O σπορος που εσπειρε εβγαλε καρπους.

[Namrail]

Τι απαντησεις παιδικες ειναι αυτες περι συνθηκων που οταν υπαρξουν τοτε θα....
Ο Μαρξ δεν στο επαιξε θεος , ουτε ο λενιν καν που διεκορευσε τον Μαρξ, αν εχεις ιδεα και τι γραφω.

Δεν είναι παιδικές απαντήσεις, είναι κλασικές λενινιστικές επεξεργασίες που αγνοείς γιατί είσαι παντελώς άσχετος.

Γ. ΟΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η σοσιαλιστική επανάσταση είναι ένα μεγάλο και δύσκολο έργο, όπου παίρνουν μέρος μάζες εκατομμυρίων ανθρώπων, συγκρούονται και αλληλοεπηρεάζονται διάφορες ταξικές δυνάμεις, κόμματα και οργανώσεις.

Ακόμη και όταν έχουν πλήρως ωριμάσει οι υλικές προϋποθέσεις για το επαναστατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, όταν ο βασικός ταξικός ανταγωνισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας έχει φτάσει στο έπακρο και οξύνονται όλες οι αντιθέσεις του, ακόμα και τότε η πολιτική επανάσταση δεν μπορεί να γίνει αυθαίρετα σε οποιαδήποτε στιγμή και σε οποιαδήποτε κατάσταση.

Για να εκδηλωθεί η σοσιαλιστική επανάσταση και να εξελιχθεί σε νικηφόρα κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη είναι απαραίτητο να υπάρχουν και άλλες προϋποθέσεις, πέραν της ωριμότητας του καπιταλισμού.


1. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Όπως ήδη αναφέρθηκε από τις υλικές προϋποθέσεις προβάλλει η αναγκαιότητα της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί οποτεδήποτε. Προϋπόθεση είναι η εμφάνιση μιας τέτοιας αντικειμενικής κατάστασης ως αποτέλεσμα ραγδαίων αλλαγών στη ζωή της καπιταλιστικής κοινωνίας , ευνοϊκή για την επαναστατική ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, την κατάκτηση από την εργατική τάξη της πολιτικής εξουσίας. Στη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία αυτή η κατάσταση λέγεται επαναστατική κατάσταση και συνιστά την αντικειμενική βάση για να εκδηλωθεί η επανάσταση.

Ο Λένιν έδωσε ως εξής τον επιστημονικό ορισμό της επαναστατικής κατάστασης: «Για έναν μαρξιστή δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επανάσταση είναι αδύνατο να γίνει χωρίς επαναστατική κατάσταση. Ποια είναι μιλώντας γενικά, τα γνωρίσματα μιας επαναστατικής κατάστασης; Ασφαλώς, δε θα πέσουμε έξω, αν υποδείξουμε τρία βασικά γνωρίσματα, τα παρακάτω: 1) Η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους: η μια είτε η άλλη κρίση των «κορυφών», η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή, απ' όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και ο αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό «τα κάτω στρώματα να μη θέλουν», μα χρειάζεται ακόμη και «οι κορυφές να μη μπορούν» να ζήσουν όπως παλιά. 2) Επιδείνωση μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζόμενων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα για τους παραπάνω λόγους της δραστηριότητας των μαζών, που σε «ειρηνική» εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο από όλες τις συνθήκες της κρίσης, όσο και από τις ίδιες τις «κορυφές» σε αυτοτελή ιστορική δράση.

Χωρίς αυτές τις αντικειμενικές αλλαγές, που δεν εξαρτώνται ούτε από τη θέληση ορισμένων χωριστών ομάδων και κομμάτων, αλλά ούτε και από τη θέληση ορισμένων χωριστών τάξεων, η επανάσταση, κατά κανόνα δεν μπορεί να γίνει»
[23]
.

Μ' άλλα λόγια, όταν αναφερόμαστε στην επαναστατική κατάσταση ως αντικειμενική προϋπόθεση της σοσιαλιστικής επανάστασης, εννοούμε ένα σύνολο αντικειμενικά διαμορφωμένων αλλαγών στην κοινωνία, οι οποίες οδηγούν στην πανεθνική κρίση που αγκαλιάζει και τους «πάνω» και τους «κάτω».

Οι ρίζες της επαναστατικής κατάστασης, σε τελευταία ανάλυση, βρίσκονται στις αντιθέσεις του τρόπου παραγωγής. Ωστόσο η αντανάκλασή αυτών των αντιθέσεων στην κοινωνική συνείδηση στην ανάπτυξη ταξικής συνείδησης, δεν είναι αυτόματη και ευθύγραμμη.

Γι' αυτό, μόνο σε ορισμένες κρίσιμες στιγμές της ιστορίας και ανεξάρτητα από τη θέληση των τάξεων δημιουργούνται συνθήκες επαναστατικής κατάστασης.

Το «ανεξάρτητα από τη θέληση των τάξεων» ακριβώς υποδηλώνει τον αντικειμενικό χαρακτήρα της επαναστατικής κατάστασης.

Τέτοιες καταστάσεις υπήρχαν π.χ. στις επαναστάσεις του 17ου, 18ου, 19ου αιώνα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, το 1905 και το 1917 στη Ρωσία, στην Ευρωπαϊκή Ηπειρο στα χρόνια 1918-1922 και κατά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, στην Ελλάδα κατά την απελευθέρωση.

Εξετάζοντας το πρώτο γνώρισμα, την κρίση των «κορυφών», δεν εννοούμε τις «δυσκολίες» που συχνά παρουσιάζονται στο αστικό πολιτικό σύστημα, π.χ. παραιτήσεις αστικών κυβερνήσεων, αντιπαραθέσεις μεταξύ των αστικών κομμάτων, αλλαγές στο αστικό πολιτικό σύστημα, με την εξαφάνιση παλιών κομμάτων και τη δημιουργία νέων, εναλλαγές στην πολιτειακή μορφή της αστικής δικτατορίας, στη Συνταγματική τους έκφραση κλπ. Κρίση κορυφών έχουμε όταν η πολιτική της αστικής τάξης χρεοκοπεί, έχει εμφανή δυσκολία να διαχειριστεί συνθήκες κρίσης (οικονομική κρίση, πόλεμος κ.α.), οι οποίες αναπτύσσουν και διευρύνουν σε ασυνήθιστο βαθμό τη λαϊκή δυσαρέσκεια, με αποτέλεσμα «οι κάτω» να μην ελέγχονται όπως πρίν από τους «πάνω», στις «κορυφές» να κυριαρχεί σύγχυση και σε αυτή τη βάση να οξύνονται και ενδοαστικές αντιθέσεις.

Είναι το κρίσιμο σημείο που το αστικό κράτος, οι θεσμοί και οι μηχανισμοί του αδυνατούν πλέον να επιβάλλουν την πολιτική κυριαρχία τους στις λαϊκές μάζες με την ευκολία και τις μεθόδους που γίνονταν πριν.

Αυτό εκδηλώνεται σε στιγμές ιστορικών ανακατατάξεων και συγκρούσεων, όπως στην περίοδο από το Φλεβάρη έως τον Ιούλη του 1917 στη Ρωσία, όπου η αστική κυβέρνηση δεν είχε την πολιτική και στρατιωτική δύναμη να στραφεί ενάντια στα Σοβιέτ, κυρίως παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης όταν στην Πετρούπολη και τη Μόσχα μεγάλα τμήματα στρατού είχαν ενωθεί με τους ένοπλους εργάτες, όταν η προσωρινή κυβέρνηση του Κερένσκι και οι οπορτουνιστές που συμμετείχαν σε αυτή είχαν πλήρως χρεοκοπήσει στη συνείδηση των μαζών.

