Zoύμε σε λάθος εποχή;

[Διάδοχος]

Μετά τον Β'ΠΠ ο άνθρωπος στην δύση μπορούσε να μετράει βελτίωση του επιπέδου ζωής του χρόνο με τον χρόνο. Η ανεργία βρισκόταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μικρότερη απο τώρα, υπήρχε ρωμαλαίο εργατικό κίνημα που διεκδικούσε και σε συνδυασμό με τον φόβο της ΕΣΣΔ, κέρδιζε, μπέμπι μπούμινγκ με γονείς να παντρεύονται νέοι και να αραδιάζουν παιδιά αφού είχαν οικονομική ασφάλεια, ο άνθρωπος ήταν αισιόδοξος γεμάτος όνειρα, βγήκαμε σε τροχιά, πατήσαμε το φεγγάρι, κοκ

Σήμερα, ζούμε σε καιρούς όπου όλα φαίνονται να έχουν τελματώσει, στην περιφέρεια της δύσης κυρίως, αλλά ριγκρέσιον υπάρχει και στις ανεπτυγμένες οικονομίες.

[Diego]

Regression in Brics' economy is going to rise due to the soft euro.Ισχύει οι baby boomers ήταν πραγματικά καλή εποχή ενώ εμάς η περίοδος μοιάζει πιότερο με την ανηγμένη Long Depression (1873-1896).

http://en.wikipedia.org/wiki/Long_Depression

http://www.counterfire.org/articles/a-m ... -1873-1896

[Διάδοχος]

Και εγώ αυτό βλέπω στην παρούσα, μακροχρόνια κρίση, ίσως και μεγαλύτερης διάρκειας απο τη Great Depression of 1873–1896.

Η there is no other alternative παγκόσμια δικτατορία προτείνει ως φάρμακο νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων μαζί με έναν μίνιμουμ φιλανθρωπίας.
Δλδ, οκ, ρίχνουμε το εργατικό κόστος στην Ευρώπη, παρακάτω τι; Ποιο είναι το όραμα;

[Diego]

Διάδοχε, καραγκιόζης ο Βαρουφ, κάνει σαν πολιτισμένο Μπουμπούκο, ΑΛΛΑ τους το πε ξεκάθαρα στην ΕΥΡΩΠΗ: Οκ μειωσατε το εργατικό κοστος, ΜΕΤΑ ΤΙ; Και η απάντηση που παίρνει είναι "ε κάντε μεταρρυθμίσεις και θα δείτε, θα ενωθουμε και τα προβληματα μας θα λυθουν ως δια μαγειας".
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ή λογική αναπτυξης στην Ευρώπη.Η μόνη λογική ειναι "να ακολουθήσουμε τα brics σε επενδύσεις, σκληρούτσικο νόμισμα (τόσο σκληρο ωστε να εξαγει η Γερμανια και τοσο φτηνο ωστε να μπει σε brics) και τέρμα".
Κανένας μεγάλος τομέας και κανενα μακροπροθεσμο σχεδιο τυπου "διαστημα, ναυτιλεια κοκ"-ειχα δει μαλιστα μια διαφημιση με τον Ζαν Κλωντ να πιστευει πως το μελλον της Ευρωπης ειναι τα notebooks.Ναι οκ σιγουρα, θα κατορθωσουμε να τα βαλουμε με τους Κινεζους και Ινδους προγραμματιστες που θα δουλευουν απο το σπιτι για λιγα ευρω.

ΥΓ.23 χρονια κριση ειναι πολλα.Δεν πιστευω να παμε σε τοσα.

[Διάδοχος]

ΥΓ.23 χρονια κριση ειναι πολλα.Δεν πιστευω να παμε σε τοσα.

Οι κρίσεις ξεπερνιούνται με κάποια ιστορική ανακατάταξη, αν δεν υπάρξει κάτι τέτοιο η κατάσταση θα σέρνεται έτσι, με πολύ μικρή ανάπτυξη και συνεχή υποτίμηση όσο ανεβαίνει ο 3ος κόσμος, δλδ για τα επόμενα 50+ χρόνια.
Δεν είναι οι κρίσεις σαν κάποιον ιό που με τσάγια και χρόνο ο ασθενής θεραπεύεται, πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση, να κοπούν χέρια, πόδια, να βγεί το ένα νεφρό και τέτοια. Τίποτε το δραματικό που μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση, κυρίως το υπόβαθρο που μας οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση, δεν διαφαίνεται.

Ως ιστορική ανακατάταξη βλέπω κάτι στο στυλ: βαθιά πολιτική και οικονομική ευρωπαϊκή ενοποίηση (aka πλήρη απώλεια εθνικής κυριάρχιας), μεγάλο περιφερειακό πόλεμο, πρόσκρουση αστεροειδή, κάθοδο εξωγήινων.

[libre]

Μετά τον Β'ΠΠ ο άνθρωπος στην δύση μπορούσε να μετράει βελτίωση του επιπέδου ζωής του χρόνο με τον χρόνο. Η ανεργία βρισκόταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μικρότερη απο τώρα, υπήρχε ρωμαλαίο εργατικό κίνημα που διεκδικούσε και σε συνδυασμό με τον φόβο της ΕΣΣΔ, κέρδιζε, μπέμπι μπούμινγκ με γονείς να παντρεύονται νέοι και να αραδιάζουν παιδιά αφού είχαν οικονομική ασφάλεια, ο άνθρωπος ήταν αισιόδοξος γεμάτος όνειρα, βγήκαμε σε τροχιά, πατήσαμε το φεγγάρι, κοκ

Σήμερα, ζούμε σε καιρούς όπου όλα φαίνονται να έχουν τελματώσει, στην περιφέρεια της δύσης κυρίως, αλλά ριγκρέσιον υπάρχει και στις ανεπτυγμένες οικονομίες.

