Tελικά ρε ζαίοι άξιζε τον κόπο?

[Προέλλην]

O Βαρουφάκης κράδαινε ως όπλο την έξοδο της Ελλάδας απο το Ευρώ, δηλαδή αυτό ακριβώς που ήθελε και μεθόδευε ο Σόιμπλε.

O Σπόριας είναι τεράστιος και παντελώς ανήθικος απατεώνας, προφανώς τον Βαρουφάκη τον έβαλε αρχικά δίπλα του μόνο και μόνο για να μαζέψει ψήφους απο την αγανοπλατεία. Κατά τα άλλα, τα γράφει όλα η Μέρκελ στα απομνημονεύματα, ο πιο παθιασμένος μνημονιακός απ όλους τους ΕΛ πολιτικούς ήταν ο Σπόριας.

[Adminović]

Ποτέ δεν μίλησε ο Βαρουφάκης για έξοδο από το ευρώ και μάλιστα δίκην "εκβιασμού". Άλλοι στο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τα έλεγαν αυτά, πάντως όχι ο Βαρουφάκης.

Χρεοκοπία ΕΝΤΟΣ του ευρώ και παράλληλο σύστημα πληρωμών. Αυτό έλεγε ο Βαρουφάκης και αυτό όντως ενοχλούσε πολύ τα ευρωπέη και τον Σόιμπλε. Γι'αυτό και ο Σόιμπλε έδινε προίκα ώστε η Ελλάδα να βγει από το ευρώ.

[Λαχουρένιος]

Ποτέ δεν είχε καμία αδυναμία αντίληψης ή άγνοια κινδύνου ο Βαρουφάκης.
Αδυναμία αντίληψης και άγνοια κινδύνου έχουν οι "ναι σε όλα" που ούτε ξέρουν ούτε διαβάζουν τί ψηφίζουν.
Ούτε φυσικά στόχος του Βαρουφάκη ήταν να εκβιάσει τίποτα και κανέναν. Στόχος του ήταν η απαλλαγή από τις καταστροφικές για την οικονομία και τα συμφέροντα της χώρας μνημονιακές πολιτικές.

Ο Βαρουφάκης ήξερε πολύ καλά ποιες είναι οι δυσκολίες και οι εκβιασμοί που θα βρει μπροστά του (όπως πχ το κλείσιμο των τραπεζών), είχε προειδοποιήσει πολύ καιρό πριν τις εκλογές τους υπόλοιπους στον ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με αυτά και είχε εκπονήσει σχέδια αντιμετώπισης αυτών των καταστάσεων.

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ ο Βαρουφάκης. Ο Βαρουφάκης ενεργούσε βάσει των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, είχε ξεκαθαρίσει στον Τσίπρα και τους υπόλοιπους ότι δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και ότι είναι επιζήμια για την χώρα η συνέχιση της "διαπραγμάτευσης", από την στιγμή που οι άλλοι απαιτούσαν να υπογράψει νέο μνημόνιο και αυτός φυσικά δεν επρόκειτο να το κάνει.

Πως δεν ήταν? Το έχει γράψει στο Adults in the Room ο ίδιος ότι το διαπραγματευτικό τους όπλο ήταν η χρεοκοπία της Ελλάδας. Μάλιστα, είχε συζητήσει off the record με τον Σόιμπλε για συντεταγμένη έξοδο της Ελλάδας από την ΕΖ και το μετέφερε στον Τσίπρα αλλά τελικά δεν προχώρησε γιατί δεν ήθελε ούτε ο Αλ6ς ούτε η Μέρκελ κάτι τέτοιο.

Και το ερώτημα είναι, τι διαφορετικό θα έπρεπε να γίνει από την στιγμή που ο εκβιασμός απέτυχε? Σε αυτό δεν έχει απαντήσει ο Βαρούφ.

Το πρόβλημα ήταν ότι κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν κάνει προπόνηση στις κωλοτούμπες ήδη από πριν τις εκλογές και το μόνο που τους απασχολούσε ήταν με ποιο τρόπο θα το "σερβίρουν" στον λαουτζίκο (τα λέει λίγο - πολύ και η Άνχελα στο βιβλίο της ). Τελικά σκέφτηκαν την ντρίμπλα με το δημοψήφισμα, είχαν σιγουράκι το ΝΑΙ, έκατσε όμως το ΟΧΙ και κάπου εκεί ξεφτιλίστηκαν.

