Τα σύνορα χαράσσονται μετά τον τελευταίο πόλεμο και συνήθως προς όφελος του νικητή, η διατήρηση του ισχύοντος κυριαρχικού καθεστώτος συνεχίζεται εφόσον υπάρχει ίση δύναμη, δηλαδή ισορροπία δυνάμεων και όταν ο πόλεμος δεν αποφεύγεται με αποτροπή του αμυνόμενου το κύριο νόμισμα είναι της διαμάχης είναι η εκατέρωθεν ισχύς.
Αυτές οι διαπιστώσεις επιτείνονται από το ιστορικά επίσης καταμαρτυρούμενο γεγονός ότι η διεθνής δομή απορρέει από τον πόλεμο. Τα κράτη τα γεννά και τα συντηρεί ο πόλεμος: Την σύγχρονη εποχή, διαπιστώνει ο Raymond Aron, «δεν υπάρχει ούτε ένα κράτος που να μην προέκυψε μέσω πολέμων, συγκρούσεων και συχνά μέσα από γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις». Την κατάκτηση της ανεξαρτησίας ακολουθούν πόλεμοι διασφάλισής της που επαναλαμβάνονται περιοδικά.
Είναι άκρως επικίνδυνη η αφελής, ουτοπική και ανιστόρητη γνώμη ότι ο Γιάννης, ο Μεχμέτ, ο Σμίθ, ο Γιόχαν και η Μαρία, βρίσκονται, πίνουν, χορεύουν, αγαπιούνται και στην συνέχεια γι’ αυτό μπορούν να έχουν κοινή πολιτική και πολιτειακή συγκρότηση της οποίας η βιωσιμότητα θα εξαρτάται από τις διαπροσωπικές σχέσεις και από αισθητικά κριτήρια. Η «Πολιτεία» είναι πολύ περισσότερα πράγματα και τέτοιες αφέλειες ενέχουν αιματηρές συνέπειες.
Πέραν κάθε άλλου και πρωτίστως, κάθε άνθρωπος είναι μέλος ενός έθνους, μιας πολιτικής παράδοσης, ενός πολιτισμού και ενός εθνοκράτους. Αναμφίβολα οι πολιτισμοί και οι πολιτικές παραδόσεις δεν είναι μέσα σε στεγανά κουτιά. Είναι ένα πράγμα όμως η ώσμωση πολιτισμών και παραδόσεων και άλλο η συγκρότηση γύρω από αυτά κοσμοθεωρητικών θεμελίων πάνω στα οποία όλα εδράζονται, λειτουργούν, αλλάζουν και αναπτύσσονται.
Τον εθνοκρατοεντρικό κόσμο δεν τον διαίρεσε κάποιος με κάποιο μαγικό τρόπο αλλά οι ίδιες οι κοινωνίες με το να αξιώνουν πολιτική κυριαρχία, δηλαδή εθνική ανεξαρτησία τον διαφοροποίησαν σε διαφορετικές και διαφορετικά κινούμενες εθνικά και πολιτικά κυρίαρχες κοινωνίες. Η τελευταία κωδικοποίηση και επικύρωση αυτού του «καθεστώτος» έγινε στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ τον οποίο όποιος ενδιαφέρεται να κατανοήσει την διεθνή πολιτική έχει συμφέρον να διαβάσει πολύ προσεκτικά. Να τον διαβάσει επιπλέον και να κατανοήσει:
Πρώτον, τον θολό χαρακτήρα των υψηλών αρχών του διεθνούς δικαίου (που προσδιορίζουν το καθεστώς της εθνικής ανεξαρτησίας που παραδόξως αποτελεί και την μόνη κοινή υψηλή κοσμοθεωρητική αρχή μεταξύ των κρατών. Είναι η μόνη κοινή κοσμοθεωρία όλων των εθνών, είναι η «Κοσμοθεωρία των Εθνών». Η μόνη κοσμοθεωρία των εθνών είναι η εθνική ανεξαρτησία την οποία όμως υπερασπίζονται αδιάλειπτα υπό συνθήκες όπου επειδή η διεθνής πολιτική είναι αθέσπιστη «η ισχύς είναι το κύριο νόμισμα» που προσδιορίζει την έκβαση.
