nemo έγραψε:
Ειναι και επιστημονικο θεμα.
Να σου πω κάτι; Είσαι ο μόνος που προσπαθεί να δει το θέμα λίγο πιο σφαιρικά. Αν και μιλάς λίγο ασυνάρτητα, ωστόσο κάτι πας να πεις πέρα από συνηθισμένες κραυγές τύπου φταίει
η κρατική μηχανή, φταίει που έχουμε ένα καναντέρ αντί για δύο, φταίει που άργησε 12 λεπτά η πυροσβεστική κτλ.Δεν είναι αυτό το πρόβλημα και όποιος το προσεγγίζει έτσι είναι τουλάχιστον αφελής και παρορμητικός.
Σίγουρα ένα μεγάλος μέρος του προβλήματος είναι ο αποτελεσματικότερος σχεδιασμός πρόληψης και αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό.
Οκ βαρεθήκαμε να ακούμε για τις πυρκαγιές του 2007, για τις πλημμύρες του 2018, για τους σεισμούς του 99, για τους τυφώνες του 2015 (οι χρονολογίες τυχαίες) και τώρα για τις φωτιές του 2021 κοκ. Δλδ κατέληξε μια εθιμοτυπική διαδικασία, που οκ για κάποιες μέρες θα δεινοπαθεί όλη η Ελλάδα και μετά θα συνεχίσουμε τις ζωές μας σαν να μη συνέβη τίποτα.
Δλδ έχουμε φτιάξει ένα άλμπουμ κακών αναμνήσεων και ως εκεί. Καμία ριζική πρόοδος στην ουσία. Στο ίδιο έργο θεατές κάθε φορά.
Δεν πρέπει να μας γίνονται οικείες αυτές οι εικόνες. Που δυστυχώς μας έχουν γίνει οικείες και αυτό σημαίνει ότι συμβαίνουν με μεγάλη συχνότητα και απλά κάνουμε υπομονή
μέχρι να καταλαγιάσει το φαινόμενο.Που πολλές φορές δεν έχεις κι άλλη επιλογή, γιατί η μάχη είναι άνιση. Να το παραδεχθούμε και αυτό.
Αλλά είναι και άλλες φορές που θα μπορούσαν να γίνουν πράγματα παραπάνω και δεν έγιναν. Και αυτό να το παραδεχθούμε. Ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις.
Δεν είναι μόνο αυτά τα σημεία που πρέπει να σταθούμε όμως. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σύνθετο και απαιτεί τη συνεργασία πολλών φορέων και επιστημόνων.
Καταρχήν, ένα βασικό πράγμα που πρέπει να αποσαφηνιστεί είναι ποια από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι φυσικά επακόλουθα περιοδικών διεργασιών που συμβαίνουν στον πλανήτη γη και ποια από αυτά είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης (καταστροφικής) παρέμβασης.
Αυτά τα δύο πρέπει να ξεκαθαριστούν, ώστε να μην καπηλεύονται κάποιοι κουτοπόνηροι θεωρίες που προβάλλουν αλλαγές στο περιβάλλον ως "φυσιολογικές" και "αναμενόμενες", απεμπολώντας την ευθύνη του ανθρώπινου παράγοντα.
Εγώ θα σας πω ένα πολύ απλό παράδειγμα (που το έχω επισημάνει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν ως μέγα σφάλμα).
Το μάθημα της "περιβαλλοντικής εκπαίδευσης" θα έπρεπε να είναι βασικό μάθημα του ωρολόγιου προγράμματος σε όλη τη βασική εκπαίδευση από το νηπιαγωγείο μέχρι και το λύκειο όπως θεωρούνται τα μαθηματικά, η γλώσσα κτλ.
Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ (φέτος πάει να μπει για πρώτη φορά).Αλλά μέχρι τώρα επαφιόταν κυρίως στις οικολογικές ευαισθησίες του κάθε εκπαιδευτικού κατά πόσο θα εμφυσήσει την περιβαλλοντική συνείδηση στους μαθητές του (αυριανούς πολίτες).
Δεύτερον, αυτή τη στιγμή που μιλάμε όλα αυτά τα περιβαλλοντικά μαθήματα διδάσκονται μόνο σε ΕΠΑΛ. Αυτό δείχνει την απαξίωση και υποβάθμιση αυτών των πολύτιμων μαθημάτων από την πλευρά της πολιτείας. Γιατί όλοι ξέρουμε τι σημαίνει ΕΠΑΛ. Θεωρούνται υποδεέστερα μαθήματα.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η ενασχόληση με τα λεγόμενα "πράσινα επαγγέλματα" θεωρείται πιο επιτακτική από πότε. Και από άποψη οικολογικής και αειφόρου διαχείρισης του περιβάλλοντος αλλά και ως μια αναπτυσσόμενη αγορά εργασίας που μπορεί να προσφέρει επαγγελματική αποκατάσταση σε πολλούς νέους.
Αντί, λοιπόν, το κράτος να ωθεί τους νέους προς αυτή την κατεύθυνση, οι σπουδές σε αυτά τα αντικείμενα είναι μόνο σε κάτι τελευταία ΤΕΙ και ΙΕΚ που θεωρείται μεγάλη αποτυχία αν περάσεις σε αυτές τις σχολές.
Και έχεις τον καθένα να κλαψουρίζει γιατί δεν πέρασε αρχιτεκτονική ή ΤΕΦΑΑ, αντί να του διευρύνεις τους ορίζοντές του.
Με όλα αυτά ήθελα να τονίσω ότι το πρόβλημα είναι βαθύτερο και έχει πολλά παρακλάδια συζήτησης. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται επιδερμικά ή ακόμα και συναισθηματικά.
Σίγουρα είναι θλιβερό να καίγεται η ατομική περιουσία αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό να καίγεται η κοινή περιουσία που είναι το περιβάλλον και ανήκει σε όλους (ανθρώπους, φυτά και ζώα). Πρέπει να δούμε τη συνολική εικόνα.
Είμαστε συνένοχοι όλοι στο έγκλημα, για αυτό απαιτείται μια γενικότερη στροφή στον τρόπο ζωής μας, περιβαλλοντική παιδεία, αυστηρότερη νομοθεσία και κυρίως να μην αντιμετωπίζονται όλα αυτά ως "οικολογικές υστερίες".