«Ελπίδα για τη Δημοκρατία»

[Προέλλην]

https://www.topontiki.gr/2026/05/21/elp ... niki-live/

Σεισμός πραγματικός

[Προέλλην]

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα, που σίγουρα μας σας αξίζει κιόλας

[Προέλλην]

Με Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Τσέχωφ στη μπλούζα του και φιλορωσικά μηνύματα ο Αυγερινός στην παρουσίαση Καρυστιανού

https://www.protothema.gr/politics/arti ... rustianou/

[Λαχουρένιος]

Η Καρυστιανού ως μητέρα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει όπως εκείνη νομίζει δικαίωση για τον άδικο χαμό του παιδιού της. Δεν μπορώ να δω τι πρόβλημα μπορεί να έχει κάποιος με αυτό.

[ΜΥΘΗΡΑ]

Η Καρυστιανού ως μητέρα έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει όπως εκείνη νομίζει δικαίωση για τον άδικο χαμό του παιδιού της. Δεν μπορώ να δω τι πρόβλημα μπορεί να έχει κάποιος με αυτό.

σχολιο 1

....ουστ η κοκκοτιτσα η μπερδοιδεολογα με τα γυφτο στελεχη της που η πονηρια και καοηθεια στην μουρη τους δειχνουν ποιες εινα οι προθεσεις τους

πολιτικαντισμος νεοτευκτος και σιγονταρισμενος απο τα μεγαλα κομματα ...που στα κρυφα τριβουν τα χερια τους

[Pavlos-Παυλος]

Και πολύ άργησε η Καρυστιανού να ιδρύσει πολιτικό φορέα.
Το μεγάλο όμως διακύβευμα είναι το αν θα δώσει λόγο στις εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που κατέβηκαν στις διαδηλώσεις.

Να μην τους πουλήσει, όπως ο Τσιπρας με το δημοψήφισμα.

Πολύ θετικό γεγονός ότι έχει στελέχη από όλο το πολιτικό φασμα, γιατί αυτή είναι η εννοια του Μετώπου.
Οταν έχεις στόχο να ανατρέψεις το σαθρό πολιτικό σύστημα, δεν ρωτάς το διπλανό σου τί ιδεολογία έχει.
Αυτό που εχει σημασία είναι η ανατροπή της Εγκληματικής Οργάνωσης που κυβερνά,
αλλά και ''αντιπολιτεύεται'' την εξουσία.

Τα εννιά κόμματα που βρίσκονται στη Βουλή, ουσιαστικά είναι ενα.
Εχουν ψηφίσει μνημόνια και είναι αυτά που έφεραν τη διαλυση της Χώρας.

[DrSocrates]

Η αυλαία της αγανάκτησης;
Το 2026 δεν είναι 2011
ΔΡ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΚΚΑΣ
https://www.huffingtonpost.gr/blogs/i-a ... anaktisis/

[Pavlos-Παυλος]

Η αυλαία της αγανάκτησης;
Το 2026 δεν είναι 2011
ΔΡ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΑΚΚΑΣ
https://www.huffingtonpost.gr/blogs/i-a ... anaktisis/

Ο αξιόλογος Γιώργος Ρακκάς, έχει αναγνώσει λάθος το πρόβλημα της Ελλάδας,
και κατά συνέπεια δεν μπορεί να διακρίνει τις λύσεις του.

Οταν γράφει αυτό
αλλά και ανικανότητα ενός μέρους της ευρωπαϊκής και της δυτικής ηγεσίας (λέγε με Σόϊμπλε και Τόμσεν)
δείχνει ότι δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτα.
Ο Σόιμπλε, ο Ντραγκι και το ευρωιερατείο, σε συνεργασία με τους Μενουμευρώπηδες,
εσωσαν τις ΓαλλοΓερμανικές τράπεζες, σε βάρος του Ελληνικού Λαού.
Αυτό δεν δείχνει ανικανότητα, αλλά επιλογή.

