44 χρόνια από την πτώση της φασιστικής χούντας

[Λαχουρένιος]

Ναι ΟΚ πολιτικος κρατουμενος ο πακιστανος φυρερ. Την περιμενα αυτην την διαπιστωση.

Πες μας τωρα στο σημερα τι προτεινεις. Βλεπω το αποφευγεις, ειναι η τριτη φορα που σε ρωταω.

[Λαχουρένιος]

Το τι πιστεύει ο κάθε ένας είναι δικαίωμά του και δεν σε αφορά (και δεν μπορείς να ξέρεις βρε παιδί μου την ιστορία που κουβαλά ο καθένας).

Eχεις φροντισει να παραθεσεις την αποψαρα σου για διαφορα θεματα ολα αυτα τα χρονια. Κατα ΜΟ περα παραμερα ανοιγες και απο ενα αντικομμουνιστικο ή φιλοχουντικο νημα. Οποτε ειναι πολυ αργα να το παιζεις μυστικοπαθης. Αν ησουν πιο διακριτικος χρηστης θα το δεχομουν.

Δεν εχεις μπει ποτε στον κοπο ομως να μας πεις τι ψηφιζεις ή προτεινεις για το σημερα. Κατι κρυβεις ή μου φαινεται?

[pluton]

Ναι ΟΚ πολιτικος κρατουμενος ο πακιστανος φυρερ. Την περιμενα αυτην την διαπιστωση.

Πες μας τωρα στο σημερα τι προτεινεις. Βλεπω το αποφευγεις, ειναι η τριτη φορα που σε ρωταω.

Το νήμα που άνοιξες μιλά για την Χούντα, άρα για Χούντα μιλάμε εδώ... την ΚΑΚΗ Χούντα που μας έκανε τόσα κακά.

Ας δούμε λοιπόν πόσο κακή και φασιστική ήταν η Χούντα, εκτός και αν προτιμάτε να λέτε όλα αυτά τα αστεία που γράφατε επί 5 σελίδες ... Θα σου απαντήσω όμως και στο θέμα που θες δεν έχω πρόβλημα.

[Λαχουρένιος]

Ναι ΟΚ πολιτικος κρατουμενος ο πακιστανος φυρερ. Την περιμενα αυτην την διαπιστωση.

Πες μας τωρα στο σημερα τι προτεινεις. Βλεπω το αποφευγεις, ειναι η τριτη φορα που σε ρωταω.

Το νήμα που άνοιξες μιλά για την Χούντα, άρα για Χούντα μιλάμε εδώ... την ΚΑΚΗ Χούντα που μας έκανε τόσα κακά.

Ας δούμε λοιπόν πόσο κακή και φασιστική ήταν η Χούντα, εκτός και αν προτιμάτε να λέτε όλα αυτά τα αστεία που γράφατε επί 5 σελίδες ... Θα σου απαντήσω όμως και στο θέμα που θες δεν έχω πρόβλημα.

Παλι αποφευγεις.

Τοσο δυσκολο σου ειναι να γραψεις τι ψηφιζεις και τι ψηφιζες αυτον τον μισο αιωνα απο την χουντα μεχρι σημερα?

Γιατι κανεις το κοροιδο?

[pluton]

Το νήμα που άνοιξες μιλά για την Χούντα, άρα για Χούντα μιλάμε εδώ... την ΚΑΚΗ Χούντα που μας έκανε τόσα κακά.

Ας δούμε λοιπόν πόσο κακή και φασιστική ήταν η Χούντα, εκτός και αν προτιμάτε να λέτε όλα αυτά τα αστεία που γράφατε επί 5 σελίδες ... Θα σου απαντήσω όμως και στο θέμα που θες δεν έχω πρόβλημα.

Παλι αποφευγεις.

Τοσο δυσκολο σου ειναι να γραψεις τι ψηφιζεις και τι ψηφιζες αυτον τον μισο αιωνα απο την χουντα μεχρι σημερα?

Γιατι κανεις το κοροιδο?

Nόμιζα ότι ήθελες τι σκέφτομαι για τι προτείνω για τώρα....