Οι μάζες σε αυτές τις στιγμές αφυπνίζονται σε τέτοιο βαθμό, που οι «πάνω» και οι «κάτω» μπλέκονται σε μια πρωτόγνωρη σύγκρουση που αποτελεί κατακόρυφη ανοδική στροφή στην μέχρι τότε ανάπτυξη της ταξικής πάλης

Όσον αφορά το δεύτερο γνώρισμα: την όξυνση της ανέχειας και της αθλιότητας των μαζών.

Οι οικονομικοί όροι και συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων αποτελούν σημαντικό παράγοντα που επιδρούν στην δραστηριοποίηση τους.

Η απότομη αύξηση της φτώχειας και της ανεργίας, η επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής προκαλούν απότομη εκδήλωση της λαϊκής δυσαρέσκειας. Διαμορφώνουν μαζική στάση εγκατάλειψης των αστικών κόμματων από τις εργατικές και λαϊκές μάζες. Πολλοί παράγοντες μπορούν να πυροδοτήσουν μια τέτοια απότομη αλλαγή στις υλικές συνθήκες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων με αποτέλεσμα αλλαγή στις διαθέσεις. Τέτοιοι παράγοντες είναι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και επεμβάσεις, η αύξηση της πολιτικής αντίδρασης που περιορίζει ή και καταργεί στοιχειώδη πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η αστική αδυναμία στην διαχείριση μεγάλων καταστροφών.

Οι ταξικές αντιθέσεις μπορούν να οξυνθούν ως το επίπεδο της επαναστατικής κατάστασης μέσα από τον συνδυασμό και αλληλεπίδραση οικονομικών και πολιτικών αιτιών.

Λένιν θεωρεί την απότομη αλλαγή στις διαθέσεις και την δραστηριότητα των μαζών τη συγκεκριμένη στιγμή ως φαινόμενο αντικειμενικού χαρακτήρα, δηλαδή ανεξάρτητου από τη συνείδηση των τάξεων, τη θέληση των κομμάτων.

Το αντικειμενικό δεν χαρακτηρίζει μόνο την οικονομία αλλά και την πολιτική. Η πολιτική τόνιζε ο Λένιν, έχει «δική της αντικειμενική, λογική, ανεξάρτητα από τους υπολογισμούς αυτών ή εκείνων των ατόμων ή κομμάτων»
[24]
.

Οι αντικειμενικές συνθήκες, μέσα στις οποίες δρα ο υποκειμενικός παράγοντας (τάξεις και στρώματα, τα κόμματα τους ή ξεχωριστοί εκπρόσωποι τους), είναι διαμορφωμένες από την προηγούμενη δραστηριότητα των ανθρώπων τόσο την κοινωνική-οικονομική όσο και την πολιτική.

Ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων σε μια συγκεκριμένη στιγμή που είναι προϊόν της δραστηριότητας των τάξεων και των κομμάτων, είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα την οποία υποχρεωτικά λαμβάνουν υπόψη οι τάξεις και τα κόμματα για να τον αλλάξουν στην μία ή άλλη κατεύθυνση.

Ένας συγκεκριμένος συσχετισμός δυνάμεων εξ αντικειμένου δεν μπορεί να παραμένει στατικός. Γιατί η ίδια η καπιταλιστική πραγματικότητα δεν είναι στατική, περικλείει την τάση της όξυνσης των αντιθέσεων της.

Αλλά και η εκδήλωση επαναστατικής κατάστασης δεν οδηγεί σε μια νέα στατική κατάσταση. Για αυτό ο υποκειμενικός παράγοντας για την επιτυχή αξιοποίηση της πρέπει από πριν να είναι προετοιμασμένος - ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά - για δράση μέσα σε αυτή την ευνοϊκή κατάσταση. Κι ακόμη, να έχει την ικανότητα εκτίμησης της καλύτερης «στιγμής» για την «έφοδο» , για την κατάληψη της εξουσίας, «ούτε πιο νωρίς , ούτε πιο αργά» όπως έλεγε ο Λένιν.

Με αυτή την έννοια ούτε η εργατική τάξη και το κόμμα της, ούτε το κεφάλαιο με το κράτος του και τα κόμματά του μπορούν να προκαλέσουν ή να αποτρέψουν την εκδήλωση επαναστατικής κατάστασης. Προφανώς η προηγούμενη δράση του κομμουνιστικού κόμματος , η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος μπορεί να επιδράσει στα στοιχεία εκδήλωσης της επαναστατικής κατάστασης. Όταν λοιπόν δημιουργείται επαναστατική κατάσταση, ο βαθμός ανάπτυξης της κινητοποίησης της εργατικής τάξης που λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις και αποτελεί απότομη στροφή στη ταξική πάλη, είναι ένα αντικειμενικό στοιχείο που πρέπει να το υπολογίσει το κόμμα, ώστε η επαναστατική κατάσταση να οδηγήσει στην επανάσταση.

[Namrail]

Ο σωστός προσδιορισμός του χαρακτήρα της επανάστασης είναι καθοριστικό ζήτημα, όμως δεν είναι αρκετό για να μπορεί το Κόμμα να έχει πραγματικά επαναστατική δράση. Οι μάζες της εργατικής τάξης προσελκύονται στην επαναστατική δράση, στην πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, μόνο στο βαθμό που πείθονται από την ίδια τους την πείρα γι’ αυτή την αναγκαιότητα.

Η κατάκτηση αυτής της πείρας είναι μια σύνθετη διαδικασία που αφορά την επίδραση αντικειμενικών εξελίξεων (επίδραση στη συνείδηση της εργατικής τάξης των εξελίξεων στην καπιταλιστική οικονομία αλλά και στο εποικοδόμημα) αλλά και της παρέμβασης του υποκειμενικού παράγοντα, με στόχο την αποκάλυψη της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και την οργάνωση της πάλης της εργατικής τάξης σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Τίθεται λοιπόν το ζήτημα πώς το Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚ) θα προετοιμάσει με την πολιτική του δράση ικανές δυνάμεις της εργατικής τάξης ώστε στις κατάλληλες συνθήκες η δράση των μαζών να ανέβει ως το επίπεδο της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. Το πώς αυτή η προσπάθεια θα υπηρετείται ανεξάρτητα από το αν διανύουμε επαναστατικές ή μη επαναστατικές συνθήκες.

Σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης κινητοποιούνται μάζες εκατομμυρίων ανθρώπων, συγκρούονται και αλληλοεπηρεάζονται διαφορετικές ταξικές δυνάμεις, κόμματα και οργανώσεις. Σε αυτές τις περίπλοκες και αντιφατικές συνθήκες το ΚΚ, για να μπορέσει να σπρώξει τις εξελίξεις στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής επανάστασης, πρέπει να αντιμετωπίζει την επανάσταση ως επιστήμη, δηλαδή χρειάζεται να γνωρίζει τις νομοτέλειες της επαναστατικής πολιτικής και να ανταποκρίνεται με την πολιτική του δράση σε αυτές. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αντιμετωπίζει την επανάσταση και ως τέχνη.

Μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση και την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τα εργατικά κόμματα είχαν χωρισμένο το πρόγραμμά τους σε «μίνιμουμ» και «μάξιμουμ». Το «μίνιμουμ» περιλάμβανε στόχους πάλης που η εργατική τάξη διεκδικούσε στο έδαφος του αστικού καθεστώτος και αφορούσε κυρίως αστικές μεταρρυθμίσεις (π.χ. καθολικό δικαίωμα ψήφου κλπ.), ενώ το «μάξιμουμ» περιλάμβανε τα μέτρα που θα υλοποιούσε η σοσιαλιστική επανάσταση.

Η λενινιστική επεξεργασία της στρατηγικής οδήγησε στην άρση αυτού του διαχωρισμού. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, εποχή σοσιαλιστικών επαναστάσεων, το ζήτημα που μπαίνει είναι πώς η πολιτική δράση του κόμματος θα συμβάλει στην προετοιμασία του προλεταριάτου για την επιβολή της δικτατορίας του.

Μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, ιδιαίτερα από το 1919, ο Λένιν ανέδειξε θεωρητικά τις νομοτέλειες που διέπουν κάθε σοσιαλιστική επανάσταση, ανεξάρτητα από χρόνο ή τόπο εκδήλωσής της.

Ειδικά στο έργο του «Ο αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού»4 ο Λένιν εξετάζει πώς εκφράζονται οι νομοτέλειες της ταξικής πάλης σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης. Επικεντρώνεται σε εκείνα τα χαρακτηριστικά της ρωσικής επανάστασης που έχουν καθολικό χαρακτήρα και διεθνή σημασία «…εννοώντας με τις λέξεις διεθνή σημασία, τη διεθνή σημαντικότητα της επανάστασής μας ή την ιστορική αναγκαιότητα να επαναληφθεί σε διεθνή κλίμακα αυτό που έγινε σε μας. Πρέπει να παραδεχτούμε πως τέτοια σημασία έχουν ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της επανάστασής μας»5. Δηλαδή σε «ότι είναι γενικά υποχρεωτικό στην ιστορία και σύγχρονη τακτική του μπολσεβικισμού»6. Ετσι, από τη βασική νομοτέλεια της επαναστατικής κατάληψης της εξουσίας και εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου, αναφέρεται στην πολιτική συμμαχιών της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα, στον καθοδηγητικό ρόλο του Κόμματος στην αδιάλλακτη πάλη με τον οπορτουνισμό και την ανάγκη ήττας του στις γραμμές του εργατικού κινήματος, στον προλεταριακό διεθνισμό για τη διαμόρφωση διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων όσο το δυνατό πιο ευνοϊκών για τη νίκη της επανάστασης.

Οι Θέσεις και οι Αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στις οποίες συνέβαλε καθοριστικά ο Λένιν, θεωρούν τη δικτατορία του προλεταριάτου ως το βασικό καθήκον της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης, θέτοντας την αναγνώρισή της ως κριτήριο για τον επαναστατικό χαρακτήρα του προγράμματος ενός κόμματος. Το 2ο Συνέδριο τόνιζε ότι τα κόμματα δεν πρέπει να αναγνωρίζουν μόνο τυπικά τη δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά ότι χρειάζεται συνολική αναπροσαρμογή της δράσης τους σε αυτή την κατεύθυνση, με τη διαμόρφωση επαναστατικής τακτικής που θα υπηρετεί αυτό το στόχο. Για να μπορέσει το Κόμμα να αξιοποιήσει την επαναστατική κατάσταση, όταν αυτή διαμορφωθεί, πρέπει όλη του η τακτική (ανεξάρτητα από τις συνθήκες) να συγκεντρώνει την πάλη της εργατικής τάξης στο στόχο ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας. Καθήκον που απαιτεί μεγάλη θεωρητική και πρακτική προετοιμασία, αλλά και ικανότητα από το Κόμμα να δρα αποτελεσματικά σε συνθήκες εξαιρετικά πολύπλοκες και γρήγορα εξελισσόμενες.

Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΟΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσίας διαμορφώθηκε, αναπτύχθηκε και απέσπασε νίκες μόνο σε αδιάλλακτη αντιπαράθεση με τον οπορτουνισμό. Η έκβαση της ρωσικής επανάστασης, με τη μετεξέλιξη της αστικοδημοκρατικής του Φλεβάρη του 1917 στη νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση του Οκτώβρη του 1917, κρίθηκε από τη διαπάλη με το μενσεβικισμό (οπορτουνισμό) στα Σοβιέτ που είχε προετοιμάσει και θωρακίσει το Κόμμα όλη την προεπαναστατική περίοδο. Οι μπολσεβίκοι κατόρθωσαν να μην παρασυρθούν από τη μικροαστική πλημμύρα που χαρακτήριζε την επανάσταση του Φλεβάρη ούτε να χειραγωγηθούν από την αστική τάξη. Ο Λένιν συμπυκνώνει αυτό το συμπέρασμα: «Χωρίς μια εξαιρετικά σοβαρή και ολόπλευρη προετοιμασία του επαναστατικού τμήματος του προλεταριάτου για την εξοστράκιση και τη συντριβή του οπορτουνισμού, είναι ανόητο και να σκέφτεται κανείς για δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό το δίδαγμα της ρωσικής επανάστασης θα πρέπει να το καρφώσουν για τα καλά στο μυαλό τους οι ηγέτες της “ανεξάρτητης” γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, του γαλλικού σοσιαλισμού κτλ., που θέλουν τώρα να ξεγλιστρήσουν αναγνωρίζοντας στα λόγια τη δικτατορία του προλεταριάτου»7.

Την περίοδο από τον Απρίλη έως τον Οκτώβρη του 1917 εξελίσσεται η διαπάλη για την επικράτηση στα Σοβιέτ ανάμεσα στους μπολσεβίκους από τη μια μεριά και τους οπορτουνιστές μενσεβίκους και τους εσέρους από την άλλη, που εξέφραζαν το μικροαστισμό μέσα στο εργατικό κίνημα και τα μικροαστικά στρώματα (αγρότες) αντίστοιχα. Η ήττα του μενσεβικισμού και το κέρδισμα της πλειοψηφίας με τους μπολσεβίκους στα σημαντικότερα σοβιέτ που εκπροσωπούσαν την εργατική τάξη (Πετρούπολη, Μόσχα κ.α.) το Σεπτέμβρη του 1917, σήμανε την ώρα της τελικής επίθεσης για την κατάκτηση της εξουσίας.

Το ΚΚΕ σήμερα προβάλλει την ανάγκη ήττας του οπορτουνισμού ανεξάρτητα από την εκλογική δύναμη των πολιτικών του φορέων. Η οπορτουνιστική πολιτική γραμμή βάζει σήμερα εμπόδια στον απεγκλωβισμό δυνάμεων της εργατικής τάξης, αλλά και των συμμάχων της, από τη στήριξη της αστικής πολιτικής. Η γραμμή της «ενότητας στο πρόβλημα», της αντινεοφιλελεύθερης συμμαχίας με στόχο μια κεντροαριστερή ή μια αριστερή κυβέρνηση με τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας, είναι γραμμή ενσωμάτωσης. Η ήττα αυτής της γραμμής διευκολύνει ευρύτερες εργατικές μάζες να κρίνουν με ταξικά κριτήρια τα πολιτικά κόμματα, να αναγνωρίζουν τον ταξικό χαρακτήρα των προβλημάτων τους, να συνειδητοποιούν την ανάγκη πάλης για να αλλάξει ο χαρακτήρας της εξουσίας.

