Λαχουρένιος έγραψε:Οι πιο ισχυρες οικονομιες ειναι δημοκρατιες με εξαιρεση την Κινα που ειναι δικτατορια μεν αλλα κομμουνιστικη οχι χουντα. Το ελληνικο αναπτυξιακο θαυμα εγινε επι δημοκρατιας. Τα οικονομικα μας συμμαζευτηκαν επιτελους αυτα τα χρονια χωρις να το γυρισουμε σε χουντα.
Ποια επιστημονικα δεδομενα λοιπον μας οδηγουν στο οτι μια χουντα εξασφαλιζει ευημερια και αναπτυξη? Δεν υπαρχουν τετοια δεδομενα. Απλα καποιοι νοσταλγουν την χουντα γιατι ειναι ακροδεξιοι.
Ψευτάκο.... εγώ δεν μίλησα ποτέ ότι η όποια δικτατορία είναι καλή, από την αρχή ξεκαθάρισα ότι η δικτατορία του Γ Παπαδόπουλου ήταν καλή ενώ η δικτατορία του Ιωαννίδη ήταν μια κακή δικτατορία.
Αν κάνεις μια αναδρομή στα στρατιωτικά κινήματα (δικτατορίες διότι είχαμε και δικτατορίες χωρίς να κινηθεί ο στρατός) που έγιναν υπήρξαν καλές και κακές.
Μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις τι είναι αυτό;
με εξαιρεση την Κινα που ειναι δικτατορια μεν αλλα κομμουνιστικη οχι χουντα
Πραγματικά πρωτοτυπείς... αν έχω ακούσει.... αλλά κάτι τέτοιο μπράβο ρε μεγάλε να το έχουμε υπόψη μας.
...δεν περνουσε ζαχαρι αλλα για πρωτη φορα ο κοσμος εβρισκε δουλεια
με καλα χρηματα και αρχιζε σιγα σιγα να καταναλωνει και να κτιζει τα σπιτια του
Όχι με τα σημερινά δεδομένα ζάχαρη είμασταν.
Θα γινόταν αυτά, αργά ή γρήγορα. Η χώρα βγήκε από έναν εμφύλιο την δεκαετία του 50 και έπρεπε να συμμαζέψει τις πληγές της. Θα μπορούσαμε να θεωρητικολογούμε για το αν θα ήταν διαφορετικά τα πράματα (καλύτερα, ή χειρότερα) αν δεν μεσολαβούσε η επταετία, αλλά αυτά ανήκουν στη σφαίρα της εναλλακτικής ιστορίας.
Μπορείς να μου πεις γιατί αυτή η πορεία προς το καλύτερο σταμάτησε με την πτώση της Χούντας;
Μη μου πεις ότι είχαμε καλή ζωή μετά την χούντα απλά δανειζόμασταν και χρεώναμε τις γενιές του μέλλοντος ... ΠΛΟΥΤΟ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΑΜΕ.
ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗΣ - ΔΟΛΑΡΙΟΥ
Το καλοκαίρι του 1971 οι ΗΠΑ σταματούν την σταθερή σχέση χρυσού και δολαρίου που αποτέλεσε την βάση του νομισματικού συστήματος του Bretton Woods (1947) το σύστημα αντικαταστάθηκε με τις κυμαινόμενες ισοτιμίες των διαφόρων νομισμάτων.
Κατά το διάστημα 1971-1981 οι ρυθμοί της οικονομικής ανάπτυξης κινήθηκαν πτωτικά από7,8% μέχρι και -1,6% και φυσικά ήταν πολύ χαμηλότεροι από τους ρυθμούς της χουντικής περιόδου,
η ανεργία το 1981 σκαρφάλωσε στο 4% στην προ μεταπολίτευση περίοδο είχε ταβάνι το 2%,
ο πληθωρισμός από 3% που ήταν το 1971 έφτασε στο 24,5% το 1981.Αυτά όλα δια μόρφωσαν την ισοτιμία της δραχμής σε σχέση με τα άλλα νομίσματα. Είναι πολύ χαρακτηριστική η απώλεια που υπέστη η δραχμή στην μεταπολίτευση.
Το 1971 ένα δολάριο αντιστοιχούσε με 30,10 δραχμές και αυτή η ισοτιμία διατηρήθηκε καθ όλη την διάρκεια της δικτατορίας δηλαδή μέχρι το 1974.
Το 1976 ενάμιση χρόνο από την μεταπολίτευση η ισοτιμία διαμορφώθηκε
1 δολάριο = με 36,88 δραχμές και το 1981 με την άνοδο στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ σε
1 δολάριο = 55,42 δραχμές.
Δηλαδή
μέσα σε οκτώ χρόνια μεταπολίτευσης είχε διπλασιαστεί η ισοτιμία.
Μέχρι το 1990 η ισοτιμία πενταπλασιάστηκε από αυτή που άφησε η χούντα και έφτασε στις 160 δραχμές.
Λίγο πριν την είσοδο της Ελλάδος στο κοινό νόμισμα το Ευρώ η ισοτιμία είχε φτάσει στις
380 δραχμές δηλαδή 11 φορές περισσότερο απ ότι άφησε η δικτατορία σε μόλις 26 χρόνια.
Το ίδιο συνέβει παντού :
Το Μάρκο από 8,7 δραχμές το 1971 έφτασε στις 172 δραχμές λίγο πριν το Ευρώ.
Το γαλλικό φράγκο από 5,4 δραχμές στις 51 δραχμές
Η στερλίνα από 73,79 δραχμές στις 552 δραχμές.
Η χρυσή λίρα από 314 δραχμές στις 24.000 δραχμές.
Ακόμα και το EKU από 61 δραχμές το 1981στις 340,7 δραχμές.
Δηλαδή αν το 1974 είχατε 1 δολάριο από την μεταβολή της ισοτιμίας θα είχατε βγάλει 1.200% κέρδος από την άνοδό του, ενώ πάλι αν είχατε μια δραχμή το 1974 θα είχατε χάσει 1.200% μέχρι το 2001 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».
