Αν ξέραμε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα 6 χρόνια του παιδιού…

[vallon]

Έτσι λοιπόν σε πρώιμα χρόνια εγκαθιστά την πεποίθηση πως αν ξεφύγει από την έγκριση του πατέρα θα μείνει μόνος άρα θα είναι ευάλωτος. Άρχισε να χαράζει! Εδώ ήταν η αρχή του τέλους για την αμφισβήτηση.

Ο ενήλικας της ιστορίας μας μόλις αντιλαμβάνεται ότι ο φόβος πως ο πατέρας θα δυσαρεστηθεί αν κάνει μια διαφορετική από εκείνον επιλογή είναι μια πεποίθηση που κατέγραψε στα 3 ή 4 του χρόνια και μπορεί τώρα πια να την αλλάξει γιατί δεν κινδυνεύει να χαθεί, νιώθει να αποκαθίσταται μέσα του η αλήθεια. Η δική του αλήθεια. Όχι η αλήθεια του πατέρα. Σωστή ή λανθασμένη δεν έχει καμία σημασία. Το σημαντικό είναι πως τώρα ξέρει πως είναι ελεύθερος να πράξει όπως η δική του συνείδηση του υπαγορεύει και ας κάνει και λάθος. Δεν έχει να λογοδοτήσει σε κανέναν και κανείς δεν θα δυσαρεστηθεί από τη λάθος επιλογή του ίσως μόνο ο ίδιος.

Πόσος χαμένος χρόνος! Πόση πάλη εσωτερική και εξωτερική! Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι τεράστια απώλεια δυναμικού και ενέργειας; Δεν είναι καλύτερα να αρχίσουμε άμεσα την «εκπαίδευσή» μας στο ρόλο του γονιού!

Αν οι γονείς ήξεραν, τίποτα δεν θα είχε εξελιχθεί έτσι. Ας δούμε τώρα το τραγικό. Αν η κρυφή κι ανομολόγητη δυσαρμονία της μητέρας κατά την κύηση και η περιορισμένη έκφραση συναισθήματός της αργότερα που οφειλόταν σε αίτια της δικής της διαπαιδαγώγησης οδήγησε αυτόν τον ενήλικα στην ταύτιση με τον πατέρα και την απόλυτη ταλαιπωρία του από την αμφισβήτηση για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής του, τι να πούμε για όλα εκείνα τα χειριστικά τερτίπια κατά τη διάρκεια του μεγαλώματος του παιδιού που ολοφάνερα τονίζουν: «Κάντο για να σ’ αγαπώ» ή «Αν το κάνεις δεν θα σ’ αγαπώ». Πόσα τέτοια φανερά και κρυμμένα χρησιμοποιούμαι στην καθημερινότητα με στόχο την προσωπική ικανοποίηση!

Πόσοι γονείς αντιλαμβάνονται πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με στόχο να δημιουργήσουν γύρω τους μια σταθερότητα, μια μονιμότητα αν είναι δυνατόν μια σιγουριά για όλα. Τις σχέσεις, το επάγγελμα, την κατοικία, τη φιλία, την υγεία, την πίστη κλπ κλπ κλπ. Ενώ το υγιές θα ήταν να τα μεγαλώνουμε με την βεβαιότητα πως όλα αλλάζουν συνεχώς και τίποτα δεν είναι σταθερό στη ζωή και είναι ουτοπικό να ψάχνεις τη σταθερότητα.

Είναι γεγονός πως ο μέσος Έλληνας γονιός στο μεγάλο του ποσοστό, θεωρεί πως είναι καθήκον του να οδηγήσει το παιδί του να φτιάξει μια ζωή που θα του εξασφαλίσει μια μόνιμη δουλειά, μια μόνιμη σχέση και μια μόνιμη ιδιόκτητη κατοικία. Σωστά; Αυτό είναι το μεταπολεμικό μοντέλο και δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό δεν έχει αλλάξει ακόμη. Πασχίζει λοιπόν γι’ αυτό ενώ είναι κάτι απολύτως ενάντιο στην εξέλιξη.