Δες δεν έχω πρόβλημα, μετά την Μεταπολίτευση για μεγάλο διάστημα σε βουλευτικές, εκλογές ΟΤΑ, συνδικαλιστικές εκλογές, φοιτητικές κλπ ψήφιζα ότι πρότεινε το ΚΚΕ το ίδιο και η πλειοψηφία της οικογένειάς μου, αλλά και η μειοψηφία στην "προοδευτική παράταξη" άνηκε.... εδώ και 2-3 δεκαετίες έχω αναθεωρήσει πλήρως τις απόψεις μου, αυτό κυρίως οφείλεται στην μελέτη της ιστορίας... η ψήφος μου κυρίως είναι ψήφος διαμαρτυρίας, ψηφίζω για να τιμωρήσω το άθλιο πολιτικό σκηνικό, ποτέ μου δεν ψήφισα κανένα κόμμα εξουσίας, πάντα η ψήφος μου ήταν στην κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση. ΠΟΤΕ δεν έχω ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ.... στο δημοψήφισμα του 2015 ψήφισα και εγώ και όλη η οικογένειά μου ΟΧΙ.

Ικανοποιήθηκες; (αυτά όμως στα έχω πει και στο παρελθόν, τι νομίζεις ότι μιλάς με ψεύτη;)

[Λαχουρένιος]

Nόμιζα ότι ήθελες τι σκέφτομαι για τι προτείνω για τώρα....

Δες δεν έχω πρόβλημα, μετά την Μεταπολίτευση για μεγάλο διάστημα σε βουλευτικές, εκλογές ΟΤΑ, συνδικαλιστικές εκλογές, φοιτητικές κλπ ψήφιζα ότι πρότεινε το ΚΚΕ το ίδιο και η πλειοψηφία της οικογένειάς μου, αλλά και η μειοψηφία στην "προοδευτική παράταξη" άνηκε.... εδώ και 2-3 δεκαετίες έχω αναθεωρήσει πλήρως τις απόψεις μου, αυτό κυρίως οφείλεται στην μελέτη της ιστορίας... η ψήφος μου κυρίως είναι ψήφος διαμαρτυρίας, ψηφίζω για να τιμωρήσω το άθλιο πολιτικό σκηνικό, ποτέ μου δεν ψήφισα κανένα κόμμα εξουσίας, πάντα η ψήφος μου ήταν στην κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση. ΠΟΤΕ δεν έχω ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ.... στο δημοψήφισμα του 2015 ψήφισα και εγώ και όλη η οικογένειά μου ΟΧΙ.

ΟΚ ασε τωρα τις πιπες. Σιγα μην εριχνες και ΚΚΕ μ-λ.
Τι ψηφιζες πραγματικα μπορεις να μας πεις? Γιατι ντρεπεσαι τοσο?

Ικανοποιήθηκες; (αυτά όμως στα έχω πει και στο παρελθόν, τι νομίζεις ότι μιλάς με ψεύτη;)

Ναι

[Λαχουρένιος]

Δηλαδη ρε Πλουτονα στο δια ταυτα, το '19 στις εκλογες τι ριχνω?

Αλεξη? Κουλη? Φωφη? Σταυρο? ΚΚΕ μ-λ? Πειρατες? Κανω ταμα να γινει πραξικοπημα? Αναμενω την δευτερη ελευση του Παπαδοπουλα?

Περιμενω μια πρακτικη συμβουλη απο εσενα που τοσα ξερεις και εχεις διαβασει.

[pan]

Μαρτυρίες από τα κολαστήρια της Χούντας

Οι άνθρωποι που βασανίστηκαν άγρια αλλά δεν λύγισαν αποκαλύπτουν το φρικτό πρόσωπο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, 50 χρόνια μετά
Ιωάννα Μπρατσιάκου
http://longreads.news247.gr/xounta



Καθώς συμπληρώνεται μισός αιώνας από την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967, η επταετία της Χούντας εξακολουθεί να αποτελεί ένα ατελές κεφάλαιο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Μύθοι, αλήθειες, ντοκουμέντα που χάθηκαν αμελώς ή καταστράφηκαν επιμελώς, υποκειμενικές ερμηνείες και αφηγήσεις, περιπλέκονται σε ένα κουβάρι - πρόκληση για όποιον επιθυμεί να το ξετυλίξει.

