απο την μεγαλειώδη εμφάνιση του Αλέξη στην Καισαριανή.
<<Θα κριθούμε και πρέπει να κριθούμε αυστηρά όλοι.
Αλλά οι εκλογές δεν είναι μόνο ώρα της αποτίμησης και της κρίσης.
Είναι και ώρα της απόφασης για το ποιο δρόμο θα τραβήξει η χώρα.
Και με ποιον οδηγό.
Με όποιο κριτήριο κι αν ψηφίζουμε, ένα είναι το σίγουρο: Η λαϊκή ετυμηγορία αφορά στο αύριο.
Το αύριο που τα έργα του καθενός χτες καθορίζουν και προδιαγράφουν πολύ καλύτερα από τα λόγια του σήμερα.
Και επιτρέψτε μου εδώ να αναρωτηθώ:
Μπορούμε να εμπιστευτούμε για το αύριο τους αντιπροσώπους του χτες;
Το αύριο έχει ταυτότητα. Έχει στοιχεία που κανείς δεν μπορεί να παρακάμπτει με ρητορείες.
Και η Ελλάδα έχει πληγές που αιμορραγούν.
Τις ξέρουμε. Γιατί αιμορραγεί κάθε ελληνικό σπίτι, κάθε οικογένεια, κάθε νέος, εξαιτίας τους.
Είναι το κράτος της ταξικής μονομέρειας, της γραφειοκρατίας,
Το κράτος της απέχθειας για το νέο,
της αποθάρρυνσης της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας,
το κράτος του κομματισμού, της γραφειοκρατίας, του ρουσφετιού, των σκανδάλων.
Είναι η διαφθορά που έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την ελληνική κοινωνία είτε ως λάδωμα, λαθρεμπόριο, κομπίνες, προμήθειες, εξαγορά από τα μεγάλα συμφέροντα, είτε ως φακελάκι από τα μικρομεσαία και τα μικρά.
Είναι η φοροδιαφυγή που δεν στερεί μόνο έσοδα για την ανανέωση των υποδομών, την προστασία των αδύναμων, την οικοδόμηση ενός στιβαρού κοινωνικού κράτους.
Αλλά και καταδικάζει σε αφαίμαξη τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους, όσους έχουν καταδικαστεί χρόνια και χρόνια σε ρόλο φορολογικού βαστάζου.
Είναι η διαπλοκή, που κλείνει κάθε πόρο της δημοκρατίας και της κοινωνίας.
Είναι ο αυταρχισμός, η ασυλία όσων έχουν τη δύναμη του χρήματος και της εξουσίας, η άνιση δικαιοσύνη.
Είναι τέλος η ύφεση, η ανεργία, το δράμα των νέων που δεν βλέπουν κανένα φως και παίρνουν το δρόμο τη ξενιτιάς.
Κι αυτή η σκληρή πραγματικότητα, θέτει σκληρά διλήμματα.
Και στις εκλογές καλείστε να απαντήσετε σε ένα καίριο ερώτημα:
Ποιον θα εμπιστευτείτε να παλέψει με το λαό, μαζί σας, μαζί με κάθε κοινωνική ομάδα, για να αρχίσει επιτέλους η αντίστροφη μέτρηση;
Εκείνους που μας έφεραν ως εδώ;
Εκείνους που άνοιξαν τις πληγές;
Εκείνους που υπάρχουν για να διαιωνίζουν τις πληγές, γιατί έτσι εξασφαλίζουν στους σπόνσορές τους εύκολο χρήμα και στον εαυτό τους εύκολες καρέκλες;
Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό, έστω και να σκεφτεί κανείς μια τέτοια πιθανότητα.
Να εμπιστευτούμε, δηλαδή, τους λύκους να φυλάξουν τα πρόβατα
Να εμπιστευτούμε στους δεσμοφύλακες την απελευθέρωσή μας.
Στους κουμπάρους τη μάχη της κατά διαπλοκής.
Στους νόμιμους και ηθικούς τη μάχη κατά της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
Στους κολλητούς τη μάχη για την αλλαγή του κράτους.
Με όλους αυτούς, με το παλιό και φθαρμένο, ένα μόνο πρέπει να κάνουμε.
Και μπορούμε να το κάνουμε.
Να το αφήσουμε να πνιγεί στις αμαρτίες του.
Ή καλύτερα να το πνίξουμε στην κάλπη στις 20 του Σεπτέμβρη.
Για να ξεμπερδέψουμε μια και καλή μαζί του.
Γιατί για να κερδίσουμε το αύριο, πρέπει να τελειώσουμε με το χτες.