Παρακάτω γράφει,
Ο κόσμος αυτός συνέβαλε στην κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος, όπως το ξέραμε από το 1980 κι έπειτα. Έφερε ωστόσο μέσα του το ίδιο αδιέξοδο στο οποίο αντιδρούσε, γιατί δεν είχε να προτείνει μια αυθεντική εναλλακτική πρόταση.
Σοβαρά τώρα ;
Και το 61,3% του δημοψηφίσματος δεν έλεγε για εξοδο και όχι νεα μνημόνια ;
Επειδή τον πούλησε ο Τσίπρας και η δήθεν αριστερά του ;
Ο κόσμος έφερε το αδιέξοδο και όχι ο Τσίπρας ;

Παρακάτω στέκεται στην παρουσία του Θανάση Αυγερινού που τον συνδέει με τον Πούτιν.
Θανάση Αυγερινού, ανθρώπου που στην Ελλάδα έχει ταυτιστεί όσο κανείς με το καθεστώς Πούτιν, τον πόλεμο που έχει κηρύξει στην Ουκρανία, την αντιευρωπαϊκή ρητορική της Ρωσίας, και τον Ευρασιανισμό της.
Εδώ είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Γιατί η Ουκρανία ήταν αυτή που κήρυξε τον πόλεμο στη Ρωσσία, το 2014 με την πορτοκαλί επανάσταση του Μειντάν.
Και γιατί μεχρι και το 2023, η Ευρώπη και κυρίως η Γερμανία, επαιρναν το φτηνό φυσικό αέριο και πετρελαιο της Ρωσσίας.
Να θυμίσω επίσης ότι, εμπάργκο έκανε η ΕΕ στα Ρωσσικά προιόντα, στην ουσία πυροβολώντας τα πόδια της.

Γράφει κι άλλά αστεία, προσπαθώντας να φθείρει την κίνηση της Καρυστιανού.

Θα μπορέσει η Καρυστιανου με την Ελπίδα της να φέρει Δικαιοσύνη, Αξιοκρατία, Ισότητα, Αναπτυξη και ό,τι άλλο έχει εκφράσει η κινησή της ;
Δεν μπορώ να γνωρίζω.
Γνωρίζω όμως πως με τα εννια κόμματα αυτής της Βουλής, (το εξής ενα), αυτό είναι αδύνατο.

Δηλαδή μας πειράζει η Καρυστιανου, που βγήκε μπροστά στο τέρας, και δεν μας πειράζει το τέρας ;

Αυτά τα γράφω για τον Ρακκά και τον μέντορά του Καραμπελιά, που αρέσκονται να καταγγέλουν τα κακώς κείμενα.
Από καταγγελίες όμως, υπάρχει το ΚΚΕ που έχει το κοπυράιτ.
Δράσεις χρειάζονται και μπραβο στην Καρυστιανού.

[DrSocrates]

Ποιος ειναι που εχει αναγνωσει σωστα το προβλημα της Ελλαδας και μπορει να διακρινει τις λυσεις του, η Καρυστιανου και ο Αυγερινος;
Αντιθετως ειναι ιδιαιτερα ευστοχες οι επισημανσεις του Ρακκα και του Καραμπελια οι οποιοι και δικαιωθηκαν σε οτι ελεγαν για τον Τσιπρα και τον Συριζα, για τους ΑΝΕΛ παλιοτερα αλλα και για τον Κασσελακη, για τα Ελληνοτουρκικα, για την κυβερνηση Σημιτη και για πολλα αλλα. Η συγκριση με το ΚΚΕ ειναι εκτος τοπου και χρονου.
Για οσους εχουν διαβασει ορισμενα απο τα βιβλια του Καραμπελια οπως ο Ατελεσφορος εκσυγχρονισμος Ο Κωστας Σημιτης και η εποχη του, Το λυκοφως του μηδενισμου, το 1821-2021: Ρεκβιεμ η Αναγεννηση, Η θεμελιωδης παρεκκλιση ρομαντισμος και διαφωτισμος στον εικοστο πρωτο αιωνα , ( Ενα προταγμα για τον 21ο Αιωνα ο "εκσυγχρονισμος της παραδοσης" Απο ΤΟ 1-1-4 στους αγανακτισμενους) καθως και το Η Υπερβαση περαν της αριστερας και της δεξιας και τα αρθρα (απο την εφημεριδα Ρηξη) θα διαπιστωσει οτι δεν καταγγελουν απλως τα κακως κειμενα αλλα επικεντρωνονται οχι μονο στη διατυπωση ενος οραματος αλλα και στην αναγκη συγκροτησης ενος οραματικου πολιτικου πολου, ο Καραμπελιας ηταν υποψηφιος δημαρχος Αθηναιων στις δημοτικες εκλογες του 2019 και ο Ρακκας ηταν υποψηφιος δημαρχος στην Θεσσαλονικη.
Απο ενα προσφατο αρθρο
Η Γενιά του ’30 και το νόημα της σήμερα (Β΄ μέρος)
από Γιώργος Καραμπελιάς 14 Φεβρουαρίου 2024
https://ardin-rixi.gr/archives/255587

Η Γενιά του ’30 και το νόημα της για την Ελλάδα σήμερα (Α΄ μέρος)
από Γιώργος Καραμπελιάς 13 Φεβρουαρίου 2024
https://ardin-rixi.gr/archives/255577





