pluton έγραψε:
Εγώ μπορώ να σου δώσω και άλλες ιδέες ΠΟΥ ΣΥΝΔΥΑΖΟΥΝ ΤΟ ΧΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ πχ
- Να βάλεις σαν κεντρικό σύνθημα σε ένα μεγάλο πανώ τα ποσοστά ανεργίας του Νοεμβρίου 1973 με τα ποσοστά ανεργίας της δημοκρατίας που κυβέρνησαν οι ήρωες του πολυτεχνείου.
- Να παρουσιάσεις πόσο ανιδιοτελείς ήταν οι ήρωες του πολυτεχνείου δείχνοντας την καριέρα και τα ευεργετήματα που συναπεκόμισαν οι ήρωες αυτοί πχ Δαμανάκη, Λαλιώτης, κλπ
Έτσι για να αποκτήσουν σφαιρική άποψη οι πανηγυριώτες....
Pluton για να στο κάνω πιο λιανά. Μπερδεύεις το μάθημα της ιστορίας με τις τιμές που αποδίδεις σε μια εθνική επέτειο.
Άλλο το ένα άλλο το άλλο.
Σκοπός του μαθήματος της ιστορίας είναι να διδάξεις ένα ιστορικό γεγονός όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, να αναλύσεις τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη, να φωτίσεις "σκοτεινά" σημεία, να αξιολογήσεις πρόσωπα, επιλογές και πληροφορίες, με τελικό σκοπό να διαμορφώσεις ιστορική συνείδηση και κριτική σκέψη.
Και όλα αυτά σε 45΄ που διαρκεί η διδακτική ώρα που είναι πολύ λιγότερα στην ουσία αλλά τέλος πάντων. Έστω ότι μιλάμε για ιδανικές συνθήκες.
Κατ΄εμέ ο σωστός δάσκαλος έχει να κάνει την εξής δουλειά που ισχύει για όλα τα μαθήματα όχι μόνο για την ιστορία.
Αν το σχολικό βιβλίο λέει 10 πράγματα μέσα, ο δάσκαλος πρέπει να ξέρει 15 παραπάνω. Που σημαίνει ότι έχει να κάνει προσωπική δουλειά, να διαβάσει, να διασταυρώσει πληροφορίες, να αποσαφηνίσει "αμφιλεγόμενα" σημεία, έτσι ώστε να διδάξει κάτι υπεύθυνα και σωστά μακριά από γραφικότητες, συναισθηματισμούς, φανατισμούς, κομματισμούς και παραπληροφόρηση.
Κάτι άλλο που πρέπει να τονίζεται, επίσης, στους μαθητές είναι να μη βασίζονται μόνο στο σχολείο. Όχι γιατί το σχολείο έχει κάποιον ύποπτο ή κακόβουλο χαρακτήρα και θέλει να τους παραπλανήσει αλλά γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουμε να τους τα μάθουμε όλα. Αυτό που μπορούμε να τους μάθουμε, όμως, είναι να αγαπάνε τη γνώση, να ψάχνονται και μόνοι τους, να μη τρώνε αμάσητη τροφή, να τη φιλτράρουν και να είναι σε θέση οι ίδιοι να αξιολογούν σωστά πληροφορίες και καταστάσεις. Αυτό φυσικά είναι κάτι που χτίζεται σιγά σιγά καθόλη τη διάρκεια των σχολικών τους χρόνων, έτσι ώστε να βγουν σωστοί και με κριτική σκέψη πολίτες.Έχει θέση η "προσωπική ματιά" του διδάσκοντα στη μαθησιακή διαδικασία και εν προκειμένω στη διδασκαλία της ιστορίας; Μπορεί ο δάσκαλος να παίρνει θέση και να εκφράζει προσωπικές του απόψεις; Μπορεί.
Αλλά οφείλει να ξεκαθαρίζει ότι πρόκειται για προσωπική του θέση και άποψη και ότι μπορεί να χωράει και αμφισβήτηση. Αυτό κυρίως σε μεγαλύτερες ηλικίες, ώστε να μη διαταραχθεί η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε μαθητή και δάσκαλο από πολύ μικρή ηλικία που τα πολύ μικρά παιδιά δεν είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται κάποια πράγματα.
