ψυχικά νοσούντες

[pluton]

Η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου είναι υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σύμφωνα με το βιογραφικό της, όπως δημοσιεύεται στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, μεταξύ άλλων, το 2016 ήταν η υπεύθυνη οικονομολόγος της ομάδας των κατασκευών για την Τρίτη Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ. Έχει διατελέσει σύμβουλος Δημόσιας Υγείας της Κυβέρνησης του Ιράν, ειδική συνεργάτης της αναπτυξιακής τράπεζας της Βραζιλίας, αλλά και του ΟΗΕ στην Ουγκάντα. Από το 2017 είναι σύμβουλος Μεταρρυθμίσεων του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Τοποθέτηση της κυρίας Μιχαηλίδου, σε παρουσίαση βιβλίου, για την «αγιοποίηση» των αγώνων κατά της δικτατορίας και πού αυτή οδηγεί.

«….Είχαμε μια αγιοποίηση του αγώνα της δικτατορίας επειδή ουσιαστικά έγινε, επειδή δεν έγινε ο αγώνας την ώρα που έπρεπε να γίνει. Άρα τι έχουμε; Έχουμε μια σχέση η οποία καταρρίπτει τις διαστάσεις που της ανήκουν, αυτή της αντίστασης, και παίρνει διαστάσεις υπερβολής όπως αυτή της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου.

Το δεύτερο κομμάτι της πρότασης το οποίο με ανησυχεί και με προβληματίζει από προσωπική εμπειρία έχει σχέση με τη μετατροπή σε μια ψυχική νόσο, η οποία πολύ φοβάμαι πως είναι μια μετατροπή σε μια συλλογική ψυχική νόσο. Μια συλλογική ψυχική νόσος διότι έχει δημιουργηθεί αυτό το συλλογικό αφήγημα μέσα από τη συλλογική μνήμη, αυτής της ιστορικότητας.

Ακούω συνέχεια “ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς”, ” ιστορικός αγώνας” και αναρωτιέμαι για ποια Ιστορία μιλάμε; Ποιος έγραψε αυτή την Ιστορία; Την έγραψαν αυτοί οι άνθρωποι των οποίων η απώλεια του αισθήματος της δικτατορίας είναι αντίστοιχο με μια απώλεια δικού τους ανθρώπου; Ποιοι; Αυτοί ακριβώς που είναι οι ψυχικά νοσούντες; (…) η έκβαση αυτής της συλλογικής μνήμης φανερώνει μια συλλογική ψυχική νόσο, παρά μια μεμονωμένη».

[NikosVy]

Το ερώτημά σου ποιο είναι;

α) Ότι η συγκεκριμένη κυρία καταλήγει σε κάποιο προβληματισμό; Έπρεπε απλά να γράφει (όπως άλλοι, ψυχαναγκαστικά κάθε ξημέρωμα στις 5 παρά 20) για το στόλο του Ισραήλ που είναι έτοιμος να λαμπαδιάσει το Γιαβούζ που κάνει γεωτρήσεις;

β) Ότι είναι λάθος σαν συμπέρασμα ή απαράδεκτο σαν προβληματισμός;

γ) Ότι ένας νορμάλ άνθρωπος σε κερκίδες φωνάζει "Παναθηναϊκός" ή "Ολυμπιακός" και τίποτα άλλο, ενώ η συγκεκριμένη γράφει δυο αράδες;

δ) Ότι καλύτερα από αυτήν, εδώ μέσα ένας χρήστης βαφτίζει αυτούς που δεν γουστάρει, καθημερινά, ως ψυχικώς νοσούντες, και ο ίδιος δεν καταφέρνει ποτέ να αρθρώσει μια φράση ή ένα ποστ 10 λέξεων; (ή ο άλλος που άλλοτε τον μιμείται ή άλλοτε μιμείται το επιχείρημα του γεννητικού μορίου κατά προτροπή του Κράχτη;)

[pluton]

και ο ίδιος δεν καταφέρνει ποτέ να αρθρώσει μια φράση ή ένα ποστ 10 λέξεων;

Για μένα το λες αυτό; Βρε τι πάθαμε.