Η πάλη με τον οπορτουνισμό αφορά και τις συνθήκες που νέες μάζες μπαίνουν σε δράση αμφισβήτησης και διεκδίκησης απέναντι στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, σε συνθήκες εκδήλωσης οικονομικής κρίσης, πολύ περισσότερο σε συνθήκες αστικής πολιτικής αστάθειας και επαναστατικής ανόδου. Απαιτείται κατάλληλη ιδεολογική-πολιτική προετοιμασία, ώστε να εξουδετερώνονται οι παγίδες της αστικής τάξης που αξιοποιεί τον οπορτουνισμό. Στις σημερινές συνθήκες της Ελλάδας βλέπουμε ότι βολεύει την αστική εξουσία ο στόχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για «αναδιάταξη του χώρου της αριστεράς», προς όφελος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σε βάρος της επιρροής του ΚΚΕ, για «ανάδειξή του σε τρίτη εκλογική δύναμη», για «συγκρότηση του τρίτου πόλου». Ταυτόχρονα όμως η αστική τάξη ενοχλείται και κατακρίνει την όποια «αντικαπιταλιστική» ρητορεία του, αναδεικνύει τις αντιφάσεις και την ασυνέπειά της.

Το ΚΚ πρέπει με σταθερότητα και συνέπεια να αποκαλύπτει τις αντιφάσεις, τις ταλαντεύσεις και την τυχοδιωκτική προσαρμοστικότητα του οπορτουνισμού.

ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Για να είναι αποτελεσματική η επαναστατική τακτική του Κόμματος στη συγκέντρωση των κινητήριων δυνάμεων της επανάστασης κάτω από την ηγεσία της εργατικής τάξης, πρέπει να εφαρμόζει δημιουργικά τους απαραίτητους συμβιβασμούς. Η ανάγκη συμβιβασμών προκύπτει από το γεγονός ότι η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της δεν έχουν πλήρη ταύτιση συμφερόντων, αφού τα φτωχά λαϊκά στρώματα ως μικροϊδιοκτήτες δεν προσανατολίζονται στην πλήρη κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Βεβαίως υπάρχει συμβιβασμός και συμβιβασμός. Ο Λένιν ανέδειξε ότι από θέση αρχών οι κομμουνιστές δεν απορρίπτουν τους αναγκαίους συμβιβασμούς, κάνοντας διαχωρισμό στους συμβιβασμούς που είναι εκδήλωση οπορτουνισμού και σε εκείνους που εξυπηρετούν την επαναστατική πάλη.

Το πλαίσιο των συμβιβασμών καθορίζεται από τη φάση στην οποία βρίσκεται κάθε φορά το κίνημα. Οι πολιτικοί στόχοι για Λαϊκή Εξουσία και Λαϊκή Οικονομία, που έχει θέσει το ΚΚΕ, έχουν ενοποιητικό συμβιβαστικό χαρακτήρα ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές δυνάμεις που δεν μπορούν αντικειμενικά, λόγω της θέσης τους, να ταυτίζονται στο περιεχόμενο αυτών των στόχων. Το ΚΚΕ βεβαίως δεν παραιτείται από την προγραμματική του αυτοτέλεια, από την προώθηση του στόχου της επαναστατικής κατάκτησης της εξουσίας, δεν κρύβει ότι στη δική του προγραμματική αντίληψη ταυτίζεται η Λαϊκή Εξουσία με την επαναστατική εργατική εξουσία για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

Ομως για να κατορθώσει η εργατική τάξη να συσπειρώσει άλλες κοινωνικές δυνάμεις, πρέπει η ίδια να αποτινάξει πλήρως κάθε μικροαστική επιρροή. Εδώ επανέρχεται η πιο θεμελιώδης απαίτηση, που πρώτος ο Μαρξ υπογράμμισε με βάση την επαναστατική εμπειρία της εποχής του: Πλήρη αυτοτέλεια της εργατικής τάξης από την αστική και μικροαστική επιρροή, που σημαίνει κατ’ αρχήν πλήρη (πραγματική και όχι τυπική) ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική αυτοτέλεια του ΚΚ.

«Στη διάρκεια των επαναστάσεων μας, υπήρχαν περιπτώσεις που μερικές χιλιάδες εκπροσωπούσαν την μάζα […] Οταν η επανάσταση είναι πια αρκετά προετοιμασμένη, τότε η έννοια της “μάζας” γίνεται διαφορετική: μερικές χιλιάδες δεν αποτελούν πλέον μάζα […] με τη λέξη αυτή εννοούν την πλειοψηφία και μάλιστα όχι την απλή πλειοψηφία των εργατών αλλά την πλειοψηφία όλων των εκμεταλλευομένων»16.

Είναι λοιπόν μεγάλη αυταπάτη ότι το ΚΚ μπορεί να κερδίσει σταθερά και αταλάντευτα την πλειοψηφία των εργαζομένων, εκφρασμένη κοινοβουλευτικά σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Σε περιόδους ανόδου της ταξικής πάλης ή ακόμα και επαναστατικής κατάστασης δε σημαίνει ότι η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα οδηγηθούν οπωσδήποτε σε συνεπή επαναστατική πάλη. Μπορεί η κινητικότητά τους να εκτονωθεί σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια ή να ενσωματωθεί σε αντιδραστική κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο η δραστηριότητα του ΚΚ από πολύ πριν, σε μη επαναστατικές συνθήκες, θα πρέπει να συμβάλλει στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων που θα διευκολύνουν το τράβηγμα των μαζών στην επαναστατική κατεύθυνση. Βασική προϋπόθεση είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε γραμμή πάλης που θα ευνοεί την ανάπτυξη αντικαπιταλιστικής συνείδησης. Το ΚΚΕ συμβάλλει στην οργάνωση της εργατικής τάξης, τη συσπείρωσή της γύρω από ένα ενιαίο πλαίσιο αντιιμπεριαλιστικών - αντιμονοπωλιακών στόχων πάλης, σε αντίθεση με το συμβιβασμό ή με στόχους πάλης προσαρμοσμένους στη στρατηγική του κεφαλαίου. Θέτει, με βάση και την απόφαση του 18ου Συνεδρίου, το στόχο της ανασύνταξης του εργατικού και ευρύτερου λαϊκού κινήματος.