Από ποια άκρη του νήματος να πιαστείς πενήντα χρόνια μετά; Όταν με αιτία ή αφορμή την κρίση η πίστη στη Δημοκρατία κλονίζεται; Όταν οι υμνητές των δικτατόρων που δια της βίας τότε την κατέλυσαν, σήμερα επανέρχονται στο προσκήνιο; Όταν πολλοί από εκείνους που τότε αντιστάθηκαν (ή διατείνονται ότι αντιστάθηκαν) σήμερα μοιάζουν μικροί και αναξιόπιστοι στο πλαίσιο ενός απαξιωμένου πολιτικού συστήματος;

Το παρόν κείμενο επιχειρεί να ξετυλίξει ένα κομμάτι του νήματος, ακολουθώντας τα ίχνη ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη Χούντα υπεράνω πολιτικών πεποιθήσεων, χωρίς να επιχειρήσουν κατόπιν να εξαργυρώσουν αυτόν τον αγώνα με τα χρώματα κάποιας κομματικής “φανέλας”.

“Ευυπόληπτοι πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας” και “στρατιωτικοί με περγαμηνές”, μοιράστηκαν τα ίδια ιδανικά, συνδέθηκαν με βαθιά φιλία και οργανώθηκαν κατά του καθεστώτος για να αντιμετωπίσουν και να ξεγυμνώσουν εν τέλει το φρικτό του πρόσωπο. Το πρόσωπο των βασανιστών στα κολαστήρια της Ασφάλειας και του ΕΑΤ - ΕΣΑ, του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας.



Στέφανος Παντελάκης
Ένας παιδίατρος της “υψηλής κοινωνίας” στα χέρια των βασανιστών

“Την ημέρα της σύλληψης ήμουν στη δουλειά, στο νοσοκομείο Παίδων. Ήρθαν και με ζητήσανε στα εργαστήρια. Τους λέω πρέπει να ενημερώσω τον διευθυντή μου, αφήνω το τμήμα μου, αφήνω άρρωστα παιδιά και πρέπει να ξέρει. Με άφησαν λοιπόν και πήγα στον διευθυντή μου τον Δοξιάδη και του είπα: Με συλλαμβάνουν, ειδοποίησε τη Ντόρα. Με πήραν και με πήγαν στην Ασφάλεια στον Περισσό. Ακολούθησαν βασανιστήρια”.

Ήταν πρωί Σαββάτου, 22 Απριλίου 1972. Ο 43χρονος τότε παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης είχε μόλις ολοκληρώσει ένα μάθημα σε φοιτητές όταν του ζήτησαν να μεταβεί στην Ασφάλεια για ένα “επείγον θέμα”. Η πρώτη επείγουσα σκέψη που έκανε ήταν να ειδοποιηθεί η σύζυγός του, Ντόρα, μητέρα των τριών παιδιών τους, του 18χρονου τότε Νίκου, της 16χρονης Αριέττας και του 10χρονου Αλέξανδρου. Σε λίγη ώρα, ούτε η σκέψη της οικογενειακής θαλπωρής στο σπίτι τους στη Φιλοθέη δεν θα μπορούσε να τον ανακουφίσει από τον πόνο των βασανιστηρίων.

“Ρε πστη γιατρέ, εδώ θα γνωρίσεις και το ξύλο και το γαμίσι”.

Αυτό του είπε ο ταγματάρχης Κλωνάρης όταν τον υποδέχτηκε στην Ασφάλεια Προαστείων μαζί με τον μοίραρχο Κωνσταντόπουλο και τον αντισυνταγματάρχη Φαβατά. “Και μην νομίζεις ότι μας πειράζει ότι θα βγεις στη δίκη και θα πεις ότι σε βασανίσαμε. Καρφί δεν μας καίγεται ούτε για τα συμβούλια της Ευρώπης, ούτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα”.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ασφάλειας και της ΕΣΑ, οι αξιωματικοί της Χούντας έλεγαν απερίφραστα όσα αρνούντο δημοσίως, φερόμενοι ως εκφραστές ενός φιλάνθρωπου κράτους που δεν βασανίζει, σεβόμενο τις διεθνείς συμβάσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κεκλεισμένων των θυρών, οι χειρότερες απειλές τους γινόντουσαν πράξη. Εν προκειμένω, έγιναν πράξη στον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου στον Περισσό, μέσα σε μια αίθουσα διαλέξεων, διαμορφωμένη σε σωστό κολαστήριο.“Στο βάθος της αίθουσας υπήρχε ένας ξύλινος μπάγκος” περιγράφει ο Παντελάκης. “Με είχαν παραδώσει στους βασανιστές”.