«Ελπίδα» ή γεωπολιτική αφέλεια;
από Αντώνης Σπυρόπουλος 22 Μαΐου 2026
https://ardin-rixi.gr/archives/269500


Κόμμα Καρυστιανού: «Απολιτίκ, αντισυστημικοί και πολύ θυμωμένοι»
Το πολιτικό εγχείρημα που γεννήθηκε μέσα από το τραύμα των Τεμπών επενδύει στην κοινωνική αγανάκτηση και την ηθική υπεροχή, όμως η ελληνική εμπειρία δείχνει ότι η οργή δύσκολα μετατρέπεται σε σχέδιο διακυβέρνησης.
Γιάννης Πανταζόπουλος
21.5.2026

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ από μια παράξενη κοινωνική συνήθεια: κάθε λίγα χρόνια αγκαλιάζει πολιτικά την αγανάκτησή της. Της δίνει όνομα, πρόσωπο, ένα ηθικό πλεονέκτημα και τελικά μια κομματική υπόσταση. Μέχρι να ανακαλύψει, συνήθως αργά, ότι η οργή είναι μεν εξαιρετική καύσιμη ύλη για πλατείες αλλά μάλλον ακατάλληλο υλικό για διακυβέρνηση. Κάπως έτσι συμβαίνει και σήμερα. Το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού μοιάζει να γεννιέται ακριβώς μέσα σε αυτήν τη γνώριμη εγχώρια παράδοση: λίγο αντισυστημισμός, λίγο ηθική ανωτερότητα, αρκετή κοινωνική απελπισία και η βαθιά βεβαιότητα ότι «όλοι οι προηγούμενοι μάς πρόδωσαν». Ήδη ακούμε συχνά ότι η Καρυστιανού «πουλάει», «πολεμάει το σύστημα», «είναι μία από μας». Ωστόσο, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Και πάντα ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις.

Η ιδρυτική διακήρυξη του νέου σχηματισμού είναι σχεδόν μια ανθολογία της μεταμνημονιακής πολιτικής ψυχολογίας. «Κίνημα πολιτών», «από τη βάση», «κοινό αύριο», «αξίζουμε μια καλύτερη χώρα», «είμαστε γυναίκες και άνδρες, χωρίς διαχωρισμούς και διακρίσεις», «δεν μας χωράει μια ταμπέλα». Είναι η πολιτική φρασεολογία μιας γενικευμένης δυσπιστίας. Μια γλώσσα που, ό,τι και να πιστεύει ο καθένας, δεν προσπαθεί να ερμηνεύσει την πραγματικότητα. Να εξηγήσει ή να δώσει λύσεις στα προβλήματα. Επιδιώκει να χαϊδέψει το συλλογικό αίσθημα αδικίας. Και, αδιαμφισβήτητα, στην Ελλάδα του 2026 αυτό ακούγεται τόσο εθιστικά οικείο.

Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ότι δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα αλλά ότι έχει αρχίσει να εμπιστεύεται υπερβολικά όποιον δηλώνει αντισυστημικός. Σαν να μην έφτασαν δέκα χρόνια πολιτικής ενηλικίωσης για να μάθουμε ότι η αγανάκτηση δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης. Η αγανάκτηση είναι ένα συναίσθημα. Και τα συναισθήματα, όσο ισχυρά κι αν είναι, δεν κυβερνούν χώρες.
Είναι γεγονός ότι έχουν παρέλθει οι εποχές που η «ελπίδα» πουλούσε. Ακόμη κι εκείνοι που τη σέρβιραν σαν θεατρικό μονόπρακτο κάνουν πλέον rebranding και εύχονται μέσα τους το κοινό να έχει ξεχάσει ότι όλα θα λύνονταν με ένα νόμο κι ένα άρθρο. Ως εκ τούτου, σήμερα πουλάει η καταγγελία.

Η κ. Καρυστιανού εμφανίζεται ως η αυθεντική φωνή μιας κοινωνίας που αισθάνεται προδομένη από το κράτος, τη Δικαιοσύνη, τα κόμματα, τα media, σχεδόν από τα πάντα. Και αυτό της δίνει ένα τεράστιο πολιτικό πλεονέκτημα: όποιος τολμήσει να της ασκήσει κριτική κινδυνεύει αυτομάτως να εμφανιστεί περίπου ως απολογητής του «συστήματος». Ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο. Γιατί οι δημοκρατίες αρχίζουν να εξασθενούν όταν η ηθική οδύνη μετατρέπεται σε πολιτικό αλάθητο.