Γιατί ένα παιδί να ξέρει στα 17 του χρόνια που καλείται να επιλέξει τι θα του αρέσει να κάνει στα 40; Γιατί θα πρέπει να μείνει με τον σύντροφο που επέλεξε σε πρώιμα χρόνια αν δεν άλλαξαν και οι δύο ταυτόχρονα και δεν είναι πια ευτυχισμένοι στο γάμο τους; Γιατί θα πρέπει να μείνει στο οικογενειακό τριώροφο με τα κλειδιά έξω απ’ τη πόρτα στην πόλη που ζουν οι γονείς; Γιατί θα πρέπει να ακολουθήσει το στημένο ίσως επάγγελμα του πατέρα; Γιατί θα πρέπει να σπουδάσει αυτό που θεωρείται πως θα είναι επιτυχές κατά την κρίση των γονιών του; Πολλά τα γιατί και πολλές οι δεσμεύσεις που καταιγιστικά απαιτούμε έμμεσα ή άμεσα από τα παιδιά μας.

Καιρός να τολμήσουμε οι γονείς να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να κάνουν αυτό που εκείνα επιθυμούν ενισχύοντας την αυτοεκτίμησή τους τόσο που να μπορούν να επιλέγουν και να επιτρέπουν στους εαυτούς τους να αλλάζουν γνώμη. Ναι τίποτα δεν είναι σίγουρο στις μέρες μας και δεν ήταν ποτέ εδώ που τα λέμε. Ας οδηγήσουμε τους νέους ανθρώπους να αναλάβουν τις ευθύνες τους με τη βεβαιότητα ότι θα είμαστε όσο το θέλει το θέλημα της μοίρας εκεί γύρω, όχι για να δίνουμε τη λύση, αλλά για να ενισχύουμε, να ενθαρρύνουμε, να υποστηρίζουμε και χωρίς καμία αμφιβολία να περνάμε το μήνυμα. «Εγώ που σε ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα γιατί είμαι ο γεννήτορας σου, ξέρω ότι μπορείς να υπερβείς κι αυτό το εμπόδιο, ξέρω ότι ξέρεις εσύ για σένα ποιο είναι το καλύτερο κι εγώ είμαι εδώ αποδεχόμενος ότι επιλέξεις γιατί ξέρω πως αυτό θέλει η ψυχή σου για σένα κι αν κάνεις λάθος ξέρω ότι θα προσπαθήσεις και τελικά θα τα καταφέρεις. Σε εμπιστεύομαι»!

Ερατώ Χατζημιχαλάκη, Οικογενειακή Σύμβουλος
www.allazo.gr/www.elpidohori.gr

[Love Ready's]

Το αντίθετο. Τα μεγαλώνουμε δίνοντας τους εφόδια ικανά να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε πρόκληση εμφανιστεί με δεδομένο ότι η σταθερότητα δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει συνομήλικος μου που "δέθηκε" απ τους γονείς με περιουσιακά στοιχεία-επάγγελμα και δεν είναι κουρέλι ψυχολογικά , στις καλύτερες των περιπτώσεων.

[Λαχουρένιος]

Το αντίθετο. Τα μεγαλώνουμε δίνοντας τους εφόδια ικανά να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε πρόκληση εμφανιστεί με δεδομένο ότι η σταθερότητα δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει συνομήλικος μου που "δέθηκε" απ τους γονείς με περιουσιακά στοιχεία-επάγγελμα και δεν είναι κουρέλι ψυχολογικά , στις καλύτερες των περιπτώσεων.

Που το δες αυτο ρε Μητσε? Οι καλυτεροι του χωριου ειναι αυτοι, αρκει να ειχαν ενα δραμι μυαλο.

Και μην κρινεις απο τα δικα σου χρονια που εδεναν σκυλια με τα λουκανικα, σημερα η βοηθεια απο το σπιτι ειναι πιο κρισιμη απο ποτε.

[Love Ready's]

Το αντίθετο. Τα μεγαλώνουμε δίνοντας τους εφόδια ικανά να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε πρόκληση εμφανιστεί με δεδομένο ότι η σταθερότητα δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει συνομήλικος μου που "δέθηκε" απ τους γονείς με περιουσιακά στοιχεία-επάγγελμα και δεν είναι κουρέλι ψυχολογικά , στις καλύτερες των περιπτώσεων.