Δεύτερον, τον ακόμη πιο θολό χαρακτήρα των δεσμεύσεων, των προνοιών για ειρηνική επίλυση των διαφορών, της μη επέμβασης, του δικαιώματος άμυνας, της λειτουργίας του Συμβουλίου Ασφαλείας και οτιδήποτε άλλο αποσκοπεί να διατηρήσει την διεθνή τάξη.
Μια βιώσιμη πολιτεία απαιτεί ανθρωπολογική συνοχή που συγκροτείται εντός ενός δυναμικού κατ’ αλήθειαν συλλογικού βίου και που προϋποθέτει σύμμειξη και μέθεξη ανθρωπίνων ετεροτήτων. Έτσι προσδιορίζεται διαχρονικά η ανθρωπολογική ετερότητά της.
Ανθρωπίνων ετεροτήτων που είναι προικισμένες με διαφορετικά κοσμοθεωρητικά και ηθικά συστήματα, κοσμοαντιλήψεις, ιστορικές πολιτισμικές διαμορφώσεις και μεταφυσικά ηθικά συστήματα. Αφετηρία των κοσμοθεωρητικών τους συγκλίσεων είναι οι αγώνες εθνικής ανεξαρτησίας πάνω στους οποίους κτίζουν ηθικά επικυρωμένες και γι’ αυτό νομιμοποιημένες και βιώσιμες πολιτειακές δομές.
Ο J.F.C. Fuller, στο μνημειώδες έργο του για την ιστορία του πολέμου παρατηρεί ότι «ξεκινώντας από τα αρχαιότερα στοιχεία που έχουμε για τον άνθρωπο και φτάνοντας μέχρι τη σύγχρονη εποχή ο πόλεμος ήταν η κυρίαρχη ενασχόλησή του.
Ουδέποτε έχει υπάρξει κάποια περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας εντελώς απαλλαγμένη από τον πόλεμο και σπανίως έχει περάσει πάνω από μία γενιά, χωρίς να υπάρξει μία μεγάλη σύγκρουση: Οι μεγάλοι πόλεμοι εμφανίζονται σχεδόν τόσο τακτικά όσο οι παλίρροιες».
Ακόμη πιο σημαντικό, σημειώνει, «ο οργανωμένος πόλεμος φαίνεται ότι ήταν άγνωστος πριν την εμφάνιση του πολιτισμού». Συναρτήθηκε όχι μόνο με την πολιτική συγκρότηση αλλά και με την διαιώνιση των κρατών υπό συνθήκες απουσίας προϋποθέσεων νομιμοποιημένης διεθνούς εξουσίας.
Για να το πούμε συντομογραφικά, η πολιτικός πολιτισμός με αφετηρία τις απαρχές της αρχαιότητας και όπως εξελίχθηκε έκτοτε, έφερε τάξη και νομιμοποιημένη διανεμητική δικαιοσύνη στο εσωτερικό κάθε πολιτειακά οργανωμένης κοινωνικής οντότητας, πλην άφησε ανοικτό και άλυτο το πρόβλημα των διανεμητικών προϋποθέσεων μεταξύ των κρατών.
Κύρια προϋπόθεση πολιτικής ύπαρξης ενός έθνους είναι η εθνική ελευθερία της κοινωνικής οντότητας που το ενσαρκώνει, κάτι που είναι συνώνυμο της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημιουργίας μιας ανεξάρτητης και θεσμικά βιώσιμης πολιτειακής δομής.
Εύστοχα ο αιώνιος Θουκυδίδης διαπιστώνει ότι στην διεθνή πολιτική «όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους» για να υπογραμμίσει ακόμη ένα αξίωμα που προαναφέραμε αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε ξανά, ότι δηλαδή στην διεθνή πολιτική, αναπόδραστα, «δίκαιο υπάρχει όταν υπάρχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται». Αμείλικτες αλήθειες, προσθέτω, οι οποίες πλήττουν ανελέητα όποιον δεν την λάβει πλήρως υπόψη.