Οι αντιστασιακοί είναι μια μεγέθυνση ασήμαντων πραγμάτων κυρίως εισαγόμενων από το Παρίσι, την Στοκχόλμη και τις Κάτω χώρες... το περίφημο Πολυτεχνείο δεν έπληξε καμιά δικτατορία διότι η 21η Απριλίου ήδη είχε αυτοκαταργηθεί΄, δεν υπήρχε στρατιωτικός νόμος και είχαμε πολιτική μεταπολίτευση με ορίζοντα, σε κανένα μήνα, εκλογών που θα συμμετείχε κατά πάσα πιθανότητα και η ΕΔΑ.



Το Πολυτεχνείο που τόσο τιμά το τιμημένο ήταν αντίθετο και το είχε καταγγείλει:

«η κατάληψη αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τις καθοδηγήσεις του κόμματος και της ΚΝΕ. Δεν ήσαν προετοιμασμένες να δουν τις μέθοδες παρέμβασής τους στα γεγονότα, καθώς και τις μέθοδες συντονισμού της δράσης τους. Η κομματική οργάνωση Αθήνας και το γραφείο του κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ είδαν κατ’ αρχήν την κατάληψη σα μια επικίνδυνη περιπλοκή προς την ανάπτυξη της αντιχουντικής πάλης».

Μετά την κατάληψη του πολυτεχνείου έγραφαν:

«Παίρνοντας υπόψη την κατάσταση της οργάνωσης, οι δύο καθοδηγητές της ΚΝΕ περιορίστηκαν κυρίως στο πώς θα ελεγχθεί η κατάσταση, με σκοπό την απαγκίστρωση».

«το μεσημέρι της Παρασκευής, λίγα λεπτά πριν από τη συνεδρίαση της Συντονιστικής Επιτροπής, ο τότε γραμματέας ΚΝΕ του Πολυτεχνείου συναντά μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής και του ανακοινώνει ότι λίγο πριν η καθοδήγηση του έβαλε ζήτημα για το πώς θα κατορθώσουν να φύγουν από το Πολυτεχνείο»

Για την κατάληψη της Νομικής έγραφαν:

«…Αντίθετα, τονιζόταν και μάλιστα έντονα (πράγμα που γενικά ήταν σωστό) ότι θα έπρεπε να αποφευχθούν οι περιπτώσεις ξεκομμένων ενεργειών του φοιτητικού κινήματος -και ειδικά με τη μορφή της κατάληψης κτιρίων- κάτω από την επίδραση των αυθόρμητων στοιχείων. Αυτό όμως είχε και την αρνητική του πλευρά, γιατί περιόρισε σε λειψό, καθολικά απορριπτικό προσανατολισμό την αντιμετώπισή τους. Τονιζόταν (σωστά): όχι απρογραμμάτιστες ενέργειες, όχι καταλήψεις».

https://www.oakke.gr/na406/exegersipolitehnio406.htm

Τέλος πάντων αντιστασιακοί καλοζωισμένοι, στο Παρίσι και στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες περιφερόντουσαν και που και που έβαζαν στην Αθήνα και καμιά κροτίδα.

έχει γραφτεί ένα υπέροχο άρθρο για τις 10 κατηγορίες αντιστασιακών (θα το βρω και θα σας το αντιγράψω).

[Οργισμένος]

Η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου είναι υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σύμφωνα με το βιογραφικό της, όπως δημοσιεύεται στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, μεταξύ άλλων, το 2016 ήταν η υπεύθυνη οικονομολόγος της ομάδας των κατασκευών για την Τρίτη Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ. Έχει διατελέσει σύμβουλος Δημόσιας Υγείας της Κυβέρνησης του Ιράν, ειδική συνεργάτης της αναπτυξιακής τράπεζας της Βραζιλίας, αλλά και του ΟΗΕ στην Ουγκάντα. Από το 2017 είναι σύμβουλος Μεταρρυθμίσεων του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Τοποθέτηση της κυρίας Μιχαηλίδου, σε παρουσίαση βιβλίου, για την «αγιοποίηση» των αγώνων κατά της δικτατορίας και πού αυτή οδηγεί.

«….Είχαμε μια αγιοποίηση του αγώνα της δικτατορίας επειδή ουσιαστικά έγινε, επειδή δεν έγινε ο αγώνας την ώρα που έπρεπε να γίνει. Άρα τι έχουμε; Έχουμε μια σχέση η οποία καταρρίπτει τις διαστάσεις που της ανήκουν, αυτή της αντίστασης, και παίρνει διαστάσεις υπερβολής όπως αυτή της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου.