Που το δες αυτο ρε Μητσε? Οι καλυτεροι του χωριου ειναι αυτοι, αρκει να ειχαν ενα δραμι μυαλο.

Και μην κρινεις απο τα δικα σου χρονια που εδεναν σκυλια με τα λουκανικα, σημερα η βοηθεια απο το σπιτι ειναι πιο κρισιμη απο ποτε.

Τα "δικά μου χρόνια" προσλάμβαναν έναν στους 3.000 με τον τότε βασικό των 130.000 ,το αντίστοιχο των σημερινών 600 ευρώ.
Τα "δικά μου χρόνια" δούλευα απ τα 14 μόνο για το χαρτζιλίκι απ τα παρμπουάρ , απ τα 18 συντηρούσα σπίτι και στα 24 έπιασα δουλειά πάνω στο αντικείμενο μου. Σοβαρό μισθό αρκετά πιο πάνω απ το μεροδούλι-μεροφάι πρωτοπήρα στα 29 μου με 12ωρα καθημερινά.
Και σήμερα υπάρχουν παιδιά που κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Δυστυχισμένοι που δεν έριξαν μια τουφεκιά να παλαίψουν για το όνειρο τους είναι οι τύποι που σου περιγράφω , που σκούζουν για τον ΕΝΦΙΑ ,οπότε δεν πραγματοποιήθηκε το όνειρο του να κάνουν ότι και ο μπαμπάς ,δηλαδή να πουλάνε χωρίς απόδειξη σαβούρα ,είτε πρόκειται για εστίαση , είτε για άλλα προϊόντα.

[Διάδοχος]

Ο ενήλικας της ιστορίας μας μόλις αντιλαμβάνεται ότι ο φόβος πως ο πατέρας θα δυσαρεστηθεί αν κάνει μια διαφορετική από εκείνον επιλογή είναι μια πεποίθηση που κατέγραψε στα 3 ή 4 του χρόνια και μπορεί τώρα πια να την αλλάξει γιατί δεν κινδυνεύει να χαθεί, νιώθει να αποκαθίσταται μέσα του η αλήθεια. Η δική του αλήθεια. Όχι η αλήθεια του πατέρα. Σωστή ή λανθασμένη δεν έχει καμία σημασία. Το σημαντικό είναι πως τώρα ξέρει πως είναι ελεύθερος να πράξει όπως η δική του συνείδηση του υπαγορεύει και ας κάνει και λάθος. Δεν έχει να λογοδοτήσει σε κανέναν και κανείς δεν θα δυσαρεστηθεί από τη λάθος επιλογή του ίσως μόνο ο ίδιος.

Πόσος χαμένος χρόνος! Πόση πάλη εσωτερική και εξωτερική! Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι τεράστια απώλεια δυναμικού και ενέργειας; Δεν είναι καλύτερα να αρχίσουμε άμεσα την «εκπαίδευσή» μας στο ρόλο του γονιού!

Aυτά είναι προβληματισμοί mad max αναρχικών κοινωνιών σαν την νεοΕΛ.

Τα παιδιά είναι μελλοντικοί πολίτες κρατών, και η κύρια ευθύνη πέφτει στο κράτος για να τους προσφέρει τα εφόδια για την ενήλικη ζωή τους. Το καθήκον των γονέων είναι τα καταστήσουν αυτόνομα όσο το δυνατόν γρηγορότερα

[Διάδοχος]

6χρονο κινεζάκι:

[Γύπας]

Δεν είναι σωστός ο τίτλος. Είναι ένα αρθρο που προσεγγίζει ψυχολογικά το παιδί και τίπουα άλλο. Με την προσέγγιση δεν συμφωνώ. Συμφωνώ όμως με το τελικό πόιντ. Για άλλους λόγους.
Τα παιδιά είναι και σωματικές οντότητες μην το ξεχνάμε. Ο ευνουχισμός δεν είναι πάντα ψυχολογικός. Είναι και σωματικός-κινητικός.