Για τα καθήκοντα του Κόμματος σε μη επαναστατικές συνθήκες


Μια μερίδα εργαζομένων αναρωτιέται συχνά για το πότε θα γίνει η Επανάσταση. Σκέφτονται: «Φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, γιατί δε γίνεται επανάσταση;».
Οσο, όμως, κι αν το Κόμμα σωστά τοποθετείται ότι οι αντικειμενικές συνθήκες, δηλαδή οι υλικές προϋποθέσεις, είναι ώριμες για το πέρασμα στο σοσιαλισμό και ότι αν το επιλέξει ο λαός μπορεί να τον οικοδομήσει και αύριο το πρωί, η συγκεκριμένη μερίδα εργαζομένων κάνει ένα άλμα. Ενα άλμα στην πορεία της ταξικής πάλης και στα άμεσα καθήκοντα του Κόμματος και του κινήματος. Το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι το πότε θα γίνει η Επανάσταση, αλλά αν ο υποκειμενικός παράγοντας είναι έτοιμος, όποτε και αν υπάρξει επαναστατική κατάσταση, να κάνει Επανάσταση. Γιατί γνωρίζουμε ότι για να έχεις Επανάσταση, απαιτείται επαναστατική κατάσταση. Ομως, η επαναστατική κατάσταση έχει μπροστά της τρία ενδεχόμενα: `Η ο λαός να μην παλέψει ποτέ για ανατροπή του καπιταλισμού, ή να παλέψει αλλά να ηττηθεί, ή να παλέψει και να νικήσει.
Στη Θ. 75 μπαίνει ξεκάθαρα το ζήτημα των καθηκόντων του Κόμματος σε επαναστατικές και σε μη επαναστατικές συνθήκες: «Το ΚΚΕ δρα στην κατεύθυνση της προετοιμασίας του υποκειμενικού (...) για την πραγματοποίηση των στρατηγικών καθηκόντων του».
Επιπλέον, ξεκαθαρίζεται στη Θ. 76, και έχει αποδειχθεί από τη θεωρία, αλλά και από την ίδια τη ζωή, ότι επαναστατική κατάσταση δεν έχεις όποτε το θέλεις, όποτε το επιλέξει το ΚΚΕ ή γενικά το όποιο κίνημα. Η επαναστατική κατάσταση «είναι παράγοντας που διαμορφώνεται αντικειμενικά» και Επανάσταση δε σημαίνει, όπως το βάζουν ορισμένοι, «να αποφασίσει το ΚΚΕ σήμερα το βράδυ να γίνει η Επανάσταση, να αρχίσουν τα μέλη του Κόμματος να χτυπάνε τις πόρτες του κόσμου, να μοιράζουν όπλα και να πούνε πάμε να καταλάβουμε τη Βουλή και να σχηματίσουμε εργατική κυβέρνηση». Οταν θα έρθει η ώρα της επαναστατικής κατάστασης ο λαός θα είναι ήδη στους δρόμους, σε απεργίες, σε καταλήψεις, σε εμφανή σύγκρουση με το αστικό κράτος και τους θεσμούς του, «θα αρχίσει να διαμορφώνει ως φύτρα τα όργανα της εργατικής εξουσίας».
Οπως η εργατική εξουσία δε θα είναι εξουσία του ΚΚΕ, αλλά εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, έτσι και την Επανάσταση δε θα την κάνει το ΚΚΕ μόνο του, αλλά η εργατική τάξη με τους συμμάχους της.
Επομένως, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί σήμερα, σε μη επαναστατικές συνθήκες (και αφορά και την ίδια την Επανάσταση), είναι η προετοιμασία του υποκειμενικού παράγοντα (Κόμμα, εργατική τάξη, σύμμαχοι). Και εδώ πρέπει να στοχεύουν όλες οι δυνάμεις μας.
Προετοιμασία σημαίνει να συμβάλουμε ώστε τα φτωχά λαϊκά στρώματα να συνειδητοποιήσουν ότι ο κοινός αντίπαλος κάθε στρώματος είναι ο καπιταλισμός και τα μονοπώλια. Και να συμβάλουμε επίσης στην κοινή δράση όλων αυτών των δυνάμεων απέναντι στον κοινό αντίπαλο. Μέσα από αυτή τη στόχευση θα δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για τη συγκρότηση της Λαϊκής Συμμαχίας με χαρακτήρα αντικαπιταλιστικό, αντιμονοπωλιακό. Η συνειδητοποίηση του αντιπάλου δεν είναι αυτονόητη, ούτε αυτόματη διαδικασία επειδή ο λαός φτωχαίνει καθημερινά. Επειδή οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες το έχουν καθαρό, δε σημαίνει ότι το έχει καθαρό όλος ο εργατόκοσμος. Από αυτό το σκεπτικό προκύπτει ότι δεν αρκεί «να βγει ο κόσμος στους δρόμους». Εχει πρώτιστη σημασία για ποιο λόγο βγαίνει στους δρόμους. Γιατί και όλες οι πλατείες να γεμίσουν από κόσμο που θα έχει αιτήματα για μεταρρύθμιση και όχι για ανατροπή, το αποτέλεσμα θα είναι μια άλλη διαχείριση του καπιταλισμού.
Πώς όμως καταφέρνεις να πετύχεις την προετοιμασία;
Πρώτα απ' όλα προετοιμάζεσαι ο ίδιος. Αυτό σημαίνει μια σειρά από πράγματα όπως: Γνώση της στρατηγικής του Κόμματος και ικανότητα γενίκευσης, εξειδίκευσης, εκλαΐκευσης. Σύνδεση της Πολιτικής με την Οικονομία. Αντικειμενική εκτίμηση των συνθηκών (όχι μόνο για να πατάς στην πραγματικότητα, αλλά και για να μην απογοητεύεσαι χωρίς λόγο, όταν αυτό που δεν πετυχαίνεις βρίσκεται πάνω από τα όρια των αντικειμενικών συνθηκών). Επίτευξη του συνόλου των δυνατοτήτων (στο 100%) που μας δίνουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Σιγουριά και εμπιστοσύνη από τη μία στη στρατηγική του Κόμματος και από την άλλη στις δυνάμεις μας και στο δρόμο που ακολουθούμε. Παράλληλα, απαιτείται υπομονή στη δουλειά μας με τις μάζες.
Στη συνέχεια, προετοιμάζεις τις μάζες. Βέβαια, η σχέση προετοιμασίας Κόμματος - προετοιμασίας μαζών είναι διαλεκτική. Οσο δρας ως Κόμμα και συμβάλλεις στην προετοιμασία των μαζών, τόσο προετοιμάζεσαι και ο ίδιος ακόμα καλύτερα. Προετοιμασία των μαζών σημαίνει ότι όπως ο αντίπαλος δρα ενιαία ως τάξη (αστική), οργανωμένα, με τους συμμάχους του και διεξάγει πάλη οικονομική - πολιτική - ιδεολογική, έτσι και η εργατική τάξη πρέπει να δράσει ενιαία ως τάξη, οργανωμένα, με τους συμμάχους της, και να διεξάγει πάλη οικονομική - πολιτική - ιδεολογική από τη σκοπιά των δικών της συμφερόντων. Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται μόνο με διάβασμα ή μόνο με λόγια. Απαιτείται δράση απ' τον κάθε εργαζόμενο, συμμετοχή στο σωματείο του, σύγκρουση με την εργοδοσία εκεί που ξεκινάει η εκμετάλλευση, στον τόπο δουλειάς. Η δράση έχει ανεκτίμητη αξία, και μαζί με την καθοδήγηση από τον κομμουνιστή συνάδελφο, συμβάλλει να αποκαλυφθεί στον εργαζόμενο η ουσία των αντιθέσεων του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Οσο κι αν η Επανάσταση φαίνεται και είναι μια διαδικασία που κινητοποιεί τις μάζες συνολικά σε επίπεδο χώρας, η απαρχή της βρίσκεται στο κάθε άτομο ξεχωριστά. Είναι λάθος να περιμένουμε ότι κάποιος «φωτισμένος» ηγέτης θα βγει στην τηλεόραση ή σε κάποια πλατεία, θα ξεσηκώσει τις μάζες, θα πει, «ας γίνει επανάσταση» και αυτή θα γίνει. Οι ηγέτες της εποχής μας θα είναι λαϊκοί ηγέτες και θα ξεφυτρώνουν ένας ένας μέσα από τους τόπους δουλειάς, μέσα από τα σωματεία. Είναι αυτοί που θα συμβάλουν με κάθε τρόπο, δρώντας μέσα στον τόπο δουλειάς, στην ταξική συνειδητοποίηση - οργάνωση - διαπαιδαγώγηση - προετοιμασία του κάθε συναδέλφου τους, με προοπτική την ανατροπή του καπιταλισμού.
Αυτοί οι ηγέτες είναι, σε τελική ανάλυση, οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, οι συνδικαλιστές του ταξικού κινήματος, είναι αυτοί οι συνάδελφοί μας που σήμερα έχουν σκυμμένο το κεφάλι, αλλά σύντομα (με τη δική μας βοήθεια) θα αναλάβουν ενεργό ρόλο στη διεξαγωγή του ταξικού πολέμου.
Προετοιμασία, λοιπόν, δικιά μας, της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Το άγχος μας δεν πρέπει να είναι πώς θα φέρουμε μια ώρα νωρίτερα την Επανάσταση, αλλά πώς την ώρα που θα υπάρξουν οι συνθήκες θα είμαστε ικανοί να οδηγήσουμε το λαό σε μια νικηφόρα Επανάσταση.

