...ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΆΡΑΓΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΛΆΙΠΩΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΓΕΦΥΡΩΝΕΙ ΔΥΟ ΗΠΕΙΡΟΥΣ...
...εκει συγκρουστηκε ο κοκκινος στρατος με το ""λευκο"" των <<αστικων>> δυναμεων στο Ρωσικο Εμφύλιο για την επικρατηση της μπολσεβικικης κοκκινης στρατοκρατοριας...
...εκει ξεσπασε ενας απο τους πιο φονικους λιμούς ο επονομαζομενος Γολοντομόρ το 1932 με εκατομμυρια θύματα εξαιτιας της πολιτικης του Σταλιν να αδειασει τις σιταποθηκες των Ουκρανων
...εκεί συνεβη το μεγαλυτερο πυρηνικο ατυχημα αυτο του Τσερνομπιλ ...υποτιθεται οτι η χωρα ηταν εστια του μεσαιωνικου κρατους των Ρως ...και οι σημερινοι Ουκρανοι κατοικοι φερουν το ονομα Ρουθηνοι που κρατα απο εκεινο των Ρως ..ομως ποιοι ήταν οι Ρως ....και τι σημαινει το όνομα του;;
...τελικα η χωρα ειναι υπο γενοκτονηση τι ακριβωςσυμβαίνει εκει ??
διαβάστε για τον Μεγάλο Λιμό της Ουκρανίας τον Χολοντομόρ το 1932 λεγεται οτι ειναι ενα απο τα μέγιστα και σιωπημενα σκοταδιστικά έργα της σταλινικης κοκκινης δικτατοριας
=======================
https://www.sansimera.gr/articles/1449
Χολοντομόρ: Ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας
Έπληξε με σφοδρότητα την τότε Σοβιετική Δημοκρατία την περίοδο 1932-1933 και σε συνδυασμό με τις πολιτικές αποφάσεις του Στάλιν, προκάλεσε εκατομμύρια νεκρούς και μαζική πείνα.
Χολοντομόρ (Holodomor) ονομάστηκε από τους Ουκρανούς ο λιμός που εκδηλώθηκε στην τότε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας από το 1932 έως το 1933 και κορυφώθηκε στα τέλη της άνοιξης του 1933. Ήταν μέρος ενός ευρύτερου λιμού (1931–1934) που προκάλεσε επίσης μαζική πείνα σε σιτοπαραγωγές περιοχές της Σοβιετικής Ρωσίας και του Σοβιετικού Καζακστάν.
Ωστόσο, ο ουκρανικός λιμός ήταν πιο θανατηφόρος, εξαιτίας μιας σειράς πολιτικών αποφάσεων του Στάλιν που στόχευαν αποκλειστικά να πλήξουν την ουκρανική ταυτότητα. Αναγνωρίζοντας τα καταστροφικά του αποτελέσματα και τα εκατομμύρια των θυμάτων που προκάλεσε, ο λιμός του 1932-1933 ονομάστηκε από τους Ουκρανούς «Χολοντομόρ» (Holodomor), όρος που παραπέμπει στις ουκρανικές λέξεις «holod» (πείνα) και «mor» (εξόντωση).
Η γενεσιουργή αιτία του λιμού βρισκόταν στην απόφαση του σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν να κολλεκτιβοποιήσει τη γεωργία το 1929. Ομάδες υποκινητών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) ανάγκασαν τους αγρότες να εγκαταλείψουν τη γη τους, την προσωπική τους περιουσία και μερικές φορές τα σπίτια τους στα συλλογικά αγροκτήματα, ενώ απέλασαν τους πλουσιότερους αγρότες, τους λεγόμενους κουλάκους.
Η κολεκτιβοποίηση της γεωργίας οδήγησε σε πτώση της παραγωγής, αποδιοργάνωση της αγροτικής οικονομίας και σε πρωτοφανείς ελλείψεις τροφίμων. Πυροδότησε επίσης μια σειρά αγροτικών εξεγέρσεων, συμπεριλαμβανομένων των ένοπλων εξεγέρσεων, σε ορισμένες περιοχές της Ουκρανίας.