Κατά την ανάκριση, ο Στέφανος Παντελάκης παραδέχθηκε τη συμμετοχή του σε αντιδικτατορική οργάνωση, αλλά βασανίστηκε αρνούμενος να αναφέρει ονόματα συνεργών. Ούτε στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό να σπάσει, μας είπε όταν τον συναντήσαμε μαζί με την οικογένεια του, λίγες μέρες πριν την πεντηκοστή επέτειο από την επιβολή της Δικτατορίας. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά μέσα σε πέντε δεκαετίες που ο διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Γενεύης, ο διακεκριμένος γιατρός, ο “παιδίατρος της υψηλής κοινωνίας” -όπως τον αποκαλούσαν- που εμφανιζόταν τότε στην ΥΕΝΕΔ για ιατρικά θέματα, ο κάτοχος μετέπειτα μιας σειράς διευθυντικών θέσεων σε νοσοκομεία και φορείς Υγείας και Πρόνοιας, μίλησε για την αντιδικτατορική του δράση.

“Γιατί δεν μιλήσατε όλα αυτά τα χρόνια;” Τον ρωτήσαμε. “Να πω τι;” διερωτήθηκε. “Μίλησε στη δίκη και είπε αυτά που έπρεπε. Tα βασανιστήρια καταγράφηκαν. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε κάτι να εξαγοράσει ούτε να εξαργυρώσει” πρόσθεσε η κόρη του Αριέττα.

“Χρέος μου ήταν αυτό το σημείωμα”.

Ο κύριος Παντελάκης αναφέρεται σε ένα ασημόχαρτο από αυτά που βρίσκει κανείς μέσα στα πακέτα των τσιγάρων, πάνω στο οποίο κατέγραψε τα βασανιστήρια που υπέστη, όταν πλέον είχε μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Ένα ντοκουμέντο πάνω στο οποίο βασίστηκε η κατάθεσή του στο Στρατοδικείο, ένα ντοκουμέντο ιστορικής μνήμης, το οποίο δημοσιεύει σήμερα το News247:

“Ενώ με έβριζαν με τις χυδαιότερες εκφράσεις και με κορόιδευαν μου έβγαλαν το σακάκι, με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω. Τώρα όλοι γελούσαν, έλεγαν πώς είμαι πούστης ξεφτιλισμένος και ξεκολιάρης. [...] Μου είπανε ότι είχα άλλα 5 λεπτά για να μιλήσω πριν αρχίσει η περιποίηση. Και επειδή δεν μιλούσα άρχισα ξαφνικά να αισθάνομαι ένα αιχμηρό αντικείμενο να γδέρνει το κάτω μέρος της κοιλιάς. Και σε λίγο με ένα παράγγελμα που έδωσε κάποιος μπήκε το μηχάνημα μπρος και άρχισαν να αισθάνομαι κάτι τρομακτικούς πόνους. Νόμιζα ότι μου ξέσχισαν το κρέας, τιναζόμουν ολόκληρος. Αυτό όλο και γινόταν πιο δυνατό, το πήγαιναν σε όλο το υπογάστριο και τα γεννητικά όργανα. Ούρλιαζα από τους πόνους. Νόμιζα ότι μου έκοβαν τα γεννητικά μου όργανα”.