[vallon]

Προσπάθησα αρκετές φορές να εξηγήσω για ποιο λόγο έρχομαι αντιμέτωπος με απορριπτικές συμπεριφορές στο σχολείο. Ίσως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να κατανοήσω και να βρω τον τρόπο χειρισμού, ίσως καλύτερα αντιμετώπισης. Βλέπεις όταν προσπαθείς να πεις κάτι ουσιαστικό που αξίζει σε δεκαεφτάρηδες πολλές φορές δεν κάθονται να το ακούσουν. Γουστάρουν να απορρίπτουν. Γουστάρουν να επιδεικνύουν αυτή την ανατρεπτική συμπεριφορά. Μη ερχόμενοι την ώρα που πρέπει στην τάξη, κάνοντας καταλήψεις χωρίς σοβαρό λόγο, εκφράζοντας επιθετική συμπεριφορά όπου τους παίρνει και άλλα πολλά τέτοια.
Πάντοτε έβλεπα ότι πίσω από αυτό ήταν οι οικογένειες. Ίσως γιατί όταν γνώριζα τους γονείς καταλάβαινα πόσο κενό υπήρχε.
Βρήκα λοιπόν ότι το αντίδοτο σε όλες αυτές τις συμπεριφορές είναι να συζητάς με τα παιδιά και να τους δίνει ένα και μοναδικό πράγμα. ΣΙΓΟΥΡΙΑ. Αυτοπεποίθηση. Την αίσθηση ή και την πραγματικότητα ότι τα καταφέρνουν.
Μην έχοντας το απόλυτο πλεονέκτημα της θεωρητικής γνώσης πάνω στην ψυχολογία, έψαχνα σε επιστημονικά έγγραφα, να βρω κάποια πληροφορία. Πρακτικά περίπου ότι και αυτό το άρθρο βρήκα, οι γονείς στα 3 με 4 χρόνια λειτουργούν εξουσιαστικά πάντα με τη λογική κάνε αυτό για να με ευχαριστήσεις γιατί εγώ είμαι ο κύριος και ο θεός.
Αντίδοτο σε αυτή τη συμπεριφορά δεν είναι κάνε ότι θέλεις για να δοκιμάσεις το πως είναι να είσαι ελεύθερος. Δεν σε αφήνω να τα σπάσεις όλα , να μην κάνεις τίποτα , να παίζει ρόλο όλη μέρα και όλη νύχτα , αντίδοτο είναι η οριοθέτηση που να προσφέρει την σιγουριά του αποτελέσματος.
Όποτε απευθύνθηκα σε κοινό τάξης λέγοντας: θα κάνετε αυτό, για να πετύχετε ετούτο, ακόμα και οι πιο προβληματικοί κώλωσαν.
Μειώνοντας δε το ζητούμενο αποτέλεσμα σε πολύ απλά πράγματα , βλέπεις την ικανοποίηση στο βλέμμα τους όταν πετυχαίνουν κάτι.
Άρα ξεκινάς και προοδευτικά μέρα με την μέρα φορτώνεις τον άλλο στο ζητούμενο αποτέλεσμα. Στην αρχή σε πολύ απλά πράγματα, μετά πιο δύσκολα μετά ακόμα πιο δύσκολα.
Στην εταιρία τώρα , όπου εφάρμοσα την λογική , έρχεσαι είσαι καταρτισμένος , έχεις εργασιακή εμπειρία κλπ τράβα φέρε το αποτέλεσμα, το πράγμα δεν πήγε καλά. Τι έκανα λοιπόν; μικρός όγκος δουλειάς, πολύ παρακολούθηση στην αρχή και προοδευτικά τον αφήνεις. Δώσε του σιγουριά που ζητάει τόσο πολύ. Δώσε του να καταλάβει ότι ποντάρεις σε αυτόν ή σε αυτήν πραγματικά και δεν έχεις σκοπό να του φερθείς πουστικά.
Τρίτη περίπτωση λοιπόν είναι οι σχέσεις με το αντίθετο φύλλο,
Ποια είναι η μαγική συνταγή για να σε ακολουθεί για πάντα μια γυναίκα; να την κάνεις να νιώσει δίπλα σου σιγουριά.Να νιώσει ότι μπορεί να στηρίζεται πάνω σου , ότι βρήκε τον άνθρωπό της.
τέταρτη περίπτωση σαν υφιστάμενος, τι ωραία που νιώθει ο προϊστάμενος όταν του δίνεις την αίσθηση της σιγουριάς ότι αυτό που θα σου πει να κάνεις και θα ζητήσει ουσιαστικά την βοήθειά σου καθώς στο δημόσιο, ένας διευθυντής έχει όλες τις αρμοδιότητες και ευθύνες αλλά δεν έχει καμία εξουσία, όταν ξέρει ότι πάντοτε εσύ θα τον στηρίξεις και δεν θα τον αδειάσεις.