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7284447

[Kauldron]

Προετοιμασία, λοιπόν, δικιά μας, της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Το άγχος μας δεν πρέπει να είναι πώς θα φέρουμε μια ώρα νωρίτερα την Επανάσταση, αλλά πώς την ώρα που θα υπάρξουν οι συνθήκες θα είμαστε ικανοί να οδηγήσουμε το λαό σε μια νικηφόρα Επανάσταση.

Συγγνώμη, η όποια επανάσταση δεν περιλαμβάνει ένοπλο αγώνα? Συνεπώς η προετοιμασία για επανάσταση, ή η διασφάλιση επιτυχούς επανάστασης δεν προϋποθέτει ένοπλη οργάνωση του όποιου φορέα θέλει να την επιτύχει/να βοηθήσει τον λαό να την επιτύχει?
Εφόσον το ΚΚΕ δεν τα κάνει αυτά, πώς περιμένει να πείσει όταν μιλάει για επανάσταση?
Με δεδομένο οτι το ΚΚΕ για τις εκλογές λέει "αν μπορούσαν ν' αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες", αυτό τί μας λέει για το γεγονός οτι εδώ και δεκαετίες το ΚΚΕ είναι ΝΟΜΙΜΟ ΚΟΜΜΑ?

[Namrail]

Συγγνώμη, η όποια επανάσταση δεν περιλαμβάνει ένοπλο αγώνα? Συνεπώς η προετοιμασία για επανάσταση, ή η διασφάλιση επιτυχούς επανάστασης δεν προϋποθέτει ένοπλη οργάνωση του όποιου φορέα θέλει να την επιτύχει/να βοηθήσει τον λαό να την επιτύχει?

Αυτό που θέλει να πει, είναι ότι την επαναστατική κατάσταση δεν την καθορίζεις εσύ, προκύπτει αντικειμενικά. Υπό αυτό το πρίσμα η δική σου δουλειά σε μη επαναστατικές συνθήκες, πρέπει να αφορά στη συγκέντρωση δυνάμεων για το στόχο της επανάστασης.

Η ένοπλη πάλη δεν μπορεί να επιλεγεί ως μορφή δράσης, όταν οι συγκεντρωμένες δυνάμεις δεν απειλούν ακόμα την αστική κυριαρχία.

Εδώ σήμερα παλεύει το Ε-Λ Κίνημα να πάρει πίσω κάποια δικαιώματα και αποτυγχάνει. Ένοπλη πάλη θα επιλέξει; Είναι σαν να έχεις τους συσχετισμούς κατάφωρα εναντίον σου και αντί να κοιτάξεις πως θα τους αλλάξεις βήμα-βήμα να επιλέγεις έφοδο και όπου βγάλει, με αναλογίες 10 προς 1.

Αυτά δεν στέκουν. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να αφυπνίζεις όσους μπορείς και να τους ρίχνεις στον αγώνα.

Στην επαναστατική κατάσταση, αλλάζουν τα πράγματα και έχεις διαφορετικά καθήκοντα. Εκεί πλέον το Κίνημα έχει συνθήκες για να μαζικοποιηθεί, αντικειμενικά και υποκειμενικά.

Εκεί που σήμερα μπορείς να μαζέψεις 10, σε επαναστατικές συνθήκες έχεις τη δυνατότητα να μαζέψεις 10000. Αντικειμενικά. Αυτά δεν είναι θεωρίες, αυτά έχουν γίνει, πχ το 44 στην Ελλάδα, στα Δεκεμβριανά.

Ο πόλεμος και η κατοχή, δημιουργήσαν το μίγμα ώστε να ξεπεταχτεί το Λαικό Κίνημα του ΕΑΜ, να μαζικοποιηθεί σε χρόνο ντε τε και να βρεθεί με τα όπλα στα χέρια.

Το Δεκέμβρη του 1944 το ΕΑΜ έλεγχε όλη τη χώρα και είχε παντού ένοπλα τμήματα, ενώ πριν τον πόλεμο το ΚΚΕ μάζευε ελάχιστους και το Κίνημα ήταν πολύ μικρό.

Το Κίνημα τότε δεν εκμεταλλεύτηκε την επαναστατική κατάσταση, διότι πριν τις επαναστατικές συνθήκες, είχε λάθος στρατηγική (δεν πήγαινε για σοσιαλισμό, είχε βάλει ως στόχο την αστικοδημοκρατική επανάσταση). Γι' αυτό λέμε, ότι αν δεν βάλεις το σωστό στόχο πριν την επαναστατική κατάσταση, δεν θα μπορέσεις να οδηγήσεις το πράγμα μέχρι το Σοσιαλισμό, αν αυτή έρθει.

Με δεδομένο οτι το ΚΚΕ για τις εκλογές λέει "αν μπορούσαν ν' αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες", αυτό τί μας λέει για το γεγονός οτι εδώ και δεκαετίες το ΚΚΕ είναι ΝΟΜΙΜΟ ΚΟΜΜΑ?

Και επειδή είναι νόμιμο Κόμμα τι ακριβώς σημαίνει; Το ΚΚΕ είναι νόμιμο επειδή οι σχέσεις κυριαρχίας είναι εντελώς εναντίον της εργατικής τάξης και δεν απειλούνται οι παραγωγικές σχέσεις.

Αν οι συσχετισμοί αλλάξουν, το ΚΚΕ θα βγει αμέσως στην παρανομία. Αυτό έχει αποδειχθεί από την Ιστορία.

[Kauldron]

Ο πόλεμος και η κατοχή, δημιουργήσαν το μίγμα ώστε να ξεπεταχτεί το Λαικό Κίνημα του ΕΑΜ, να μαζικοποιηθεί σε χρόνο ντε τε και να βρεθεί με τα όπλα στα χέρια.