“Επειδή φώναζα μου δίνανε κτύπους στο κεφάλι και προσπαθούσαν να μου κρατήσουν το στόμα μου κλειστό εγώ όμως εσπαρταρούσα με τέτοια δύναμη που το αριστερό μου χέρι λύθηκε από το σχοινί και προσπαθούσα να αμυνθώ. Τότε το έπιασαν και με μοχλό την πλάτη του πάγκου το πίεζαν λυσσασμένοι, νόμιζα ότι θα το σπάσουν, παρ’ όλα αυτά το χειρότερο ήταν κάθε φορά που το αιχμηρό αντικείμενο περιφερόταν στην κοιλιά μου”.

[Γύπας]

Προς στιγμήν διάβασα στον τίτλο "... της χασιστικής φούντας"

[pluton]

Μαρτυρίες από τα κολαστήρια της Χούντας

Οι άνθρωποι που βασανίστηκαν άγρια αλλά δεν λύγισαν αποκαλύπτουν το φρικτό πρόσωπο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, 50 χρόνια μετά
Ιωάννα Μπρατσιάκου
http://longreads.news247.gr/xounta



Καθώς συμπληρώνεται μισός αιώνας από την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967, η επταετία της Χούντας εξακολουθεί να αποτελεί ένα ατελές κεφάλαιο στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Μύθοι, αλήθειες, ντοκουμέντα που χάθηκαν αμελώς ή καταστράφηκαν επιμελώς, υποκειμενικές ερμηνείες και αφηγήσεις, περιπλέκονται σε ένα κουβάρι - πρόκληση για όποιον επιθυμεί να το ξετυλίξει.

Από ποια άκρη του νήματος να πιαστείς πενήντα χρόνια μετά; Όταν με αιτία ή αφορμή την κρίση η πίστη στη Δημοκρατία κλονίζεται; Όταν οι υμνητές των δικτατόρων που δια της βίας τότε την κατέλυσαν, σήμερα επανέρχονται στο προσκήνιο; Όταν πολλοί από εκείνους που τότε αντιστάθηκαν (ή διατείνονται ότι αντιστάθηκαν) σήμερα μοιάζουν μικροί και αναξιόπιστοι στο πλαίσιο ενός απαξιωμένου πολιτικού συστήματος;

Το παρόν κείμενο επιχειρεί να ξετυλίξει ένα κομμάτι του νήματος, ακολουθώντας τα ίχνη ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη Χούντα υπεράνω πολιτικών πεποιθήσεων, χωρίς να επιχειρήσουν κατόπιν να εξαργυρώσουν αυτόν τον αγώνα με τα χρώματα κάποιας κομματικής “φανέλας”.

“Ευυπόληπτοι πολίτες υπεράνω πάσης υποψίας” και “στρατιωτικοί με περγαμηνές”, μοιράστηκαν τα ίδια ιδανικά, συνδέθηκαν με βαθιά φιλία και οργανώθηκαν κατά του καθεστώτος για να αντιμετωπίσουν και να ξεγυμνώσουν εν τέλει το φρικτό του πρόσωπο. Το πρόσωπο των βασανιστών στα κολαστήρια της Ασφάλειας και του ΕΑΤ - ΕΣΑ, του Ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας.



Στέφανος Παντελάκης
Ένας παιδίατρος της “υψηλής κοινωνίας” στα χέρια των βασανιστών

“Την ημέρα της σύλληψης ήμουν στη δουλειά, στο νοσοκομείο Παίδων. Ήρθαν και με ζητήσανε στα εργαστήρια. Τους λέω πρέπει να ενημερώσω τον διευθυντή μου, αφήνω το τμήμα μου, αφήνω άρρωστα παιδιά και πρέπει να ξέρει. Με άφησαν λοιπόν και πήγα στον διευθυντή μου τον Δοξιάδη και του είπα: Με συλλαμβάνουν, ειδοποίησε τη Ντόρα. Με πήραν και με πήγαν στην Ασφάλεια στον Περισσό. Ακολούθησαν βασανιστήρια”.