Η αναταραχή και οι εξεγέρσεις ανησύχησαν τον Στάλιν, επειδή εκτυλίσσονταν σε επαρχίες που, μία δεκαετία νωρίτερα, είχαν πολεμήσει ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Τον ανησύχησε επίσης η αντίσταση στην κρατική αγροτική πολιτική μέσα στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας. «Αν δεν κάνουμε τώρα προσπάθεια να βελτιώσουμε την κατάσταση στην Ουκρανία», έγραψε στον σύντροφο και πιστό οπαδό του Λάζαρ Καγκάνοβιτς τον Αύγουστο του 1932, «μπορεί να χάσουμε την Ουκρανία».
Εκείνο το φθινόπωρο του 1932 το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ πήρε μία σειρά από αποφάσεις που διεύρυναν και βάθυναν τον λιμό στην ουκρανική ύπαιθρο. Χωριά και ολόκληρες πόλεις στην Ουκρανία μπήκαν σε μαύρες λίστες και δεν επιτρεπόταν να λαμβάνουν τρόφιμα. Απαγορεύτηκε στους αγρότες να εγκαταλείπουν το ουκρανικό έδαφος προς αναζήτηση τροφής. Παρά την αυξανόμενη πείνα και τα αιτήματα για αποστολή τροφίμων στις λιμοκτονούσες περιοχές, δεν ικανοποιούνταν στην ολότητά τους.
Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμά της τον χειμώνα του 1932–1933, όταν οργανωμένες ομάδες ενστόλων και απαράτσνικων λεηλάτησαν τα σπίτια των αγροτών και πήραν ό,τι φαγώσιμο υπήρχε - από σοδιές και προσωπικές προμήθειες μέχρι κατοικίδια ζώα. Η πείνα και ο φόβος οδήγησαν σε αυτές τις αποτρόπαιες ενέργειες, αλλά ενισχύθηκαν από την απεχθή και συνωμοτική ρητορική που εκπορευόταν από τα υψηλότερα κλιμάκια του Κρεμλίνου.
Μεταξύ 1931 και 1934, τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην Σοβιετική Ένωση, εξαιτίας του λιμού και των πολιτικών επιλογών του Στάλιν. Από αυτούς τα 3,9 εκατομμύρια ήταν Ουκρανοί, σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από ομάδα Ουκρανών δημογράφων. Τα αστυνομικά αρχεία βρίθουν περιγραφών για περιπτώσεις κανιβαλισμού, κλοπών, λιντσαρίσματος και άλλων ανόμων πράξεων.
Μαζικοί τάφοι σκάφτηκαν σε όλη την ύπαιθρο για να ταφούν τα εκατομμύρια των θυμάτων. Η πείνα επηρέασε επίσης τον αστικό πληθυσμό, αν και πολλοί ήταν σε θέση να επιβιώσουν χάρη στα δελτία τροφίμων. Ωστόσο, τα πτώματα ήταν σε κοινή θέα στους δρόμους των μεγαλυτέρων πόλεων της Ουκρανίας.
Ο λιμός συνοδεύτηκε από μία ευρύτερη επίθεση στην ουκρανική ταυτότητα. Ενώ οι αγρότες πέθαιναν κατά εκατομμύρια, πράκτορες των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών στόχευαν την πολιτική και πνευματική ελίτ της Ουκρανίας. Η επίσημη πολιτική της ουκρανοποίησης, η οποία είχε ενθαρρύνει τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας, ουσιαστικά σταμάτησε.
Επιπλέον, όσοι συνδέονταν με τη βραχύβια Λαϊκή Δημοκρατία της Ουκρανίας – μία αυτόνομη κρατική οντότητα που είχε ανακηρυχθεί τον Ιούνιο του 1917 στον απόηχο της Φεβρουαριανής Επανάστασης του ίδιου χρόνου, αλλά διαλύθηκε μετά την κατάκτηση του ουκρανικού εδάφους από τους Μπολσεβίκους – υποβλήθηκαν σε βίαια αντίποινα.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/1449
© SanSimera.gr