Πώς βρέθηκε με όπλα στα χέρια? Γιατί εγώ έχω ακούσει οτι το ΚΚΕ το εξόπλισαν οι Βρετανοί, προκειμένου να υπάρχει εμφύλια διαμάχη στην Ελλάδα. Αν ισχύει αυτό, τότε ουσιαστικά η ένοπλη επανάστασή του, βοηθούσε την λειτουργία του καπιταλιστικού, και μάλιστα αποικιοκρατικού "διαίρει και βασίλευε".

[exomotis]

Oλα αυτα τα κατεβατα ειναι γνωστα και η αντιγραφη δεν προσθετει τιποτα.
Αποψη δεν υπαρχει, και αυτο ειναι το δραμματικο σε αυτη την φαση.
Η ερωτηση του Χελωνου λοιπον τωρα που ειδε τι τρεχει γιατι διαβασε δυο διαφορετικα κειμενα και οχι αποψεις, ειναι οτι το τσιτατο δεν χωρα στην σημερινη πραγματικοτητα.
Δεν θελει να πεθανει ανετα απο την αρχουσα ταξη, χωρις να ειναι σιγουρος μετα ,για το επαναστατικο αποτελεσμα που τιποτα δεν κανει κανενα κομμα για αυτο.
Οι μετα χριστον προφητες δεν υπαρχουν, αυτο ηταν βασικη θεση του Μαρξ, ολα μα ολα μπαινουν σε διαφορεστικες βασεις και διαστασεις αφου εξαρτονται κυριως απο τον αντικειμενικο παραγοντα.

Εσυ σαν κομμα, και εγω μαζι του, μετρηθηκαμε , ζυγιστικαμε,και βρεθηκαμε ελλιπεις.
Δεν ελεεινολογω τον ευτο μου , ουτε λεω οτι εχασα τον χρονο μου , προσπαθηστε μερικοι να το καταλαβετε.
Τωρα αυτη την εποχη και για πολλα χρονια χασαμε, τελειωσαμε σαν οντοτητα που πολεμουσε οχι μονο να φιαξει τον κοσμο για να τον εχει ετοιμο, αλλα και για τον απλο λογο οτι μια στρεβλη υπαρξη εντελως διαφορετικη ακομα και απο το οραμα σε εντελως αντιθετη βαση, που γεννησε τερατα, λασπωσε το οραμα και διεκοψε την ορμη των εργαζομενων που πιστευαν σε αυτη.
Η ΕΣΣΔ μεταφορικα παντα, φερθηκε σαν πορνη στους εργαζομενους.
Αυτο δεν ειναι αναγκη εγω να το διαπιστωσω, αλλα ο κοινος νους.
Αυτος που βλεπει τωρα ποιοι κατειχαν παντα την εξουσια , και πυ οι ιδιοι με αλλο μανδυα την κατεχουν ακομα.
Μελη και στελεχη μεγαλα του ΚΚ ηταν αυτα απο ολες τις λαοτητες.
Οταν γραφω για μαφια αυτους που αποτελουσαν το κομμα εννοω , και που ηταν χειροτεροι απο πασοκοι.
Οταν λοιπον εισαι ανυνοληπτος , τοτε γιατι να σε ακολουθησει οτι και να λες, οσο και να σφαδαζεις , ο εργαζομενος?
Δεν σε ειδε, δεν παρακολουθησε την πορεια σου και τις πραξεις σου?

Μιλατε για καταστροφη δηθεν αριστερων ιδεων απο τον συριζα η παρομοια σχηματα, μα τωρα καταστραφηκαν αυτες οι ιερες ιδεες?
Δεν τις καταξεσκισαν πριν απο τον συριζα ολοι αυτοι που εγραψα παραπανω?

Τα πραγματα δεν λυνονται με ψεμματα λοιπον , τα κατα συνθηκη ψευδη τα χρησιμοποιεις μονο στο πλαισιο αυτο που σου δεινει η αστικη κυριαρχη ταξη ετσι ωστε να εχεις μια ευκαιρια στην <<εξουσια>>.
Αλλιως δεν σου φταιει κανενας που δεν θελεις να βαψεις τα χερια σου με οτι ακαθαρτο υπαρχει , και προτιμας να κατσεις στα αυγα σου που ειναι ελαχιστα.
Εαν ομως ισχυριζεσαι οτι σε ενδιαφερει το ποσοστο στον κοσμο που ψηφιζει , τοτε πρεπει να απαντησεις στο γιατι να σε ψηφισει αφου θα παει χαμενη η ψηφος του και θα μπει σε περιπετειες , γιατι καθαρα λες οτι δεν θελεις να κυβερνησεις σε αυτο το πλαισιο.
Προεπαναστατικες συνθηκες οπως αυτες στην Τσαρικη Ρωσια και στην καθημαγμενη Κινα ξεχαστετες.
Αρα τι περιμενετε , κοροιδευετε σημερα, η περιμενετε το μαννα εξ ουρανου?

Ο Χελωνος και οχι εγω ο παγιδευμενος κομμουνιστης, περιμενει μια απαντηση σε αυτο το βασικο ερωτημα.
Λοιπον γιατι να ψηφισει ενα ΚΚ?

[Namrail]

Πώς βρέθηκε με όπλα στα χέρια? Γιατί εγώ έχω ακούσει οτι το ΚΚΕ το εξόπλισαν οι Βρετανοί, προκειμένου να υπάρχει εμφύλια διαμάχη στην Ελλάδα.

O ΕΛΑΣ έγινε ηγεμονική δύναμη στην αντίσταση, όταν κατάφερε να αφοπλίσει τη Μεραρχία Πινερόλο και όχι επειδή τον εξόπλισαν οι Άγγλοι.

Αν ήταν στο χέρι των Άγγλων ο ΕΛΑΣ θα είχε παραμείνει μια μικρή γκρούπα.

[Namrail]

Η ερωτηση του Χελωνου λοιπον τωρα που ειδε τι τρεχει γιατι διαβασε δυο διαφορετικα κειμενα και οχι αποψεις, ειναι οτι το τσιτατο δεν χωρα στην σημερινη πραγματικοτητα.

Όταν λες "τσιτάτο" εννοείς το σύνολο των κλασικών επεξεργασιών;

Οκ, ας αφήσουμε τα "τσιτάτα" και ας εφαρμόσουμε μνημόνια για να "προετοιμάσουμε" τον κόσμο.

Καλύτερα τώρα;

Οι μετα χριστον προφητες δεν υπαρχουν, αυτο ηταν βασικη θεση του Μαρξ, ολα μα ολα μπαινουν σε διαφορεστικες βασεις και διαστασεις αφου εξαρτονται κυριως απο τον αντικειμενικο παραγοντα.

Ο αντικειμενικός παράγοντας είναι οι υλικές προυποθέσεις. Αυτές πληρούνται και γι' αυτό πρέπει να μπει συγκεκριμένος στόχος. Ο Σοσιαλιστικός Μετασχηματισμός.

Το δίλημμα είναι καθαρά στην εποχή μας, "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα". Αν ο Χελώνος (και ο κάθε χελώνος δεν είναι προσωπικό) δεν θέλει να καταλάβει τον Σοσιαλισμό, να προετοιμαστεί για τη βαρβαρότητα.

Την οποία δεν έχουμε δει καν μέχρι τώρα. Μπορεί και θα έρθουν, πολύ χειρότερα από τα σημερινά μνημόνια.