Ήταν πρωί Σαββάτου, 22 Απριλίου 1972. Ο 43χρονος τότε παιδίατρος Στέφανος Παντελάκης είχε μόλις ολοκληρώσει ένα μάθημα σε φοιτητές όταν του ζήτησαν να μεταβεί στην Ασφάλεια για ένα “επείγον θέμα”. Η πρώτη επείγουσα σκέψη που έκανε ήταν να ειδοποιηθεί η σύζυγός του, Ντόρα, μητέρα των τριών παιδιών τους, του 18χρονου τότε Νίκου, της 16χρονης Αριέττας και του 10χρονου Αλέξανδρου. Σε λίγη ώρα, ούτε η σκέψη της οικογενειακής θαλπωρής στο σπίτι τους στη Φιλοθέη δεν θα μπορούσε να τον ανακουφίσει από τον πόνο των βασανιστηρίων.

“Ρε πστη γιατρέ, εδώ θα γνωρίσεις και το ξύλο και το γαμίσι”.

Αυτό του είπε ο ταγματάρχης Κλωνάρης όταν τον υποδέχτηκε στην Ασφάλεια Προαστείων μαζί με τον μοίραρχο Κωνσταντόπουλο και τον αντισυνταγματάρχη Φαβατά. “Και μην νομίζεις ότι μας πειράζει ότι θα βγεις στη δίκη και θα πεις ότι σε βασανίσαμε. Καρφί δεν μας καίγεται ούτε για τα συμβούλια της Ευρώπης, ούτε για τα ανθρώπινα δικαιώματα”.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες της Ασφάλειας και της ΕΣΑ, οι αξιωματικοί της Χούντας έλεγαν απερίφραστα όσα αρνούντο δημοσίως, φερόμενοι ως εκφραστές ενός φιλάνθρωπου κράτους που δεν βασανίζει, σεβόμενο τις διεθνείς συμβάσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κεκλεισμένων των θυρών, οι χειρότερες απειλές τους γινόντουσαν πράξη. Εν προκειμένω, έγιναν πράξη στον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου στον Περισσό, μέσα σε μια αίθουσα διαλέξεων, διαμορφωμένη σε σωστό κολαστήριο.“Στο βάθος της αίθουσας υπήρχε ένας ξύλινος μπάγκος” περιγράφει ο Παντελάκης. “Με είχαν παραδώσει στους βασανιστές”.

Κατά την ανάκριση, ο Στέφανος Παντελάκης παραδέχθηκε τη συμμετοχή του σε αντιδικτατορική οργάνωση, αλλά βασανίστηκε αρνούμενος να αναφέρει ονόματα συνεργών. Ούτε στιγμή δεν του πέρασε από το μυαλό να σπάσει, μας είπε όταν τον συναντήσαμε μαζί με την οικογένεια του, λίγες μέρες πριν την πεντηκοστή επέτειο από την επιβολή της Δικτατορίας. Και αυτή ήταν η πρώτη φορά μέσα σε πέντε δεκαετίες που ο διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Γενεύης, ο διακεκριμένος γιατρός, ο “παιδίατρος της υψηλής κοινωνίας” -όπως τον αποκαλούσαν- που εμφανιζόταν τότε στην ΥΕΝΕΔ για ιατρικά θέματα, ο κάτοχος μετέπειτα μιας σειράς διευθυντικών θέσεων σε νοσοκομεία και φορείς Υγείας και Πρόνοιας, μίλησε για την αντιδικτατορική του δράση.

“Γιατί δεν μιλήσατε όλα αυτά τα χρόνια;” Τον ρωτήσαμε. “Να πω τι;” διερωτήθηκε. “Μίλησε στη δίκη και είπε αυτά που έπρεπε. Tα βασανιστήρια καταγράφηκαν. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε κάτι να εξαγοράσει ούτε να εξαργυρώσει” πρόσθεσε η κόρη του Αριέττα.

“Χρέος μου ήταν αυτό το σημείωμα”.

