nik_killthemall έγραψε:λαχουρ και η καταρρευση "μερος" του σοσιαλιστικου παραδεισου ηταν ομως.
οκ, δεχομαι οτι επι σοβιετιας ο λαος ειχε ανωτερο βιοτικο επιπεδο απτο βιοτικο επιπεδο της καπιταλιστικης ευρωπης (υπο συζητηση ειναι, αλλα το δεχομαι για χαρην της συζητησης γιατι προσπαθω να σου εξηγησω οτι ΔΕΝ βρισκεται εκει η ουσια), μετά ομως την καταρρευση της σοβιετιας, για τους χ,ψ λογους που δεν ηταν οτι ο λαος εξεγερθηκε ή πειναγε (παλι το προχωραω για χαρην της συζητησης), ωστοσο στη καταρρευση αυτη, ο λαος απλα εκανε ελευθερη πτωση πολυ μεγαλυτερη απτα σκαμπανεβασματα της καπιταλιστικης ευρωπης.
Ειναι σα να σου λεω να συγκρινεις την σοβιετια, μονο με τα "ανεβασματα" της καπιταλιστικης ευρωπης χωρις τα "σκαμπα-νεβασματα", της χρεοκοπιες, τα κραχ κλπ. χωρις δηλ. τις αντιστοιχες αστοχιες και καταρρευσεις.
Εν ολιγοις προσπαθω να σου πω οτι πως για εναν λαο, σημαντικοτερο ισως απο την λειτουργια ενος μοντελου οταν αυτο ρολαρει, ειναι η σφοδροτητα της ενδεχομενης αστοχιας - καταρρευσης του για οποιοδηποτε λογο. ε αυτη ηταν αγριως μεγαλυτερη στις χωρες που επελεξαν να αναζητησουν τον κουμουνιστικο παραδεισο σε σχεση με την καπιταλιστικη ευρωπη.
Το '91 δεν ειχες απλως κριση του συστηματος αλλα μεταβαση απο εκεινο το συστημα στο καπιταλιστικο.Λογικο ειναι να υπηρξε ελευθερη πτωση,γιατι το συστημα και το κρατος που εξασφαλιζε στους πολιτες το επιπεδο της ζωης τους διαλυθηκε,γιατι καποιοι μεσα στο ΚΚ ειχαν συμφερον απο την μεταβαση στον καπιταλισμο.Για αυτο λεω πως ηταν πολιτικη επιλογη.
Αντιθετα,οι κρισεις στον καπιταλισμο ειναι ενδογενεις.Το '08 πχ δεν ειχαμε παγκοσμια κριση επειδη καποιοι προσπαθησαν να ανατρεψουν τον καπιταλισμο.
Η σοβιετικη οικονομια ειχε υφεσεις μονο τις χρονιες των εμφυλιων και του ΒΠΠ.Ακομα και στα 80ς ειχε αναπτυξη γυρω στο 2%.Τετοια αναπτυξη περιπου εχει και η ΕΕ σημερα,αλλα κανεις δε λεει η ΕΕ να διαλυθει.Μολις το '88 ειχε υφεση που δεν οφειλοταν σε εξωτερικους παραγοντες.
Δε σημαινει οτι δεν ειχε προβληματα η σοβιετικη οικονομια,αλλα η διαλυση δεν ηταν μονοδρομος.
Ενα απο τα υπαρξιακα προβληματα του κουμουνισμου, ειναι οτι βασικη προυποθεση της αρτιας λειτουργιας του ειναι η υιοθετηση του, παγκοσμιως απο ολους. Οταν ομως αυτο διαχρονικα δεν συμβαινει, και διαχρονικα παραπανω απτην μιση γη δεν λειτουργει κουμουνιστικα, αργα ή γρηγορα, ακομα και αν προσπαθησει να απομονωθει απο αυτην, το ταξιδι με προορισμο τον κουμουνισμο ειναι καταδικασμενο να καταρρευσει.
Δεν ειναι απαγορευτικη η εφαρμογη του σοσιαλισμου σε μεμονωμενες χωρες,αλλα ισχυει οτι μακροπροθεσμα η βιωσιμοτητα εξαρταται απο την εξαπλωση του μοντελου.
και αυτη η καταρρευση ειναι κατι που βιωνει ο ιδιος λαος, που πριν ζουσε με το μοντελο που ρολαρε.
Δεν ειναι οτι εχασαν κατι ομως,συγκριτικα με το αν δεν εφαρμοζοταν αυτο το μοντελο ποτε.