Το δεύτερο κομμάτι της πρότασης το οποίο με ανησυχεί και με προβληματίζει από προσωπική εμπειρία έχει σχέση με τη μετατροπή σε μια ψυχική νόσο, η οποία πολύ φοβάμαι πως είναι μια μετατροπή σε μια συλλογική ψυχική νόσο. Μια συλλογική ψυχική νόσος διότι έχει δημιουργηθεί αυτό το συλλογικό αφήγημα μέσα από τη συλλογική μνήμη, αυτής της ιστορικότητας.

Ακούω συνέχεια “ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς”, ” ιστορικός αγώνας” και αναρωτιέμαι για ποια Ιστορία μιλάμε; Ποιος έγραψε αυτή την Ιστορία; Την έγραψαν αυτοί οι άνθρωποι των οποίων η απώλεια του αισθήματος της δικτατορίας είναι αντίστοιχο με μια απώλεια δικού τους ανθρώπου; Ποιοι; Αυτοί ακριβώς που είναι οι ψυχικά νοσούντες; (…) η έκβαση αυτής της συλλογικής μνήμης φανερώνει μια συλλογική ψυχική νόσο, παρά μια μεμονωμένη».

Aπιστευτα ευστοχο συμπερασμα (αν και εντος μιας αρκετα στενης οπτικης).
ΜΠΡΑΒΟ απο εμενα.

[nemo]

Εγω θα εγραφα περισσοτερα αλλα προσεχω με την υγεια του λαχου
τεσπα μπραβο και απο μενα στο νημα και στην κυρια -που δεν το ειπε αυτη αλλα τεσπα
να το γνωριζει οποιος το ειπε δημοσια οτι μας συγκινησε βαθυτατα
ολους εμας που αγωνιζομαστε για τα παναθρωπινα δικαια των απανταχου ελληνων
και ζευγαλατων του πνευματος

[pluton]

Η δημοκρατία ανέκαθεν ήταν ανάλγητο και εκδικητικό πολιτικό σύστημα, για παράδειγμα δες από την αρχαιότητα ένα δείγμα

[itteithe]

Το αστείο με την παραπάνω λίστα είναι οτι οι περισσότεροι από αυτούς (αν όχι όλοι) δεν ήταν καν δημοκράτες. Το ακόμα πιο αστείο είναι οτι στην λίστα υπάρχει ο Αλκιβιάδης, ίσως η πιο αμφιλεγόμενη για την ηθικής της προσωπικότητα της αρχαιότητας.

[Προέλλην]

Γραφικότητες μπαρμπα-νεοναζί.

[Λαχουρένιος]

Γραφικότητες μπαρμπα-νεοναζί νεοδημοκρατη.

Ολα τα αυγα του φορουμ τωρα βαρανε παλαμακια στην ΝΔ Απο πριν βαραγανε δηλαδη αλλα πιο μουλωχτα. Τωρα πια η χαρα δεν κρυβεται

[pluton]

Το αστείο με την παραπάνω λίστα είναι οτι οι περισσότεροι από αυτούς (αν όχι όλοι) δεν ήταν καν δημοκράτες. Το ακόμα πιο αστείο είναι οτι στην λίστα υπάρχει ο Αλκιβιάδης, ίσως η πιο αμφιλεγόμενη για την ηθικής της προσωπικότητα της αρχαιότητας.

Να συμφωνήσω μαζί σου ο Αλκιβιάδης ήταν ένας αληταράς. Ήταν όμως προσωποποίηση της ίδιας της δημοκρατίας των Αθηνών. ΔΥΟ φορές η δημοκρατία τον έκανε στρατηγό, πολέμησε κατ επανάληψη μέσα από τις τάξεις της δημοκρατίας.... τώρα τι είδους αλήτη εξέθρεψε η δημοκρατία να μη καθίσω να αναλύσω.

Οι νόμοι σε ένα ευνομούμενο κράτος δεν είναι εξοντωτικοί για τους αντιπάλους και επιεικείς για τους ημέτερους, αυτά συμβαίνουν μόνο στην δημοκρατία και τον κομμουνισμό.

Πέρα από τον Πυθαγόρα, τον Ισοκράτη, τον Αριστείδη δεν βλέπω κανένα μη δημοκράτη (κάποιοι ήταν αδιάφοροι πολιτικά όπως ο Αναξαγόρας).