Ο κύριος Παντελάκης αναφέρεται σε ένα ασημόχαρτο από αυτά που βρίσκει κανείς μέσα στα πακέτα των τσιγάρων, πάνω στο οποίο κατέγραψε τα βασανιστήρια που υπέστη, όταν πλέον είχε μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Ένα ντοκουμέντο πάνω στο οποίο βασίστηκε η κατάθεσή του στο Στρατοδικείο, ένα ντοκουμέντο ιστορικής μνήμης, το οποίο δημοσιεύει σήμερα το News247:

“Ενώ με έβριζαν με τις χυδαιότερες εκφράσεις και με κορόιδευαν μου έβγαλαν το σακάκι, με ξάπλωσαν ανάσκελα στο μπάγκο, μου κατέβασαν παντελόνι και σώβρακο, με έδεσαν σφιχτά πόδια χέρια σώμα με ένα σφικτό σχοινί και μου έβαλαν μια πετσέτα στο στόμα για να μην βλέπω. Τώρα όλοι γελούσαν, έλεγαν πώς είμαι πούστης ξεφτιλισμένος και ξεκολιάρης. [...] Μου είπανε ότι είχα άλλα 5 λεπτά για να μιλήσω πριν αρχίσει η περιποίηση. Και επειδή δεν μιλούσα άρχισα ξαφνικά να αισθάνομαι ένα αιχμηρό αντικείμενο να γδέρνει το κάτω μέρος της κοιλιάς. Και σε λίγο με ένα παράγγελμα που έδωσε κάποιος μπήκε το μηχάνημα μπρος και άρχισαν να αισθάνομαι κάτι τρομακτικούς πόνους. Νόμιζα ότι μου ξέσχισαν το κρέας, τιναζόμουν ολόκληρος. Αυτό όλο και γινόταν πιο δυνατό, το πήγαιναν σε όλο το υπογάστριο και τα γεννητικά όργανα. Ούρλιαζα από τους πόνους. Νόμιζα ότι μου έκοβαν τα γεννητικά μου όργανα”.

“Επειδή φώναζα μου δίνανε κτύπους στο κεφάλι και προσπαθούσαν να μου κρατήσουν το στόμα μου κλειστό εγώ όμως εσπαρταρούσα με τέτοια δύναμη που το αριστερό μου χέρι λύθηκε από το σχοινί και προσπαθούσα να αμυνθώ. Τότε το έπιασαν και με μοχλό την πλάτη του πάγκου το πίεζαν λυσσασμένοι, νόμιζα ότι θα το σπάσουν, παρ’ όλα αυτά το χειρότερο ήταν κάθε φορά που το αιχμηρό αντικείμενο περιφερόταν στην κοιλιά μου”.

Γιατί τα γράφεις αυτά; Τι θες να πεις ότι κάποιοι έκαναν κατάχρηση εξουσίας και βασάνισαν κάποιους λίγους συμπολίτες μας;
Αυτό είναι γνωστό και γίνεται λίγο ή πολύ σε όλες τις κοινωνίες.... στην μεταπολιτευτική δημοκρατία σας δεν γίνονται βασανιστήρια;

Όπως και να έχει δικτατορία ήταν μια πολύ ήπια δικτατορία, αλλά όπως και να γίνει δικτατορία ήταν, κάποιοι λίγοι υπέφεραν.

Αυτό είναι το ζητούμενο; αν 100-200 βασανίστηκαν όταν 9.000.000 πέρασαν πολύ καλά....
Σήμερα δεν βασανίζονται 9.000.000 Έλληνες με φτώχια, ανεργία, ελλείψεις, τραπεζικούς εκβιασμούς κλπ τι είναι αυτά βασανιστήρια δεν είναι; μόνο η φάλαγγα είναι βασανιστήριο;

Στον υπαρκτό σοσιαλισμό που τόσο έχετε σε υπόληψη βασανιστήρια γινόντουσαν;
Διάβασα την ιστορία του παιδίατρου που δεν έπαθε έτσι χωρίς λόγο (όπως συνήθως γίνεται σε δικτατορίες) ήταν σε κάποια οργάνωση, έπαθε ότι έπαθε απ ότι είδα το 1972 τελικά δεν μας είπε τι έκανε τους πρόδωσε τους συντρόφους του ή όχι; Δεν είδα την συνέχεια της ιστορίας του, διότι απ όσο ξέρω ελάχιστοι λένε την αλήθεια συνήθως διογκώνουν πράγματα.

Με αναγκάζεις να σου βάλω πράγματα, αλλά μιας.... βλέποντας και κάνοντας καλύτερα....