Βλέπεις, λοιπόν, ότι ένας δάσκαλος ακροβατεί σε πάρα πολλά πράγματα, έχει να ισορροπήσει σε πολύ λεπτές γραμμές, έχει πολλούς γονείς που επεμβαίνουν στο έργο του και πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στη γνώση που μεταδίδει.
Εγώ θεωρώ επιτυχημένο το έργο μου αν έχω καταφέρει τουλάχιστον την παράγραφο που σου τόνισα ή έστω να έχω βάλει ένα λιθαράκι. Και ας μην έχω καταφέρει να τους διδάξω όλες τις λεπτομέρειες της παγκόσμιας ή ελληνικής ιστορίας.
Τώρα ο εορτασμός μιας εθνικής επετείου έχει άλλον χαρακτήρα. Δε σκοπεύει τόσο στην ιστορική ανάλυση των γεγονότων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορείς να βιάσεις πατόκορφα την ιστορική αλήθεια και να πετάς ανακρίβειες. Μη σου πω ότι πρέπει να είσαι διπλά προσεκτικός όταν διοργανώνεις μια εκδήλωση, γιατί απευθύνεσαι σε περισσότερο κόσμο. Θα έρθουν παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, θείοι, θείες, διάφοροι καλεσμένοι του σχολείου ο καθένας από τους οποίους έχει διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές και θα δει με διαφορετικό μάτι αυτό που παρουσιάζεις.
Ο χαρακτήρας, λοιπόν, μιας τέτοιας εκδήλωσης είναι περισσότερο ενωτικός και όχι διχαστικός. Σκοπός είναι η εθνική ομοψυχία, να αναδείξουμε και να αναγνωρίσουμε λάθη του παρελθόντος ώστε να μην επαναληφθούν, να δώσεις food for thought στο κοινό που σε παρακολουθεί και να τους ξυπνήσεις κάποια συναισθήματα.
Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των εκδηλώσεων είτε μιλάμε για τον πόλεμο του 40, είτε για την ελληνική επανάσταση, είτε για το πολυτεχνείο είτε για κάποιο άλλο σημαντικό ιστορικό γεγονός είναι ο ηρωισμός, οι αγώνες και οι θυσίες που επέδειξαν κάποιοι άνθρωποι για να υπερασπιστούν κάποια ιδανικά. Αυτό είναι το μήνυμα στην ουσία και είναι ένα χρήσιμο μάθημα για τα παιδιά να μη θεωρούν τίποτα δεδομένο στη ζωή τους και ότι θα κληθούν και αυτά κάποια στιγμή στη ζωή τους να δώσουν τον δικό τους αγώνα.
Ας τους δίνουμε καλά παραδείγματα και έμπνευση, λοιπόν, έστω και πασπαλισμένα με λίγη παραπάνω σάλτσα. Δεν πειράζει. Εδώ χωράει και λίγη συγκίνηση, λίγο συναίσθημα ... όσο το επιτρέπει η τέχνη του θεάτρου και η ματιά του σκηνοθέτη.
Εδώ βρε τα μικρά έχουν ως πρότυπα τον Ηρακλή και τον Θησέα, πρόσωπα τέρμα μυθολογία, δε θα ταυτιστούν με υπαρκτά πρόσωπα και υπαρκτές καταστάσεις;
Δες λίγο και τον παιδαγωγικό χαρακτήρα του θέματος πέρα από τον ιστορικό.
Εντάξει όλα τα ιστορικά γεγονότα έχουν και τις σκοτεινές και αμφιλεγόμενες στιγμές τους αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μιας εορταστικής εκδήλωσης. Κρατάμε τα καλά στοιχεία.
Δε σημαίνει ότι αποκρύπτουμε την αλήθεια ή κάνουμε πλύση εγκεφάλου ή εξαπατούμε.
Αυτά αναλύονται σε άλλες στιγμές.
.gif "Laughing")