Αυτό ισχύει. Ο Βαρουφάκης και στο δικό του βιβλίο γράφει πως όταν ανακοινώθηκε η νίκη του ΟΧΙ σκάει στο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης και ήταν ο μόνος χαρούμενος. Οι άλλοι ήταν σαν κλαμένα μνια...

[Adminović]

Η χρεοκοπία ΕΝΤΟΣ του ευρώ ήταν ο μόνος τρόπος να φέρεις τους δανειστές σε διαπραγμάτευση να σου μειώσουν το χρέος. Δεν είναι κάποιος εκβιασμός, από την στιγμή που το χρέος ήταν (και παραμένει) μη βιώσιμο και η Ελλάδα δεν είχε δυνατότητες ούτε να τυπώσει χρήμα ούτε να κάνει κάτι άλλο. Σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν χρεοκοπιες όταν αδυνατεί ο οφειλέτης να καλύψει τις υποχρεώσεις του και ακολουθούν διαπραγματεύσεις για την αποπληρωμή μέρους των οφειλομένων και ταυτόχρονα διαγραφή των υπολοίπων.

Ο Σόιμπλε σαφώς και προτιμούσε έξοδο της Ελλάδας και έδινε και προίκα για αυτό. Ο Βαρουφάκης ζητούσε και ρύθμιση σχετικά με το -μη βιώσιμο- χρέος. Ο Τσίπρας εννοείται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεχίσει τις ίδιες πολιτικές με τους προηγούμενους και απλά έψαχνε τρόπο να το σερβίρει.

[Λαχουρένιος]

Η χρεοκοπία ΕΝΤΟΣ του ευρώ ήταν ο μόνος τρόπος να φέρεις τους δανειστές σε διαπραγμάτευση να σου μειώσουν το χρέος. Δεν είναι κάποιος εκβιασμός, από την στιγμή που το χρέος ήταν (και παραμένει) μη βιώσιμο και η Ελλάδα δεν είχε δυνατότητες ούτε να τυπώσει χρήμα ούτε να κάνει κάτι άλλο. Σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν χρεοκοπιες όταν αδυνατεί ο οφειλέτης να καλύψει τις υποχρεώσεις του και ακολουθούν διαπραγματεύσεις για την αποπληρωμή μέρους των οφειλομένων και ταυτόχρονα διαγραφή των υπολοίπων.

Ο Σόιμπλε σαφώς και προτιμούσε έξοδο της Ελλάδας και έδινε και προίκα για αυτό. Ο Βαρουφάκης ζητούσε και ρύθμιση σχετικά με το -μη βιώσιμο- χρέος. Ο Τσίπρας εννοείται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεχίσει τις ίδιες πολιτικές με τους προηγούμενους και απλά έψαχνε τρόπο να το σερβίρει.

Εκβιασμός είναι γιατί ο στόχος του Βαρουφάκη δεν ήταν η χρεοκοπία αυτή καθ'εαυτή, αλλά χρησιμοποιούσε την απειλή της χρεοκοπίας και τις πιθανές συνέπειές της για την ΕΕ ως διαπραγματευτικό όπλο για να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία εντός ευρώ. Δεν το λέω για κακό, και γω πιστεύω πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και θα αναγκαστούν να το κουρέψουν αναγκαστικά οι ίδιοι μελλοντικά.

Πάντως η χρεοκοπία αναγκαστεί σε βγάζει εκτός ευρώ γιατί το κράτος θα πρέπει να τυπώσει χρήμα για να έχει ρευστότητα αφού δεν σε δανείζει κανείς. Το παράλληλο σύστημα του Βαρουφάκη ποτέ δεν κατάλαβα πως θα λειτουργούσε και αν θα μπορούσε να είχε εφαρμοστεί τελικά.

