ΧιΞιF έγραψε:ΓΑΛΗ έγραψε:
Διαφωνώ.
Νομίζω, ότι διαχωρίζει σαφώς τη θέση του από την κυβέρνηση, άρα το κείμενο είναι καθαρά προεκλογικό.
Το σκίτσο ταιριάζει γιατί ψαρεύει δραχμολάγνες πεταλούδες.
Μέσα έπεσες για το "ψάρεμα", αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έβαλα αυτό το σκίτσο.
Όμως δεν ξέρω πως γίνεται να διαχωρίζει τη θέση του όταν, ενώ διαφωνεί με το μνημόνιο, στηρίζει την κυβέρνηση.
Ότι και να γράφει, ότι και να κάνει πλεον ήρθε και το τρίτο μνημόνιο.
Αυτός και οι υπόλοιποι (ΚΟΤΕΣ, Λαφαζάνιδες, Κωνστ/πούλου κ.λπ.) μπορούσαν (να προσπαθήσουν) να το αποτρέψουν. Δεν το έπραξαν. Τους κατατάσσω στην ίδια μεριά με τους υπόλοιπους υποτακτικούς της κυβέρνησης.
Σε χαχολούς απευθύνεται; (ρητορικό ερώτημα)
Απ' ό,τι βλέπω, δεν υποστηρίζει την κυβέρνηση σε κανένα σημείο. Αντιθέτως ξεκινά με μία πρόταση που ακυρώνει τελείως τη ριζοσπαστική τάση (θεμελιώδες ιδεολογικό συστατικό) του Σύριζα.
Η στρατηγική αυτή δυστυχώς αποδείχθηκε τελείως αποτυχημένη γιατί ριζοσπαστική αλλαγή εντός του ευρώ είναι αδύνατη.
Συνεχίζει δε να αναφέρεται στην κυβέρνηση ή ελληνική κυβέρνηση με καθαρά αποστασιοποιημένο και καυστικό τρόπο.
Είναι φανερό ότι η συμφωνία που αποδέχθηκε η ελληνική κυβέρνηση διέπεται από τα οικονομικά της τρέλας
Αλλά το πραγματικό πρόβλημα με τη θέση της κυβέρνησης είναι αλλού. Η λογική της «ρεαλιστικής» αποδοχής της συμφωνίας είναι τελείως εσφαλμένη
Η προοπτική, τέλος, να αντισταθμιστεί ο αρνητικός αντίκτυπος με μια επίθεση κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής φέρνει χαμόγελο στα χείλη.
Με δεδομένο ότι ο αριθμός των βουλευτών του Σύριζα που ψήφισαν "όχι" και στη δεύτερη ψηφοφορία είναι σταθερός (με κάποια συν-πλην, παρών-απών, καθιστός-όρθιος κλπ), νομίζω ότι η παραμονή τους δεν αποτελεί στήριξη της κυβέρνησης αλλά εκμετάλλευση της κυβέρνησης.
Γιατί πιθανόν οι αποχωρήσεις να ήταν πιο θεαματικές αλλά μια συμπαγής βουλευτική μάζα έχει περισσότερη δύναμη. Το "η ισχύς εν τη ενώσει" ισχύει ακόμη και εντός των τυπικώς κομματικών τειχών.
Αναφορικά δε με τις ενστάσεις στα μέτρα, μου θυμίζουν πολύ έντονα τα 18 ή 118 σημεία των μεν και των δε.
Δεν είναι απλή κριτική, είναι έμμεση υποσχεσιολογία γι' αυτά που θα καταργήσουν οι πραγματικοί ριζοσπάστες.
Και ενδιαφέρον είναι, ότι αν και αναφέρεται σε όλους τους πληγέντες από τα μέτρα και τονίζει συνεχώς ότι τα μέτρα είναι αντιπαραγωγικά, δεν υπάρχει καμμία συγκεκριμένη αναφορά στη φορολογία των επιχειρήσεων και των εε (σε αντίθεση με τους αγρότες)...
Οπότε ναι, είναι ένα ξεκάθαρο κείμενο.
Και το ερώτημα (για μένα τουλάχιστον) δεν είναι ευρώ ή δραχμή αλλά το ποιος θα εμπιστευόταν τη διαχείριση μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης μέσω εθνικού νομίσματος σ' αυτούς τους τύπους.

Ma πώς τολμάς;