Εξίσου σημαντικές αιτίες πολέμου είναι οι κατά καιρούς ανέφικτες και ατελέσφορες επαναστατικές αξιώσεις ένωσης του πλανήτη που προκαλούν εμφύλιες και διακρατικές συγκρούσεις, τα κατάλοιπα των διενέξεων της μετά-αποικιακής εποχής, οι αναθεωρητικές συμπεριφορές των περιφερειακών ηγεμονικών κρατών και τα διεθνικά φαινόμενα που δρουν ανεξέλεγκτα και τα οποία στις μέρες μας συμπεριλαμβάνουν τρομοκράτες, λαθρομετανάστες, χρηματοοικονομικούς συντελεστές και ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται και χρησιμοποιούνται υπόγεια και εργαλειακά από εγκληματίες ή τις μυστικές υπηρεσίες των κρατών.
Υπό διαχρονικό πρίσμα, τώρα, απλά υπενθυμίζω γνωστές διαδρομές, όπως η συγκρότηση των κλασικών πολιτειών, η σύγκρουσή τους με τους Μήδους την οποία διαδέχθηκε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο πολιτικός και πολιτισμικός εμβολισμός της δεσποτικής Ανατολής από τον Μέγα Αλέξανδρο, τους Ρωμαϊκούς πολέμους και την Μεσαιωνική Θεοκρατική φάση.
Η μόνη ιστορική στιγμή σταθεροποίησης μιας σχετικής ειρήνης μεταξύ των εθνών μιας περιοχής ήταν στο εσωτερικό της Βυζαντινής Οικουμένης, για την οποία ότι και να ειπωθεί θα είναι λίγο.
Ο πόλεμος σχεδόν έγινε θεσμός όταν τον 15ο και 16ο αιώνα με τους φεουδάρχες και τις αριστοκρατικές δομές, στις ηγεμονικές αξιώσεις της σύγχρονης εποχής και στην αποικιοκρατία. Στην ίδια την Ευρώπη το σύστημα ισορροπίας δυνάμεων («ίση δύναμη» ως προϋπόθεση σταθερότητας) επέτρεψε την ανάδειξη του αστικού κράτους, τους πολέμους διαδοχής και τους πολέμους δημιουργίας των εθνοκρατικών δομών της Ευρώπης όπως τις γνωρίζουμε στις μέρες μας. Αυτές οι δομές για να επιτύχουν κοινωνική συνοχή εκτός από εθνοκαθάρσεις συνοδεύτηκαν από ρατσιστικές παραδοχές περί κρατικής συνοχής, εκτέλεση γενοκτονιών και τους δύο τελευταίους πολέμους.
Ακόμη πιο σημαντικό, οι άξονες των συγκρούσεων, ιδιαίτερα τον 19 και 20 αιώνα ήταν οι υλιστικές ιδεολογίες του διεθνιστικού φιλελευθερισμού, του ναζισμού και του κομμουνισμού. Ανθρωπολογικά εξομοιωτικές σε ένα κόσμο ο οποίος, εν τούτοις, είναι διαφοροποιημένος. Αυτή είναι και η βασική διαφορά μεταξύ ιδεολογικών δογμάτων και Αριστοτελικής αντίληψης της πολιτικής. [ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΣΜΟΣ, ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΤΙΚΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
http://wp.me/p3OqMa-1jx]
Οι εκάστοτε προτεινόμενες οικουμενικίστικες θεραπείες κατά του πολέμου φαίνεται να οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα. Παρά τις πολλές ιδεολογικές εσχατολογίες, κάθε εγχείρημα επίτευξης εξομοιωμένης παγκόσμιας κοινωνίας ή τεχνητών κρατικών δομών που δεν λαμβάνουν υπόψη την εθνική συγκρότηση της κοινωνίας, αναπόδραστα απολήγει σε αβάστακτες ανθρώπινες κακουχίες και κυρίως σε ιδεολογήματα και θεωρήματα που μεταμφιέζουν τις ηγεμονικές αξιώσεις ισχύος. Στην διεθνή πολιτική «όσα ωφελούν τους ιδιοτελείς τα προπαγανδίζουν οι αφελείς», επισημαίνει ο πάντοτε ορθός Παναγιώτης Κονδύλης.