Ποιος διαφωνεί ότι η τραγωδία των Τεμπών τραυμάτισε βαθιά τη χώρα. Δεν ξεχάστηκε και δεν θα ξεχαστεί. Δικαίως εξελίχθηκε σε κομβικό σταθμό κοινωνικής έκρηξης. Αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τη συλλογική απαίτηση για δικαιοσύνη και την πολιτική κεφαλαιοποίηση του πένθους. Και η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλή στο να ξεχωρίζει αυτές τις δύο περιοχές. Οι «Αγανακτισμένοι» των μνημονίων πίστεψαν ότι η αυθεντικότητα αρκεί για να κυβερνήσεις. Ότι αν φωνάζεις πιο δυνατά από το πολιτικό σύστημα, έχεις αυτομάτως και σχέδιο να το αντικαταστήσεις. Το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε. Και το πληρώσαμε βαριά. Ένα μείγμα εύκολου λαϊκισμού, θεωριών συνωμοσίας, πολιτικής ανωριμότητας και τελικά πλήρους ενσωμάτωσης σε αυτό ακριβώς που υποτίθεται ότι πολεμούσαν.

Αναντίρρητα, κάθε εποχή φτιάχνει τους δικούς της αντισυστημικούς ήρωες. Μέχρι να αποκτήσουν γραφεία τύπου, κομματικό μηχανισμό και επαγγελματικά στελέχη. Το ενδιαφέρον με το νέο κόμμα δεν είναι ότι υπόσχεται αλλαγή. Όλοι αυτό δεν υπόσχονται; Το ενδιαφέρον είναι ότι επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στην ιδέα της ηθικής ανωτερότητας. Στο «εμείς είμαστε καθαροί απέναντι σε όλους τους άλλους». Μόνο που η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ηθικής ευαισθησίας. Εμπεριέχει συγκρούσεις συμφερόντων, δύσκολες αποφάσεις, αντιφάσεις, συμβιβασμούς και, κυρίως, ευθύνη. Και εκεί συνήθως τελειώνει η γοητεία των κινημάτων οργής. Διότι είναι εύκολο να λες ότι «το σύστημα σαπίζει». Δύσκολο είναι να εξηγήσεις πώς ακριβώς θα λειτουργήσει η χώρα την επόμενη μέρα χωρίς να παραγάγεις απλώς μια νέα εκδοχή του ίδιου χάους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ελάχιστες πολιτικές συνεντεύξεις που έχει παραχωρήσει η Μαρία Καρυστιανού το πολιτικό αποτύπωμα παρέμεινε θολό έως αμήχανο. Από τις τοποθετήσεις της για τις αμβλώσεις και τους «παράνομους εισβολείς μετανάστες» μέχρι την αδυναμία της να περιγράψει στοιχειωδώς το ιδεολογικό της στίγμα, απαντώντας περίπου με το απολίτικο «να είμαστε όλοι καλά», η εικόνα που εκπέμπεται μοιάζει περισσότερο με ηθικό αφήγημα παρά με συγκροτημένη πολιτική πρόταση. Και ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο. «Η Μαρία είναι αυτό που βλέπετε», επαναλαμβάνει συχνά η ίδια. Μόνο που η πολιτική δεν είναι performance αυθεντικότητας.

Το μείγμα θυμίζει ολοένα περισσότερο ένα ανομοιογενές αντισυστημικό αφήγημα: λίγο παραθρησκευτικός μυστικισμός, λίγο εισαγγελικός στόμφος, έντονη καταγγελτική αισθητική, αντισυμβατική ρητορική χωρίς σαφές ιδεολογικό βάθος και διαρκής παραγωγή συναισθηματικής έντασης μέσα από ομιλίες, συναυλίες, τηλεοπτικές εμφανίσεις και αναρτήσεις. Μοιάζει σαν ένα θυμωμένο μανιφέστο που απέκτησε πολιτική μορφή χωρίς όμως να έχει αποφασίσει ακόμη αν θέλει να παραμείνει κόμμα ή αν θα συνεχίσει ως κίνημα διαμαρτυρίας, ευρισκόμενο σε μια μόνιμη κατάσταση συλλογικής αγανάκτησης. Σήμερα, στις 18:30 στο «Ολύμπιον» στην πλατεία Αριστοτέλους, θα μάθουμε περισσότερα με την ανακοίνωση του κόμματος. Ή και όχι.

Η Μαρία Καρυστιανού εμφανίστηκε στον δημόσιο χώρο ως φορέας συλλογικού πένθους. Έγινε πρόεδρος του συλλόγου των συγγενών θυμάτων Τεμπών. Αυτό της προσέδωσε ένα ισχυρό ηθικό κεφάλαιο, που κανένας αντίλογος δεν μπορούσε να αγγίξει. Όμως το ηθικό κεφάλαιο δεν είναι λευκή επιταγή.

