Λαχουρένιος έγραψε:Προέλλην έγραψε:Δεν είναι μόνο οι κάτοχοι των ενοικιαζόμενων κατοικιών, αλλά όλοι όσοι τρώνε απο τον τουρισμό στην Αθήνα. Οι ενοικιαζόμενες κατοικιες απευθύνονται τουρίστες που δεν τους αρέσει να μένουν σε ξενοδοχεία. Είναι ένας τομέας της αγοράς φιλοξενείας το ενοικιάζομενο διαμέρισμα. Με το να το καταργήσεις περιορίζεις αυτόματα την τουριστική βιομηχανία.
Αν τους φορολογήσεις παραπάνω, παράλληλα κιόλας με μείωση της φορολογίας μακροπρόθεσμης ενοικίασης, τότε καθιστάς αρκετές απο αυτές τις κατοικίες ασύμφορες για βραχυπρόθεσμη ενοικίαση.
Τουριστικη βιομηχανια=φαγαδικα και καφεδες

Αυτα πανε μπομπα ουτως ή αλλως και οι τυροπιτοκαφεδαδες της πρωτευουσας βασιζονται κυριως στην εσωτερικη ζητηση. Η εξασφαλιση φτηνοτερης στεγης για την πλειοψηφια των πολιτων εχει μεγαλυτερο κοινωνικο οφελος απο το να κονομησουν λιγο παραπανω τα φαγαδικα και οι ιδιοκτητες ακινητων.
Σε αυτά τα φαγάδικα και καφενέδες μπαίνει ζεστό αλλοδαπό χρήμα, και όχι κρατικό χρήμα (συντάξεις ΕΛ γονέων). Και πρόκειται για έναν ολόκληρο, μεγάλο τομέα της οικονομίας, που κρατάει και δημιουργεί θέσεις εργασίας, (προσφάτως) συνεισφέρει στην αισθητική αναβάθμιση με καθαρισμούς απο τα σκουπίδια των ΕΛ, αναπαλαιώσεις, αυστηροποίηση των κανονισμών δόμησης και αρχιτεκτονικής, κτλ παράπλευρα οφέλη.
Δεν είναι δικαίωμα του ΕΛ να είναι φθηνά τα ενοίκια στο κέντρο της Αθήνας. Αν εκεί οι κατοικίες έχουν ζήτηση, θα είναι ακριβότερες. Ο χαμηλόμισθος μπορεί να πάει στη Νίκαια, στο Πέραμα, σε περιοχές με χαμηλότερα ενοίκια.
Λαχουρένιος έγραψε:Προέλλην έγραψε:Συμφωνώ φυσικά σε αυτό το πλαίσιο. Ειδικά η έλλειψη συνδικαλιστικής οργάνωσης και η αργία των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, αποτελούν τριτοκοσμικές στρεβλώσεις.
Αλλά δεν μιλάμε για δυνατότητα αυξήσεων εκατοντάδων ευρώ και απλά επισημαίνω ότι το να καθορίζει κάποιος ύψη μισθών βάσει υποκειμενικών αναγκών των ΕΛς, χωρίς να λαμβάνει υπόψη την παραγωγικότητα, είναι αστείο.
Δεν υπαρχουν ιδανικες λυσεις για αυτα που συζηταμε σε καθεστως καπιταλιστικης οικονομιας. Αυτα που προτεινω ειναι μια ασπιρινη στο προβλημα που θα προσφερει μια προσκαιρη ανακουφιση. Δεν λυνονται αυτα τα θεματα ετσι.
Μπορούμε εν τω μεταξύ όμως να φτάσουμε το επίπεδο της Β. Ευρώπης στα εργασιακά;
Μετά αν βαρεθούμε τους ικανοποιητικούς μισθούς, τα σωστά εργατικά δικαστήρια, τον συνδικαλισμό, κάνουμε και επανάσταση αν θέλετε.