Μετά από πολλές παλινωδίες των δύο τελευταίων αιώνων φαίνεται ότι η επισήμανση του Kenneth Waltz για την ουσία του διλήμματος είναι ανυπέρβλητη: «Μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι η παγκόσμια κυβέρνηση και η διαρκής ειρήνη είναι συνώνυμα, αλλά μπορεί επίσης να είναι πεπεισμένος ότι ένα παγκόσμιο κράτος θα ήταν μια παγκόσμια τυραννία και ως εκ τούτου να προτιμά ένα σύστημα εθνών-κρατών με διαρκή κίνδυνο πολέμου από ένα παγκόσμιο κράτος με υπόσχεση διαρκούς ειρήνης».
Ο πόλεμος υπό αυτό το πρίσμα αναμένεται να είναι ακόμη πυκνότερος τον 21ο αιώνα των αναδυόμενων πολλών μεγάλων δυνάμεων που επιβεβαιώνουν τον Μπίσμαρκ ο οποίος διατύπωσε μια μεγάλη αλήθεια όταν είπε ότι: «το ζήτημα δεν είναι τι γίνεται όταν συμφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις αλλά τι γίνεται όταν διαφωνούν και συγκρούονται».
Ο μεταμοντέρνος ανθρωπολογικός μηδενισμός πολλών κοινωνιών, προσθέτει ο Παναγιώτης Κονδύλης, μπορεί αυτό να σημαίνει, επιπλέον, ότι τον 21ο αιώνα ενδέχεται πολλές συγκρούσεις να διεξάγονται σε στοιχειακή βάση όπως την εποχή της βαρβαρότητας, οπότε θα είναι ακόμη πιο τραχείες και αμείλικτες απ’ ότι στο παρελθόν.
Ολοκληρώνω λέγοντας ότι οι νεοέλληνες και σε αντίθεση με τις απίστευτες ιδεολογικές σαπουνόφουσκες τις πρώτες Μεταψυχροπολεμικές δεκαετίες, απαιτείται να γνωρίζουν ότι στην διεθνή πολιτική ο πόλεμος παραμονεύει σε κάθε γωνιά του διεθνούς συστήματος (Edward H. Carr).
Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι μάλλον πάντα θα είναι ενόσω τα προαναφερθέντα αίτια πολέμου δεν εξαλείφονται. Όπως ισχύει για κάθε άλλη κοινωνία, οι Έλληνες απαιτείται να γνωρίζουν πρωτίστως ότι εσωτερική κυριαρχία και εξωτερική κυριαρχία είναι άρρηκτα αλληλένδετα ζητήματα και ότι η αναγκαία και μη εξαιρετέα ισχύς του κράτους είναι συνάρτηση τόσο υλικών μέσων όσο και της κοσμοθεωρητικής ευρωστίας των μελών της κοινωνίας.
Όπως για κάθε κοινωνία στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, το κράτος μας είναι η ελευθερία μας, η αποτρεπτική κρατική δύναμή και το πνευματικό της αίμα. Δηλαδή, οι μακραίωνες εθνικές μας κοσμοθεωρίες που ενσαρκώνουν τις οικουμενικές κατακτήσεις της δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής ελευθερίας.
Ο πόλεμος δεν έχει δικούς του ανεξάρτητους σκοπούς. Πάντα υπηρετεί και πρέπει να υπηρετεί πολιτικούς σκοπούς. Στην δική μας περίπτωση στην ανελέητα ανταγωνιστική διεθνή πολιτική που θα γίνεται ολοένα και πιο συγκρουσιακή ενόσω αναδύεται το πολυπολικό διεθνές σύστημα, ο πολιτικός σκοπός είναι να αμυνόμαστε κατά όποιου απειλεί την Πολιτεία μας, την Δημοκρατία μας και την Ελευθερία μας.