Διαβάζοντας την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κινήματος με το σύνθημα «Ξεκινάμε για την ελπίδα», αντιλαμβάνεται κανείς από τις πρώτες κιόλας γραμμές ότι πρόκειται για ένα κείμενο βαθιά ποτισμένο από το κλίμα κοινωνικής απογοήτευσης. Περισσότερο θυμίζει συλλογικό ξέσπασμα μιας κουρασμένης κοινωνίας παρά συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο διακυβέρνησης. «Γεννηθήκαμε από τη Λαϊκή Υπόδειξη», αναφέρουν χαρακτηριστικά, για να συμπληρώσουν λίγο μετά ότι «δεν υπάρχουν αφεντικά, ιδιοκτήτες ή προύχοντες». Στον πυρήνα του εγχειρήματος εμφανίζονται πρόσωπα, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη, που εκφράζουν απόψεις από τον σκληρό συντηρητισμό μέχρι έναν γνώριμο εθνικοπατριωτικό λόγο. Παράλληλα, εκκλησιαστικά δίκτυα κινούνται προς την κατεύθυνση συγκρότησης ενός ευρύτερου «ορθόδοξου αντισυστημικού» μετώπου. Επίσης, την είδαμε σε ένα βίντεο AI να αφήνει ένα περιστέρι στον ουρανό θυμίζοντας την Κάτια Δανδουλάκη στους εναρκτήριους τίτλους της «Λάμψης» του Νίκου Φώσκολου.

Πάντως, το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ότι δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα αλλά ότι έχει αρχίσει να εμπιστεύεται υπερβολικά όποιον δηλώνει αντισυστημικός. Σαν να μην έφτασαν δέκα χρόνια πολιτικής ενηλικίωσης για να μάθουμε ότι η αγανάκτηση δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης. Η αγανάκτηση είναι ένα συναίσθημα. Και τα συναισθήματα, όσο ισχυρά κι αν είναι, δεν κυβερνούν χώρες.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι σε μια ανοιχτή κοινωνία, κανένα πρόσωπο, όσο φορτισμένο κι αν είναι το παρελθόν του, δεν είναι υπεράνω της πολιτικής κριτικής. Και όσο πιο γρήγορα το αποδεχθούμε αυτό, τόσο πιο καθαρά θα μπορέσουμε να συζητήσουμε όχι για σύμβολα αλλά για θέσεις. Γιατί εκεί, τελικά, κρίνεται ο καθένας.

πηγη https://www.lifo.gr/stiles/optiki-gonia/komma-karystianoy-apolitik-antisystimikoi-kai-poly-thymomenoi

[Pavlos-Παυλος]

Ποιος ειναι που εχει αναγνωσει σωστα το προβλημα της Ελλαδας και μπορει να διακρινει τις λυσεις του, η Καρυστιανου και ο Αυγερινος;

Η Καρυστιανού βγήκε μπροστά.
Κάτι που δεν έκαναν άλλοι θεωρητικοί και διαννοούμενοι.
Αυτη είναι η μεγάλη διαφορά.

Αν θα καταφέρει να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις της, δεν γνωρίζω.

Το κύριο και θεμελιώδες μέλημά της, πιστευω πως ειναι, να εμπιστευτεί τον κόσμο που κατέβηκε στις πλατείες.
Να του δώσει τον λόγο και να συμμεριστεί τα αιτήματά του.
Να τον βάλει πάνω στο βάθρο και να πορευτεί μαζί του.
Με όλες τις διαφωνίες που θα υπάρξουν.

ΥΓ
Ερώτημα.
Ο Καραμπελιάς γιατί δεν κατεβαίνει μαζί με την Καρυστιανού ;
Είναι ενάντια στα προτάγματα της νέας Κίνησης ;
Είναι ενάντια στον Αυγερινό ή σε κάποιο άλλο στέλεχος ;
Γιατί δεν κάνει έστω μία διερευνητική συζήτηση ;
Δεν γνωρίζει οτι τα στερνά τιμούν τα πρώτα ; Δηλαδή ότι χρειάζεται δράση ;

ΥΓ 1
Ξαναγράφω, πως το κοπυράιτ της καταγγελίας το έχει το ΚΚΕ.
Αν είναι απλώς να καταγγέλεις και να διαμαρτύρεσαι, πηγαίνεις εκεί, τσιμπάς και κανά δάνειο απ΄ τον Στουρνάρα.