Λαχουρένιος έγραψε:Προέλλην έγραψε:Δεν διαφωνώ. Σίγουρα θα υπάρχει και κάποια παλέτα χρωμάτων ή μερικές διαφοροποιήσεις. Αυτά όλα όμως δεν θα έχουν καμιά σχέση με εκατοντάδες οίκους μόδας, χιλιάδες συλλογές κάθε χρόνο, κουστωδίες πλασιέ, μια ολόκληρη κουλτούρα και βιομηχανία απο πίσω.
Εξάλλου, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, δεν θα χρειάζεται κάποιος να επιδεικνύει την διαφορετικότητά ή το στάτους του, μέσω των καταναλωτικών προϊόντων που κατέχει και περιφέρει στους δρόμους. Το όλο κόνσεπτ του τρέντι, του κούλ, του ποθητού γαμπρού, κτλ, θα είναι τελείως διαφορετικό.
Δεν μιλάμε απλά για ψήφο στην αντιπολίτευση, να σε χαρίσουν το δάνειο, να σε βρούν δουλειά, να σε μειώσουν τον ΦΠΑ, αλλά για τελείως διαφορετικό πολιτισμό, με άλλη ιεράρχηση των πάντων.
Δεν βρίσκω το παραμικρό αρνητικό σε αυτά που περιγράφεις. Εκεί που διαφωνώ είναι στην υπερβολική συγκεκριμενοποίηση λες και είμαστε κομισάριοι μόδαςκαι θα αποφασίσουμε τι ρούχα θα ρίξουμε στην παραγωγή αύριο.
Αν κάποιος προτιμάει τις βιτρίνες από το να έχει δουλειά και σπίτι ας ψηφίσει Μητσοτάκη ή Τσίπρα, όπως κάνει ήδη η πλειοψηφία δηλαδή. Νο προμπλέμο.
Ε μα, φυσικά. Η μπουρδολογία-γενικολογία, ο άγονος λαϊκισμός, είναι ευκολότερα πράγματα.
Το θέμα Λάχου είναι ότι στην Ελλάδα ο κόσμος δεν είναι τόσο εξαθλιωμένος έτσι ώστε να σκεφτεί ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο ζωής, πολιτισμό εν γένει (τα ρούχα-μόδα είναι απλά ένα παράδειγμα), απλά για να βρεί σπίτι και δουλειά. Η συντριπτική πλειοψηφία θέλει ακριβώς αυτά που ξέρει, τον καπιταλισμό, αλλά με περισσότερα λεφτά στην τσέπη.
Σίγουρα υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν ένα σοσιαλιστικό πολιτισμό, που νομοτελειακά είναι κάτι το τελείως διαφορετικό απο τον καπιταλιστικό, σε όλα τα επίπεδα και διαστάσεις, αλλά είναι ελάχιστοι. Και σίγουρα δεν είναι ο μέσος ψηφοφόρος του ΚΚΕ.
Σε αυτές τις συνθήκες, τις σημερινές ελληνικές, του όχι σκανδιναβικού αλλά ούτε και λιβεριανικού τύπου καπιταλισμού, ο κεντρικός σχεδιασμός πρέπει να προσφέρει τα ίδια και καλύτερα για να γίνει θελκτικός. Και να μπορεί να τα παραδώσει κιόλας σε εύλογο χρονικό διάστημα. Και αν γίνεται, και χωρίος εμφύλιο και αιματοκυλίσματα, φυλακές, πτώματα, καταπιέσεις, δυστυχίες τύπου τριτοκοσμικής χώρας, κλπ.
Και εδώ Λάχου, πρέπει να αρχίσει να γίνεται πολύ πιο συγκεκριμένο το ΚΚΕ, να εμπεδώσει την αίσθηση τουλάχιστον, ότι έχει σαφές τεχνοκρατικό σχέδιο, milestones, διαβάθμιση σεναρίων, κλπ. Έστω με κάποια abstractions, αλλά σόρρυ, με 10 γενικόλογα bullet-points, δεν βάφεις αυγά.