Σιγουριά λοιπόν,

μοίρασε σιγουριά, δώσε σιγουριά στον κόσμο και πάρτους τα σώβρακα...!!!!!!!
Κάνε τους να νιώσουν σίγουροι βάζοντας τους να βιδώσουν μια μόνο βίδα και οι μαθητές θα λάμπουν από χαρά
Τάισε τους όλους σιγουριά και δεν θα χρειάζεται να πληρώνεις μισθοδοσία.
Δείξε της ότι εσύ είσαι εκεί για εκείνη και πάρτης την ψυχή.
Η αρχή βέβαια βρίσκεται στην ηλικία των 3 με 4 χρόνων, γιατί ο γονιός απλά δεν ξέρει...
Έψαξα πολύ γι αυτό το πράγμα και πολλές φορές το επιβεβαίωσα μέσα από την πράξη της ζωής.

[Γύπας]

Προσπάθησα αρκετές φορές να εξηγήσω για ποιο λόγο έρχομαι αντιμέτωπος με απορριπτικές συμπεριφορές στο σχολείο. Ίσως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσα να κατανοήσω και να βρω τον τρόπο χειρισμού, ίσως καλύτερα αντιμετώπισης. Βλέπεις όταν προσπαθείς να πεις κάτι ουσιαστικό που αξίζει σε δεκαεφτάρηδες πολλές φορές δεν κάθονται να το ακούσουν. Γουστάρουν να απορρίπτουν. Γουστάρουν να επιδεικνύουν αυτή την ανατρεπτική συμπεριφορά. Μη ερχόμενοι την ώρα που πρέπει στην τάξη, κάνοντας καταλήψεις χωρίς σοβαρό λόγο, εκφράζοντας επιθετική συμπεριφορά όπου τους παίρνει και άλλα πολλά τέτοια.
Πάντοτε έβλεπα ότι πίσω από αυτό ήταν οι οικογένειες. Ίσως γιατί όταν γνώριζα τους γονείς καταλάβαινα πόσο κενό υπήρχε.
Βρήκα λοιπόν ότι το αντίδοτο σε όλες αυτές τις συμπεριφορές είναι να συζητάς με τα παιδιά και να τους δίνει ένα και μοναδικό πράγμα. ΣΙΓΟΥΡΙΑ. Αυτοπεποίθηση. Την αίσθηση ή και την πραγματικότητα ότι τα καταφέρνουν.
Μην έχοντας το απόλυτο πλεονέκτημα της θεωρητικής γνώσης πάνω στην ψυχολογία, έψαχνα σε επιστημονικά έγγραφα, να βρω κάποια πληροφορία. Πρακτικά περίπου ότι και αυτό το άρθρο βρήκα, οι γονείς στα 3 με 4 χρόνια λειτουργούν εξουσιαστικά πάντα με τη λογική κάνε αυτό για να με ευχαριστήσεις γιατί εγώ είμαι ο κύριος και ο θεός.
Αντίδοτο σε αυτή τη συμπεριφορά δεν είναι κάνε ότι θέλεις για να δοκιμάσεις το πως είναι να είσαι ελεύθερος. Δεν σε αφήνω να τα σπάσεις όλα , να μην κάνεις τίποτα , να παίζει ρόλο όλη μέρα και όλη νύχτα , αντίδοτο είναι η οριοθέτηση που να προσφέρει την σιγουριά του αποτελέσματος.
Όποτε απευθύνθηκα σε κοινό τάξης λέγοντας: θα κάνετε αυτό, για να πετύχετε ετούτο, ακόμα και οι πιο προβληματικοί κώλωσαν.
Μειώνοντας δε το ζητούμενο αποτέλεσμα σε πολύ απλά πράγματα , βλέπεις την ικανοποίηση στο βλέμμα τους όταν πετυχαίνουν κάτι.
Άρα ξεκινάς και προοδευτικά μέρα με την μέρα φορτώνεις τον άλλο στο ζητούμενο αποτέλεσμα. Στην αρχή σε πολύ απλά πράγματα, μετά πιο δύσκολα μετά ακόμα πιο δύσκολα.
Στην εταιρία τώρα , όπου εφάρμοσα την λογική , έρχεσαι είσαι καταρτισμένος , έχεις εργασιακή εμπειρία κλπ τράβα φέρε το αποτέλεσμα, το πράγμα δεν πήγε καλά. Τι έκανα λοιπόν; μικρός όγκος δουλειάς, πολύ παρακολούθηση στην αρχή και προοδευτικά τον αφήνεις. Δώσε του σιγουριά που ζητάει τόσο πολύ. Δώσε του να καταλάβει ότι ποντάρεις σε αυτόν ή σε αυτήν πραγματικά και δεν έχεις σκοπό να του φερθείς πουστικά.
Τρίτη περίπτωση λοιπόν είναι οι σχέσεις με το αντίθετο φύλλο,
Ποια είναι η μαγική συνταγή για να σε ακολουθεί για πάντα μια γυναίκα; να την κάνεις να νιώσει δίπλα σου σιγουριά.Να νιώσει ότι μπορεί να στηρίζεται πάνω σου , ότι βρήκε τον άνθρωπό της.
τέταρτη περίπτωση σαν υφιστάμενος, τι ωραία που νιώθει ο προϊστάμενος όταν του δίνεις την αίσθηση της σιγουριάς ότι αυτό που θα σου πει να κάνεις και θα ζητήσει ουσιαστικά την βοήθειά σου καθώς στο δημόσιο, ένας διευθυντής έχει όλες τις αρμοδιότητες και ευθύνες αλλά δεν έχει καμία εξουσία, όταν ξέρει ότι πάντοτε εσύ θα τον στηρίξεις και δεν θα τον αδειάσεις.