[vallon]

Η χρεοκοπία ΕΝΤΟΣ του ευρώ ήταν ο μόνος τρόπος να φέρεις τους δανειστές σε διαπραγμάτευση να σου μειώσουν το χρέος. Δεν είναι κάποιος εκβιασμός, από την στιγμή που το χρέος ήταν (και παραμένει) μη βιώσιμο και η Ελλάδα δεν είχε δυνατότητες ούτε να τυπώσει χρήμα ούτε να κάνει κάτι άλλο. Σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν χρεοκοπιες όταν αδυνατεί ο οφειλέτης να καλύψει τις υποχρεώσεις του και ακολουθούν διαπραγματεύσεις για την αποπληρωμή μέρους των οφειλομένων και ταυτόχρονα διαγραφή των υπολοίπων.

Ο Σόιμπλε σαφώς και προτιμούσε έξοδο της Ελλάδας και έδινε και προίκα για αυτό. Ο Βαρουφάκης ζητούσε και ρύθμιση σχετικά με το -μη βιώσιμο- χρέος. Ο Τσίπρας εννοείται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεχίσει τις ίδιες πολιτικές με τους προηγούμενους και απλά έψαχνε τρόπο να το σερβίρει.

ο βαρ είχε τεράστια κότσια να μην το πω @@
αλλά κάτι σιχαμένες κότες λυράτες τον πούλησαν
ελληνική ιστορία

[vallon]

ξέρετε...
υπάρχει και η άποψη ότι ο τσίπρας ναι μεν δεν ήθελε αλλά όταν στριμώχτηκε και παραδόθηκε τα εφάρμοσε αυτά που υπέγαραψε
σε αντίθεση με το σαμαροβενιζέλο που υπέγραφαν και δεν εφάρμοζαν
γι αυτό και η γερμανίδα σέβεται τον τσίπρα και όχι τους σαμαροβενιζέλους
τι λες τώρα ρε παιδί μου...

[Προέλλην]

Η χρεοκοπία ΕΝΤΟΣ του ευρώ ήταν ο μόνος τρόπος να φέρεις τους δανειστές σε διαπραγμάτευση να σου μειώσουν το χρέος. Δεν είναι κάποιος εκβιασμός, από την στιγμή που το χρέος ήταν (και παραμένει) μη βιώσιμο και η Ελλάδα δεν είχε δυνατότητες ούτε να τυπώσει χρήμα ούτε να κάνει κάτι άλλο. Σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν χρεοκοπιες όταν αδυνατεί ο οφειλέτης να καλύψει τις υποχρεώσεις του και ακολουθούν διαπραγματεύσεις για την αποπληρωμή μέρους των οφειλομένων και ταυτόχρονα διαγραφή των υπολοίπων.

Ο Σόιμπλε σαφώς και προτιμούσε έξοδο της Ελλάδας και έδινε και προίκα για αυτό. Ο Βαρουφάκης ζητούσε και ρύθμιση σχετικά με το -μη βιώσιμο- χρέος. Ο Τσίπρας εννοείται ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεχίσει τις ίδιες πολιτικές με τους προηγούμενους και απλά έψαχνε τρόπο να το σερβίρει.

Εκβιασμός είναι γιατί ο στόχος του Βαρουφάκη δεν ήταν η χρεοκοπία αυτή καθ'εαυτή, αλλά χρησιμοποιούσε την απειλή της χρεοκοπίας και τις πιθανές συνέπειές της για την ΕΕ ως διαπραγματευτικό όπλο για να πετύχει μια καλύτερη συμφωνία εντός ευρώ. Δεν το λέω για κακό, και γω πιστεύω πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και θα αναγκαστούν να το κουρέψουν αναγκαστικά οι ίδιοι μελλοντικά.

Πάντως η χρεοκοπία αναγκαστεί σε βγάζει εκτός ευρώ γιατί το κράτος θα πρέπει να τυπώσει χρήμα για να έχει ρευστότητα αφού δεν σε δανείζει κανείς. Το παράλληλο σύστημα του Βαρουφάκη ποτέ δεν κατάλαβα πως θα λειτουργούσε και αν θα μπορούσε να είχε εφαρμοστεί τελικά.

