Adminović έγραψε:NikosVy έγραψε:Δεν είναι έτσι. Διάβασε το παρακάτω:
Δηλαδή ένας καθηγητής πολιτικής οικονομίας (ο αρθρογράφος) μας λέει ότι οι ΑΟΖ είναι πλέον διεθνές έθιμο (δεν νομίζω ότι ισχύει, αλλά ας το δεχτώ για να κάνουμε συζήτηση).
Πρόσεξε:
Βενιαμίν Καρακωστάνογλου καθηγητής Νομικής Πανεπ. Θεσσαλονίκης στο βιβλίο του Η αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, σελ. 495-496 έγραψε:H AOZ αποτελεί μια σπάνια περίπτωση θεσμού που διαμορφώθηκε σε μία Σύμβαση, αλλά εφαρμόστηκε πριν την τελική υιοθέτηση της Σύμβασης και τη θέση της σε ισχύ. Συνεπώς, ο θεσμός αυτός προήλθε σαν κωδικοποίηση του διεθνούς δικαίυ. και αποτελεί περίπτωση μιας δικαιοπαραγωγικής διαδικασίας που δεν είναι ούτε απόλυτα νομοθετική ούτε απόλυτα ειθμική αλλά στην πραγματικότητα συνδυασμός των δύο.
Τρεις είναι οι βασικές τάσεις που υπάρχουν, τόσο στη θεωρία όσο και στη νομολογία, για την εθιμική ισχύ της ΑΟΖ:
α) Η πρώτη άποψη υποστηρίζει ότι οι βασικές πτυχές της ΑΟΖ, όπως επεξεργάστηκαν στην UNCLOS III έχουν πάρει τη μορφή εθιμικού δικαίου.
β) Η δεύτερη άποψη παραδέχεται ότι οι ζώνες των 200 ν.μ. είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό νέο μέρος του διεθνούς δικαίου, αλλά διατηρεί αμφιβολίες αν τα υπόλοιπα δικαιώματα του παράκτιου κράτους, εκτός από αυτά που αφορούν φυσικούς πόρους, έχουν καθιερωθεί σαν κανόνας εθιμικού δικαίου. Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης τονίζουν την ύπαρξη ενός κανόνα διεθνούς εθιμικού δικαίου, που επιτρέπει στα κράτη να διεκδικούν αποκλειστικά αλιευτικά δικαιώματα μέχρι τα 200 ν.μ., και ενός εθιμικού κανόνα υπό διαμόρφωση, σχετικά με την πλήρη Αποκλεισιτκή Οικονομική Ζώνη.
γ) Η τρίτη άποψη δεν αναγνωρίζει ότι η ΑΟΖ είναι επί του παρόντος μέρος του διεθνούς εθιμικού δικαίου) (υποστηριζόταν κυρίως πριν την υπογραφή και θέση σε ισχύ της Σύμβασης).
Η άποψη που ταυτίζεται περισσότερο με την παρούσα κατάσταση του διεθνούς δικαίου, είναι ότι ο εθιμικός κανόνας που έχει διαμορφωθεί στο ζήτημα της ΑΟΖ είναι περιορισμένος, καθώς κατ' αρχήν καλύπτει μόνο την έννοια και τις βασικές αρχές που συνθέτουν το καθεστώς της ΑΟΖ. Έτσι λοιπόν οι θεμελιώδεις κανόνες που διέπουν τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους και των άλλων κρατών στην ΑΟΖ, θα εφαρμόζονται ανεξάρτητα απ' τη θέση σε ισχύ της Σύμβασης του 1982, τον αριθμό των επικυρώσεων ή τη στάση των μη συμβαλλομένων σ' αυτήν κρατών. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τις πιο λεπτομερείς διατάξει που περιέχει η Σύμβαση, οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν μόνο σαν αποτέλεσμα της θέσης της σε ισχύ και με την προϋπόθεση ότι το συμβαλλόμενο κράτος είναι συμβαλλόμενο στη Σύμβαση
Άρα με το παραπάνω συμπέρασμα (τελευταία παράγραφο) εμείς αρκούμαστε ότι αναγνωρίζεται στα νησιά μας η ΑΟΖ.
Adminović έγραψε:Και φαντάζομαι θα θυμάσαι ποια ήταν η τύχη της προσφυγής στη Χάγη της Ελλάδας κατά της Τουρκίας για το θέμα της υφαλοκρηπίδας.
Οπωσδήποτε η δικαστική επίλυση της διαφοράς μας με την Τουρκία δεν θα είναι ένας απλός περίπατος.
Θα είναι πολύ δυσκολότερη από την υπόθεση της διαφοράς μας για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
Εδώ η Τουρκία έχει πολύ ισχυρό οπλοστάσιο:
α) Όλη την επιχειρηματολογία του βιβλίου του Νταβούτογλου ("δεν είναι δυνατόν μια σειρά από ελληνικά νησιά να αποκλείουν μια τεράστια χώρα 90 εκατομμυρίων από το δικαίωμα να απολαύσει τον πλούτο του υπεδάφους της Μεσογείου και του Αιγαίου που είναι προς τη μεριά των ακτών της σε Μεσόγειο και Αιγαίο"). Ισχυρό επιχείρημα αν μάλιστα έχουμε και υπόψη μας ότι οι δικαστές όποιοι και αν είναι αυτοί δεν θα κρίνουν με καθαρά νομικίστικα επιχειρήματα που επικαλείται η Ελλάδα αλλά θα το κρίνουν ρεαλιστικά και γεωπολιτικά τηρώντας διεθνείς ισορροπίες και σεβόμενοι πολλά διεθνή συμφέροντα (τα οποία αγνοούν οι χρήστες των φόρουμς)
β) Το ότι ακόμα και οι αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαίου Θάλασσας που δικαίωναν τις Φιλιππίνες έναντι της Κίνας ως προς την ΑΟΖ έναντι της Κίνας (2017) παρέμειναν ανεφάρμοστες λόγω αντίδρασης της Κίνας (δεν έτρεξαν οι πεζοναύτες να βοηθήσουν τις Φιλιππίνες).