Σιγουριά λοιπόν,

μοίρασε σιγουριά, δώσε σιγουριά στον κόσμο και πάρτους τα σώβρακα...!!!!!!!
Κάνε τους να νιώσουν σίγουροι βάζοντας τους να βιδώσουν μια μόνο βίδα και οι μαθητές θα λάμπουν από χαρά
Τάισε τους όλους σιγουριά και δεν θα χρειάζεται να πληρώνεις μισθοδοσία.
Δείξε της ότι εσύ είσαι εκεί για εκείνη και πάρτης την ψυχή.
Η αρχή βέβαια βρίσκεται στην ηλικία των 3 με 4 χρόνων, γιατί ο γονιός απλά δεν ξέρει...
Έψαξα πολύ γι αυτό το πράγμα και πολλές φορές το επιβεβαίωσα μέσα από την πράξη της ζωής.

Εντελώς ναι.

Απλά όλα αυτά είναι πράγματα που θέλουν και ξεχωριστή συζήτηση το καθένα. Αλλά ειλικρινά αν το έχεις πιάσει από την αρχή σωστά δεν έχεις ανάγκη την τεκμηρίωση. Όμως όλα αυτά και τα μπολνταρισμένα και κάτι άλλα που έγραψες είναι τεκμηριωμένα.

Ως προς τη φιλοσοφία του τι ακολουθείς, είναι κι αυτό κουβέντα μεγάλη. Βασικά η δική μου άποψη είναι ότι πρέπει να καταργηθεί ο ανταγωνισμός και η αριστεία. Η βαθμολόγηαη του μαθητή είναι απλά απάνθρωπο. Και η σημασία που δίνουμε στην έννοια του "καταφέρνω κάτι" είναι επίσης λάθος. Δεν πρέπει να το καταφέρουμε. κοιτάμε πως να το καταφέρουμε κι αυτό μαθαίνουμε διαρκώς.