση επικράτησης του ΝΑΙ, παρουσιάζεται η μετατροπή της χώρας μας σε αποικία χρέους και πάλι ως στρατηγική επιλογή του λαού. Έτσι, άπαντες οι μετέχοντες στο “πάρτυ” της μεταπολίτευσης, που φόρτωσαν τη χώρα μας με χρέη, την μετέτρεψαν σε έναν δυσλειτουργικό οργανισμό και τελικά την οδήγησαν σε ένα αδιέξοδο, αναβαπτίζονται στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Δεν πρόκειται λοιπόν για μία μπλόφα των συριζαίων κατά των Ευρωπαίων “εταίρων” μας, οι οποίοι απροκάλυπτα αποδείχτηκε ότι είχαν όλη τη διάθεση να μετατρέψουν τη χώρα μας σε παράδειγμα προς αποφυγήν, αλλά για μία προσπάθεια αποτίναξης της ιστορικής ευθύνης για την αποτυχία του νεοελληνικού κράτους από τους ώμους του πολιτικού κατεστημένου της μεταπολίτευσης. Όποιος δεν το αναγνωρίζει και θέλει να παλέψει είτε για την παραμονή της χώρας μας στην ΕΕ, είτε για την ολική μας επαναφορά, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη που μας οδήγησαν μέχρι εδώ.
Και δυστυχώς, για να πούμε όλη την αλήθεια, ο ελληνικός λαός ως σύνολο είναι συνυπεύθυνος. Οι δικές του επιλογές έφεραν τη χώρα μας στο αδιέξοδο που βρίσκεται σήμερα. Όχι, ο ελληνικός λαός δεν είναι κυρίαρχος. Είναι ένα συνονθύλευμα με μία συντριπτική πλειοψηφία ιδιωτών, που εδώ και χρόνια επιτρέπει πρόθυμα τη χειραγώγησή του από μία διεφθαρμένη συνομοταξία, με αντάλλαγμα μία αργομισθία και ένα νομιμοποιημένο αυθαίρετο. Δεν έχει τη γνώση, τη βούληση και την ψυχική ισορροπία για να αποφασίσει ορθά για οτιδήποτε. Το έχει αποδείξει.
Αυτό το δημοψήφισμα, με τα συγκεκριμένα ερωτήματα και στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο που τίθεται, είναι ό,τι πιο άθλιο, διχαστικό και ανούσιο μπορούσε να σκαρφιστεί η πιο ανθελληνική εθνοδιαλυτική φαντασία. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ευκαιρία ρήξης με το τοκογλυφικό κατεστημένο από τη στιγμή που πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε μία κατάσταση κατά την οποία η χειραγώγηση και η εξάρτηση από τις αγορές θα είναι πολύ πιο άμεση και καταπιεστική. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ευκαιρία αλλαγής του πολιτικού σκηνικού από τη στιγμή που οι μοναδικές πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να καρπωθούν το αποτέλεσμα την επόμενη ημέρα είναι οι κατεστημένες. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ευκαιρία για μια νέα Ελλάδα από τη στιγμή που δεν υπάρχει απολύτως καμία προετοιμασία, υποδομή ή ηγεσία που θα οδηγήσει σε αυτήν. Η ακύρωσή του αποτελεί επιτακτική ανάγκη! Η ακύρωσή του όχι χάρη του φόβου αποχωρισμού της μέγγενης των τοκογλύφων, αλλά για το δικαίωμα του να αναλάβει καθένας τις δικές του ευθύνες αποφασίζοντας πάνω σε κάτι συγκεκριμένο και όχι βάσει ερμηνειών, τζόγου και θυμικού, εξυπηρετώντας κρυφές ατζέντες. Κυρίως, όμως, για τη διαμόρφωση εκείνων των συνθηκών που θα επιτρέψουν μελλοντικά μία πραγματική, ουσιώδη και εφικτή ρήξη.
Από τη στιγμή που η νομοθεσία (Ν. 4023/άρθρο 16/παρ. 3) προβλέπει ότι: “Το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα είναι δεσμευτικό, όταν στην ψηφοφορία λάβει μέρος τουλάχιστον το σαράντα τοις εκατό (40%) όσων έχουν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους”, η μαζική συνειδητή αποχή από τις κάλπες αποτελεί τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο μπορεί να απεμπλακεί αυτοβούλως, έστω την ύστατη στιγμή, αυτός ο λαός από μία ακόμη σκευωρία εις βάρος του. Το αν μπορεί να το αντιληφθεί, ξεπερνώντας τις σειρήνες ένθεν κι ένθεν, είναι κάτι το εξαιρετικά αμφίβολο. Όπως και να έχει, την ερχόμενη Δευτέρα ο ήλιος θα ανατείλει ξανά και ο καθένας θα αναλάβει τις ευθύνες του με τον τρόπο που γνωρίζει. Έως τότε, αν μη τι άλλο, να μείνουμε μακριά από τα διχαστικά ψευτοδιλήμματα που προσπαθεί να μας επιβάλλει το μεταπολιτευτικό κατεστημένο, και να αρνηθούμε εκ πεποιθήσεως και με πλήρη επίγνωση το να γίνουμε πιόνια στο παιχνίδι επιβίωσης ενός σάπιου συστήματος που προσπαθεί να μας μεταθέσει τις ευθύνες του.
από τη συντακτική ομάδα
(Επειδή είμαι ένας από τους συγγραφείς του κειμένου, με εκφράζει απόλυτα και δεν έχω να προσθέσω κάτι)
να διαλέξω το κωλοδάχτυλο ή το κωλοδάχτυλο; 