Εκείνες οι εποχές φαινονται κάπως ρομαντικές τωρα, αλλά δεν ξέρω κατα ποσον ήταν. Είναι και θεμα υποκειμενικό. Παντως για το γενικό πληθυσμό φαινιεται να ηταν καλυτερο το επιπεδο γενικά.

Παρολα αυτά, σε προσωπικό επιπεδο, δεν ξερω αν θα ζουσα καλυτερα. Θα ήμουν στην Ελλάδα φιλολογος καθηγητης (αυτο έχω σπουδασει), παντρεμενος με μια συναδελφο και με δυο τρια κουτσουβελα, περιμενοντας τις διακοπες και τη συνταξη. Ασε καλυτερα.

Τοτε μπορει να ονειρευοσουν το φεγγαρι, αλλα αν σε χτυπαγε κανας καρκινος πεθαινες στον πονο. Προτιμω την προοδο της ιατρικης και της πληροφορικης, που εχουμε σημερα, για καλυτερη ποιοτητα ζωης.

[Διάδοχος]

Εκείνες οι εποχές φαινονται κάπως ρομαντικές τωρα, αλλά δεν ξέρω κατα ποσον ήταν. Είναι και θεμα υποκειμενικό. Παντως για το γενικό πληθυσμό φαινιεται να ηταν καλυτερο το επιπεδο γενικά.

Σαφώς και ενέχει κάποια υποκειμενικότητα το θέμα.

Παρολα αυτά, σε προσωπικό επιπεδο, δεν ξερω αν θα ζουσα καλυτερα. Θα ήμουν στην Ελλάδα φιλολογος καθηγητης (αυτο έχω σπουδασει), παντρεμενος με μια συναδελφο και με δυο τρια κουτσουβελα, περιμενοντας τις διακοπες και τη συνταξη. Ασε καλυτερα.

Αυτό είναι προσωπική σου άποψη, νομίζω ότι οι περισσότεροι σήμερα θα διάλεγαν μια τέτοια ζωή με απόλυτη εργασιακή ασφάλεια και δυνατότητα οικογενειακού προγραμματισμού. Και με χαρά θα περίμεναν μια παχυλή σύνταξη πριν τα 70.

Τοτε μπορει να ονειρευοσουν το φεγγαρι, αλλα αν σε χτυπαγε κανας καρκινος πεθαινες στον πονο. Προτιμω την προοδο της ιατρικης και της πληροφορικης, που εχουμε σημερα, για καλυτερη ποιοτητα ζωης.

Εδώ μπαίνει ο παράγοντας της υποκειμενικότητας. Τότε θα θεωρούσες φυσιολογικά τα όρια της τεχνολογίας και της ιατρικής, όπως τα θεωρείς και σήμερα. Και σήμερα αρκετές μορφές καρκίνου σε στέλνουν σχεδόν 100% στον Άδη, σε 40 χρόνια όμως μπορεί να αντιμετωπίζονται με μια επέμβαση ρουτίνας, αυτό όμως δεν σε εμποδίζει σήμερα να αισθάνεσαι ότι έχεις μια άριστη ποιότητα ιατρικών υπηρεσιών και γενικότερα ζωής.

[libre]

Δεν είναι όλα υποκειμενικά. Υποκειμενικό είναι το αίσθημα της ευτυχιας, αλλά όχι και το αίσθημα του πόνου. Το δημοσιουπαλληλικι που δεν μου αρέσει σημερα, μπορεί να με εκανε ευτυχισμένο τοτε. Όμως οταν είχες καρκίνο τοτε εσκουζες απο τον πονο κι ακουγόταν σε όλο το χωριο (εχω υποψιν χωριανό μου στα 70ς που το λεω), ενω προπερσι που πεθανε ενας συγγενης μου απο καρκινο δεν καταλαβε τιποτα. Και μονο για αυτο προτιμω το σημερα, αλλα δεν ειναι το μονο.

Τι σε κανει και υπερεκτιμας εκεινες τις εποχες; Νομιζεις οτι ολος ο κοσμος εχει κριση σημερα; Όποιος εκανε καλη διαχειρηση ζωης δεν έχει μεγαλο προβλημα. Μπορει να ζοριζεται λιγο, αλλα ο κοσμος ειναι ανοιχτος κι εχει ευκαιριες που αντισταθμιζουν τις απωλειες. Ποιο ηταν το οραμα των 50s; η επαγγελματική εξασφαλιση. Ε λοιπον και σημερα το ιδιο είναι μονο που έχεις περισσοτερες δυνατότητες. Τωρα αν μερικοι δεν μπορουν να προσαρμοστουν σε εναν κοσμο που αλλαζει θα χασουν το τρενο. Γιατι το βλεπεις απο τη σκοπια των μαζων κι οχι την προσωπικη σου; Αξιζει να σχολεισαι με τις μαζες; Μα οι περισσοτεροι κατα τη διαρκεια μιας ζωης δεν καταφερνουν να μαθουν ουτε μια ξενη γλωσσα. Όπως στρωνει κανεις κοιμαται.

[Χαοτικός]

η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μικρότερη απο τώρα,

Αυτό πως μετριέται; Σκοτώθηκαν δεκάδες εκατομύρια άνθρωποι και ήταν μικρότερη η ψαλίδα; Οι ζωές που χάθηκαν δεν υπογίζονται στη διαφορά φτωχών και πλούσιων; Εκτός αν δεν το βλέπουμε ταξικά.