Τωρα αυτη την εποχη και για πολλα χρονια χασαμε, τελειωσαμε σαν οντοτητα που πολεμουσε οχι μονο να φιαξει τον κοσμο για να τον εχει ετοιμο, αλλα και για τον απλο λογο οτι μια στρεβλη υπαρξη εντελως διαφορετικη ακομα και απο το οραμα σε εντελως αντιθετη βαση, που γεννησε τερατα, λασπωσε το οραμα και διεκοψε την ορμη των εργαζομενων που πιστευαν σε αυτη.

Αυτά τα λες εσύ και το σινάφι σου. Οι πραγματικοί Κομουνιστές είναι υπερήφανη για τη Σοσιαλιστική οικοδόμηση και για την προοπτική που άνοιξε στους λαούς.

Τώρα αν εσύ αισθάνεσαι ότι πρέπει να ντρέπεσαι και αναπαράγεις όλη την αντικομουνιστική προπαγάνδα, πρόβλημα σου.

Η ΕΣΣΔ μεταφορικα παντα, φερθηκε σαν πορνη στους εργαζομενους.
Αυτο δεν ειναι αναγκη εγω να το διαπιστωσω, αλλα ο κοινος νους.

Έχεις δίκιο ρόκο. Στην ΕΣΣΔ, που φέρθηκε σαν πόρνη στους εργαζόμενους, υπήρχε δουλειά για όλους, ασφάλιση, σπουδές, πρόσβαση στην υγεία κλπ.

Στην Ελλάδα του σήμερα, που φέρεται καλά στους εργαζομένους και όχι σαν πόρνη, τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα αυστηρά μνημόνια.

Καλύτερα στην Ελλάδα του σήμερα, καλύτερα στον Καπιταλισμό. Δίκιο έχεις.

Τα πραγματα δεν λυνονται με ψεμματα λοιπον , τα κατα συνθηκη ψευδη τα χρησιμοποιεις μονο στο πλαισιο αυτο που σου δεινει η αστικη κυριαρχη ταξη ετσι ωστε να εχεις μια ευκαιρια στην <<εξουσια>>.
Αλλιως δεν σου φταιει κανενας που δεν θελεις να βαψεις τα χερια σου με οτι ακαθαρτο υπαρχει , και προτιμας να κατσεις στα αυγα σου που ειναι ελαχιστα.

Ρόκο μη παραθυμιάζεσαι ρε. Δεν λερώνεις τα χέρια σου. Ήδη βρώμικα και προδωτικά ήταν, από πριν.

Δεν έχεις διαφορά στην ουσία από το Σαμαρά, δεν είσαι κάτι διαφορετικό, την ίδια τάξη εξυπηρετείται, τις ίδιες πολιτικές.

Με τους δεξιούς δεν είσαι αντίπαλος, είσαι συνεχιστής του έργου τους. Πάρτο επιτέλους χαμπάρι.

Εαν ομως ισχυριζεσαι οτι σε ενδιαφερει το ποσοστο στον κοσμο που ψηφιζει , τοτε πρεπει να απαντησεις στο γιατι να σε ψηφισει αφου θα παει χαμενη η ψηφος του και θα μπει σε περιπετειες , γιατι καθαρα λες οτι δεν θελεις να κυβερνησεις σε αυτο το πλαισιο.

Ο κόσμος είναι ήδη σε περιπέτειες και όσο δεν καταλαβαίνει ότι σε αυτό το πλαίσιο, μια ζωή θα είναι σε περιπέτειες, τόσο περισσότερο θα μπλέκει. Τόσο μεγαλύτερες θα είναι οι επιπλοκές και η χειροτέρευση της ζωής του.

Προεπαναστατικες συνθηκες οπως αυτες στην Τσαρικη Ρωσια και στην καθημαγμενη Κινα ξεχαστετες.

Γιατί, νομίζεις ότι δεν θα ξαναγίνει πόλεμος στην περιοχή; Είσαι σίγουρος; Γιατί τα τύμπανα του πολέμου χτυπάνε εδώ γύρω.

Ο Χελωνος και οχι εγω ο παγιδευμενος κομμουνιστης, περιμενει μια απαντηση σε αυτο το βασικο ερωτημα.
Λοιπον γιατι να ψηφισει ενα ΚΚ?

Γιατί υπερασπίζεται τη μόνη βιώσιμη προοπτική για την κοινωνία του σήμερα.

[exomotis]

Oxι , αυτο εξηγω, τιποτα το βιωσιμο δεν προσφερει ακριβως σημερα περα απο μια οπορτουνιστικη τακτικη που μονο θυμματα και αιμα θα εχει σαν αποτελεσμα χωρις κανενα κερδος.
Ολα τα αλλα δεν εχουν νοημα αφου ειναι τεραστια η διαφορα οχι στο θεμα με την δεξια που ακολουθει ο συριζα κλπ. που δεν εχουν σοβαροτητα, αλλα εκει που καιει σημερα τα παρασιτα του Περισου.
Το θεμα τακτικη γιατι εκει το εστιαζουν επειδη τιποτα αλλο δεν εχουν, και ας λενε δηθεν αρλουμπες περι ταξικης συνθηκολογησης και υποταγης τβν οποιων υπολλειματων τουσυριζα πιστευαν ακομα σε κατι σοσιαλιστικο.
Οι ανθρωποι ειναι ενα τιποτα αφου το μονο που θενε ειναι να πολεμουν την εξουσια δηθεν οπως ακριβως τα γκρουπουσκουλα των εξαρχιων.
Καταντια........
Τα αναθεματα και οι καταρες ειναι για τα μπαζα , αφου το μονο που κανουν ειναι να μοιαζουν οι καλογεροι του Περισου ολο και περισοτερο με κλοουν.
Ειναι δε τοσο σαθροι και επικινδυνοι , που τωρα τους εχει υπερφαλαγγισει η ΧΑ στον αγροτικο και θελει αυτη να επιτεθει κιολας σε κτιρια ενω οι συνδικαλιστες του περισου αγναντευουν αμεριμνοι.
Μαυρα χαλια......

[Namrail]

Oxι , αυτο εξηγω, τιποτα το βιωσιμο δεν προσφερει ακριβως σημερα περα απο μια οπορτουνιστικη τακτικη που μονο θυμματα και αιμα θα εχει σαν αποτελεσμα χωρις κανενα κερδος.

Eίπαμε ρε φίλε, το "βιώσιμο" είναι να εφαρμόζεις μνημόνια και να εξοντώνεις τον κόσμο, όπως κάνετε εσείς. Άμα καταγγέλλεις αυτά τα πράγματα, είσαι "οπορτουνιστής".

Έχετε μεγάλο θράσος. Πολύ μεγάλο θράσος.

Ολα τα αλλα δεν εχουν νοημα αφου ειναι τεραστια η διαφορα οχι στο θεμα με την δεξια που ακολουθει ο συριζα κλπ. που δεν εχουν σοβαροτητα,

Τεράστια διαφορά. Τα πιστεύεις πραγματικά αυτά που λες;

Καταντια........

Κατάντια λέει αυτός που θα φέρει τώρα ασφαλιστικό λαιμητόμο για τους πάντες. Αυτός ο άνθρωπος νιώθει ότι μπορεί να γράφει τέτοια πράγματα. Αυτός ο άνθρωπος, μας κουνάει το δάκτυλο. Με θράσος, χωρίς ντροπή, χωρίς καμιά συναίσθηση.