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του να σε διαγράψουν χρέος* για να συνεχίσεις να κάνεις ότι έκανες και χρεοκόπησες και του να σε διαγράψουν σε βάθος χρόνου ενώ παράλληλα κάνεις μεταρρυθμίσεις και συμμαζεύεις τον κρατικό προϋπολογισμό.
Τεράστια αυταπάτη οι απαιτήσεις για διαγραφή του χρέους παράλληλα με την εντύπωση ότι έτσι θα συνέχιζε το κράτος να μοιράζει λεφτά πάνω απο τα έσοδα του (υψηλούς μισθούς ΔΥ, πολλαπλές παχυλές συντάξεις, φτυάρισμα λεφτών σε μαύρες τρύπες ΔΕΚΟ, ΕΣΥ, κλπ).
Για σκέψου ένας να κατάφερνε εξ αρχής διαγραφή χρέους*, και να έπρεπε να πεί στους πλατειάκηδες ότι παιδιά, ξεφορτωθήκαμε τον βραχνά, έχουμε τεράστια ευκαιρία τώρα να νοικοκυρέψουμε το κράτος μας χωρίς την πίεση των αγορών, πχ να κόψουμε απο μισθούς ΔΥ, συντάξεις, κοκ. Θα τον ξεπετούσαν σαν σατανά και με θα συνέχιζαν τα ίδια (ότι γινόταν κάθε φορά που κάποιος πολιτικός προσπάθησε να εξορθολογήσει τα χρόνια προ της χρεοκοπίας), χωρίς τον μνημονιακό λυτρωτικό βούρδουλα.

*ολική διαγραφή χρέους δεν νοείται, σε κάθε περίπτωση μιλάμε για διαγραφή κάποιου τμήματός του και ρύθμιση του υπολοίπου. Για να σε κάνει ο οποιοσδήποτε πιστωτής ρύθμιση, θέλει διαβεβαιώσεις ότι η διευκόλυνση που σου έκανε δεν θα πάει στον βρόντο, και ότι εκεί που υπήρχε περίπτωση να τα χάσει όλα, θα πάρει ένα σημαντικό μέρος πίσω στα σίγουρα. Το να τον φεσώσεις και να σε τιμωρήσει μετά με πείνα, δεν είναι κερδοφόρο γι αυτόν, δεν του προσφέρει κάτι, αλλά θα το κάνει φυσικά αν τον γαμήσεις.

Nα πούμε κάπου εδώ ότι δεν ήταν απλά κάτι ευτραφείς με ημίψηλα όσοι κατείχαν ΕΛ ομόλογα:

1. Ελληνικές Τράπεζες
Ποσοστό: Περίπου 25-30% του ελληνικού χρέους.
Οι ελληνικές εμπορικές τράπεζες είχαν σημαντική συμμετοχή στο χρέος του ελληνικού δημοσίου. Επειδή το χρέος ήταν διαρκώς αυξανόμενο, οι ελληνικές τράπεζες είχαν επενδύσει μεγάλες ποσότητες ομολόγων ελληνικού δημοσίου, τα οποία χρησιμοποιούσαν και ως ενέχυρο για την εξασφάλιση ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

2. Ξένες Κυβερνήσεις και Χώρες της Ευρωζώνης
Ποσοστό: Περίπου 40-45% του ελληνικού χρέους.
Κάποιες από τις μεγαλύτερες χώρες της ευρωζώνης, όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, κατείχαν μεγάλο ποσοστό του ελληνικού χρέους, κυρίως μέσω των εθνικών τραπεζών τους και των κρατικών φορέων. Οι χώρες αυτές είχαν επενδύσει σημαντικά στο ελληνικό χρέος λόγω της συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, αλλά και της θεωρούμενης σταθερότητας του κοινού νομίσματος.

3. Διεθνείς Τράπεζες και Ιδιωτικοί Φορείς
Ποσοστό: Περίπου 20-25% του ελληνικού χρέους.
Οι διεθνείς τράπεζες, όπως η Deutsche Bank, η BNP Paribas, η Société Générale, και άλλες μεγάλες τράπεζες, είχαν σημαντική συμμετοχή στα ελληνικά ομόλογα. Οι επενδύσεις αυτές ήταν κυρίως από hedge funds και άλλους ιδιωτικούς επενδυτές που αναζητούσαν υψηλότερες αποδόσεις σε σχέση με άλλες πιο ασφαλείς επενδύσεις.

4. Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί (ΕΚΤ και Ευρωπαϊκή Επιτροπή)
Ποσοστό: Περίπου 10% του ελληνικού χρέους.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) είχε περιορισμένη συμμετοχή στο ελληνικό χρέος πριν το 2010, αλλά είχε αγοράσει ελληνικά ομόλογα μέσω της αγοράς δευτερογενούς χρέους και μέσω διακρατικών συμφωνιών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν είχε άμεση έκθεση στο χρέος, αλλά μέσω του θεσμικού της ρόλου είχε εμπλοκή στην εποπτεία των δημοσιονομικών της Ελλάδας.

5. Αμερικανικά Κεφάλαια και Διεθνείς Επενδυτές (Hedge Funds, Pension Funds)
Ποσοστό: Περίπου 10-15% του ελληνικού χρέους.
Hedge funds και διεθνείς επενδυτές είχαν αγοράσει ελληνικά ομόλογα, αναζητώντας υψηλότερες αποδόσεις. Αυτοί οι επενδυτές ήταν συχνά πιο ευάλωτοι σε κινδύνους και ήταν μεταξύ των πρώτων που ανησύχησαν για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους όταν άρχισε η κρίση.

6. Ελληνικές Δημόσιες Οντότητες και Συνταξιοδοτικά Ταμεία
Ποσοστό: Περίπου 5-10% του ελληνικού χρέους.
Αν και η συμμετοχή τους ήταν μικρότερη σε σχέση με άλλους φορείς, τα ελληνικά συνταξιοδοτικά ταμεία και άλλες δημόσιες οντότητες κατείχαν μέρος του ελληνικού χρέους, το οποίο χρησιμοποιούνταν ως αποθεματικό ή ως επενδυτικό εργαλείο.

[Λαχουρένιος]

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του να σε διαγράψουν χρέος* για να συνεχίσεις να κάνεις ότι έκανες και χρεοκόπησες και του να σε διαγράψουν σε βάθος χρόνου ενώ παράλληλα κάνεις μεταρρυθμίσεις και συμμαζεύεις τον κρατικό προϋπολογισμό.
Τεράστια αυταπάτη οι απαιτήσεις για διαγραφή του χρέους παράλληλα με την εντύπωση ότι έτσι θα συνέχιζε το κράτος να μοιράζει λεφτά πάνω απο τα έσοδα του (υψηλούς μισθούς ΔΥ, πολλαπλές παχυλές συντάξεις, φτυάρισμα λεφτών σε μαύρες τρύπες ΔΕΚΟ, ΕΣΥ, κλπ).
Για σκέψου ένας να κατάφερνε εξ αρχής διαγραφή χρέους*, και να έπρεπε να πεί στους πλατειάκηδες ότι παιδιά, ξεφορτωθήκαμε τον βραχνά, έχουμε τεράστια ευκαιρία τώρα να νοικοκυρέψουμε το κράτος μας χωρίς την πίεση των αγορών, πχ να κόψουμε απο μισθούς ΔΥ, συντάξεις, κοκ. Θα τον ξεπετούσαν σαν σατανά και με θα συνέχιζαν τα ίδια (ότι γινόταν κάθε φορά που κάποιος πολιτικός προσπάθησε να εξορθολογήσει τα χρόνια προ της χρεοκοπίας), χωρίς τον μνημονιακό λυτρωτικό βούρδουλα.

Η λιτότητα είναι επιβεβλημένη μέχρι το σημείο που θα εξισωθούν έσοδα με έξοδα, αλλά και εκεί χωράει μεγάλη συζήτηση τι θα κόψεις και από που θα βρεις φόρους. Βρήκαν αφορμή το έλλειμα και έκαναν πολλά τέρατα που δεν είχαν άμεση σχέση με το έλλειμα όπως πχ ιδιωτικοποιήσεις και κατεδάφιση εργασιακών.

