Ραν ταν πλαν έγραψε:Δεν είναι ε;
Δηλαδή εσύ συμφωνείς με τις 50 ή 60 ώρες δουλειάς τη βδομάδα, χωρίς αμοιβή για το υπερωριακό δίωρο, για να δουλέψεις 4ήμερο σε κάποιο χρονικό διάστημα που θα το καθορίζει ο εργοδότης και ο οποίος παράλληλα θα έχει το νόμιμο δικαίωμα να σε εντάξει όποτε θέλει σε καθεστώς υποχρεωτικών υπερωριών που θα μπορούν να φτάσουν τις 350 ώρες το χρόνο και να πληρώνεσαι μόνο τις 150;
Αν αυτό δεν το θεωρείς απάνθρωπο οι λέξεις έχουν χάσει πλέον το νόημα τους.
Μα η χρόνια πληγή ραν ταν πλαν στον εργασιακό τομέα και ειδικά στον ιδιωτικό είναι οι αυθαιρεσίες των εργοδοτών και η μη τήρηση των νόμων.
Δε σου φταίει ο ίδιος ο νόμος αλλά η εργοδοσία που δεν τον εφαρμόζει. Θέλω να πω ότι ό,τι νόμο και να βγάλεις, ακόμα και νόμο που εσύ θα θεωρείς τον τελειότερο σύμφωνα με τα δικά σου κομμουνιστικά πρότυπα (δεν το λέω κοροϊδευτικά αυτό), πάλι θα υπάρχουν εργοδότες που θα εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους.
Ο ιδανικός νόμος είναι αυτός που εξασφαλίζει τον αυστηρό έλεγχο της εφαρμογής του χωρίς να αφήνει το παραμικρό περιθώριο για παρασπονδίες ή άλλου τύπου παρατυπίες.
Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει και ο αρμόδιος ελεγκτικός μηχανισμός που θα εγγυάται στους εργαζόμενους ότι θα μπορούν να καταγγέλουν χωρίς φόβο και πάθος περιστατικά αυθαιρεσιών.
Εδώ πιστεύω ότι όντως υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα.
Η μεγαλύτερη αλητεία είναι η απλήρωτη και η ανασφάλιστη εργασία είτε ο άλλος δουλεύει 4 ώρες την ημέρα είτε 8 είτε 12 είτε 16 που αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς και τώρα και αυτό είναι κάτι που όντως πρέπει να δοθεί βάση.
Πάντως, διορθώστε με αν με αν κάνω λάθος, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι σημερινές συνθήκες δεν είναι οι υπερωρίες αλλά το αντίθετο. Η μερική απασχόληση και η έλλειψη θέσεων εργασίας.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι παρακαλάνε να δουλέψουν λίγες ώρες παραπάνω για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους.
Επειδή έχω δουλέψει και στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα σε επιχείρηση υπερτυπικότατη πλακωνόμασταν οι υπάλληλοι μεταξύ μας ποιος θα κάνει τις περισσότερες βάρδιες για να μαζέψουμε λεφτά. Δουλεύαμε σαν τα σκυλιά.
Αλλά αυτή η επιχείρηση μάς πλήρωνε τα πάντα. Βραδινά, αργίες, Κυριακές, δώρα. Ήταν μεγάλο όνομα και δεν το ρίσκαρε να έρθει έλεγχος από το ΙΚΑ και να τους γ@μήσει ούτε επίσης ήθελε να βγάλει κακό όνομα στην αγορά για τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων της.
Τέτοιες επιχειρήσεις πλέον δεν υπάρχουν γιατί πλέον δεν είναι επικερδείς. Πλέον το προσωπικό που απασχολούν έχει πέσει στο μισό και με συμβάσεις μερικής απασχόλησης 4ωρα και 6ωρα.
Τι υπερωρίες μου λέτε;
Επίσης, δε θέλω να πάρετε στραβά αυτό που θα πω αλλά όταν εμείς οι Δ.Υ διαμαρτυρόμαστε για καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων μας, όταν συμβαίνει αυτό στον χώρο μας, πέφτετε όλοι να μας φάτε.
Αν εγώ διαμαρτυρηθώ για απλήρωτη υπερωριακή απασχόληση θα αρχίσετε τις ειρωνείες ότι θα μου πέσει ο κώλος αν δουλέψω μια ώρα παραπάνω από το εργασιακό μου ωράριο και ότι είμαι τεμπελόσκυλο.
Το θέμα όμως δεν είναι ότι θα εξαντληθώ αν δουλέψω 1 ώρα παραπάνω αλλά ότι αφήνεις το περιθώριο στην εργοδοσία να σε χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.
Είτε ο εργοδότης σου είναι το κράτος είτε ο κ. Μήτσος που έχει το μπακάλικο όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και αν γίνει η αρχή σε κάποιον τομέα θα πάρει μπάλα και τους υπόλοιπους.
Επίσης, οι δικές μου υπερωρίες δε φαίνονται πουθενά. Ούτε πληρώνομαι με την ώρα ούτε έχω κάποια ψηφιακή κάρτα. Όταν θα χρειαστεί να μπω σε τάξη για να καλύψω το ωράριο συναδέλφου που απουσιάζει αυτό δε φαίνεται πουθενά.
Και όχι απλά δε φαίνεται αλλά θεωρείται και χρέος μας να καλύψουμε τον συνάδελφο που λείπει στο πλαίσιο της συναδελφικότητας και της εύρυθμης λειτουργίας του σχολείου.
Ναι αλλά αυτό θα τύχει αρκετές φορές τον μήνα. Τη μια θα λείπει η αγγλικών, την άλλη ο γυμναστής, την άλλη ο τάδε συνάδελφος.
Επειδη εισαι στο δημοσιο ισως εχεις χασει επαφη με το τι γινεται στον ιδιωτικο. Δεν το λεω εριστικα.