Ένα μεγάλο μέρος της λιτότητας όμως είναι οι τόκοι των παλιών δανείων. Από το '14 και μετά, και με εξαίρεση ειδικές περιστάσεις, και συγκεκριμένα οι παπαριές του Τσίπρα το '15 και ο κόβιντ, το κράτος ξοδεύει λιγότερα από όσα εισπράττει, και το έλλειμα προκύπτει εξ' ολοκλήρου από τους τόκους. Για παράδειγμα, μόλις στο δεκάμηνο το πρωτογενές πλεόνασμα είναι 14 δις. Μέχρι τέλος της χρονιάς θα είναι τουλάχιστον 16 δις. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων θα μπορούσε να πέφτει στην ελληνική οικονομία και σε υποδομές αν δεν υπήρχε ο βραχνάς του χρέους.

*ολική διαγραφή χρέους δεν νοείται, σε κάθε περίπτωση μιλάμε για διαγραφή κάποιου τμήματός του και ρύθμιση του υπολοίπου. Για να σε κάνει ο οποιοσδήποτε πιστωτής ρύθμιση, θέλει διαβεβαιώσεις ότι η διευκόλυνση που σου έκανε δεν θα πάει στον βρόντο, και ότι εκεί που υπήρχε περίπτωση να τα χάσει όλα, θα πάρει ένα σημαντικό μέρος πίσω στα σίγουρα. Το να τον φεσώσεις και να σε τιμωρήσει μετά με πείνα, δεν είναι κερδοφόρο γι αυτόν, δεν του προσφέρει κάτι, αλλά θα το κάνει φυσικά αν τον γαμήσεις.

Tο ύψος και η μορφή του κουρέματος είναι θέμα συνθηκών και συσχετισμών. Τον πιστωτή τον συμφέρει να πληρωθεί όλο το χρέος συν έξτρα τόκοι λόγω καθυστερήσεων και τον οφειλέτη να ρίξει 100% διαγραφή. Στην πράξη, αυτό που θα συμβεί θα είναι κάτι ενδιάμεσο και ανάλογα με τους συσχετισμούς ανάμεσα στις δύο πλευρές θα είναι πιο κοντά στον ένα ή τον άλλο.

Από εκεί και πέρα, μέσω του ανατοκισμού, οι πιστωτές ήδη έχουν εισπράξει τα κεφάλαια τους πολλές φορές επάνω, οπότε ούτε και αυτοί θα βγουν χαμένοι τελικά.

Nα πούμε κάπου εδώ ότι δεν ήταν απλά κάτι ευτραφείς με ημίψηλα όσοι κατείχαν ΕΛ ομόλογα

Αυτό που quotαρες αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο. Με εξαίρεση το 5-10% των ταμείων, το άλλο 90-95% είναι ακριβώς το στερεότυπο του χοντρού με το ημίψηλο.

[Adminović]

Για σκέψου ένας να κατάφερνε εξ αρχής διαγραφή χρέους*, και να έπρεπε να πεί στους πλατειάκηδες ότι παιδιά, ξεφορτωθήκαμε τον βραχνά, έχουμε τεράστια ευκαιρία τώρα να νοικοκυρέψουμε το κράτος μας χωρίς την πίεση των αγορών, πχ να κόψουμε απο μισθούς ΔΥ, συντάξεις, κοκ. Θα τον ξεπετούσαν σαν σατανά και με θα συνέχιζαν τα ίδια (ότι γινόταν κάθε φορά που κάποιος πολιτικός προσπάθησε να εξορθολογήσει τα χρόνια προ της χρεοκοπίας), χωρίς τον μνημονιακό λυτρωτικό βούρδουλα.

Η Ελλάδα με δανεικά τα έκανε αυτά, οπότε μοιραία θα κόβονταν και θα γινόταν νοικοκύρεμα. Δεν θα υπήρχε η δυνατότητα ανεξέλεγκτου δανεισμού όπως πριν. Νομίζεις όλοι αυτοί που έχασαν αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα, θα το ξανάκαναν και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ (με ψεύτικα στοιχεία κιόλας ) ήταν που προσέφερε δανεισμό με πολύ χαμηλά επιτόκια, οπότε ξέφυγε εντελώς το πράγμα και οι ΕΛ πολιτικοί βρήκαν ευκαιρία να σπαταλούν αβερτα. Η οικονομία της Ελλάδας σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμη για να μπει σε ένα νόμισμα όπως το ευρώ.