Δημοσίευσηαπό AntonisKaloudis » 27 Ιαν 2024, 10:49
Να πω κι εγώ μια γνώμη όπως την έχω σχηματίσει απο την τηλεόραση και κάποια γνώση ιστορίας, επιστήμης και πάει λέγοντας
Για κάποιο λόγο υπάρχει ομοφυλοφιλία στη φύση. Επισης για κάποιο λόγο στις κύριες ανθρώπινες κοινωνίες αυτό θεωρήθηκε διαστροφή. Δε μιλάμε μόνο για τη χριστιανική και ισλαμική κουλτούρα αλλά και για τους Σπαρτιάτες, τους Ζωροαστρίτες, τους Βίκινγκς κλπ. Υπάρχουν βέβαια άλλες κοινωνίες οπου η ομοφυλοφιλία ή έστω οι πρακτικές της έχουν άλλες σημασίες και είναι αποδεκτές σε κάποια πλαίσια όπως μάλλον στην αρχαία Αθήνα, Οθωμανική αυτοκρατορία, φυλές του Ειρηνικού κ.ο.κ.
Η Ανθρωπότητα φαίνεται ότι θεωρούσε πάντα φυσιολογικό το ετεροφυλόφιλο, και η ομοφυλοφιλία μια συνειδητή διαστροφική επιλογή, και φαντάζομαι πως κάποιοι ετεροφυλόφιλοι κατέφευγαν σε ομοφ. πρακτικές λόγω διαστροφής, βίτσιου ή ένοχης απαγορευμένης απόλαυσης, όπως στα γιουσουφάκια. Με τη σειρά τους οι ομοφυλόφιλοι αναγκάζονταν να ζουν στο περιθώριο, να αποκτούν ψυχολογικά θέματα και να καταφεύγουν σε νοσηρά περιβάλλοντα, εφήμερες, ανειλικρινείς, ρηχές και προβληματικές σχέσεις μεταξύ τους και αντικοινωνικές συμπεριφορές.
Αυτή η παρεξήγηση της ομοφυλοφιλίας, η διαστροφική χρήση της ομοφυλοφιλίας απο τους ετεροφυλόφιλους και η περιθωριοποίηση των ομοφυλόφιλων απο την κοινωνία νομίζω είναι που παγίωσε την αρνητική εικόνα για αυτούς, και η σεξουαλική τους κατεύθυνση να θεωρείται ψυχική νόσος, βίτσιο, πάθος κ.ο.κ όπως η παιδεραστία, και πως, νομοτελειακά, όποιος έχει τέτοια προτίμηση, είναι γενικά προβληματικό και νοσηρό σαν προσωπικότητα και σαν άτομο. Ενώ στην πραγματικότητα νοσηρό ήταν το περιθώριο οπου τον εξωθούσε η κοινωνία.
Τελικά όμως προκύπτει πως τα βίτσια, τα πάθη, οι εφήμερες ρηχές σχέσεις, οι ανωμαλίες, η προβληματική και αντικοινωνική συμπεριφορά, δεν είναι απαραίτητα αναπόσπαστο μέρος της σεξουαλικής προτίμησης, αφού ακόμα και κάποιοι ομοφυλόφιλοι προτιμούν τη σταθερή αγάπη σε σύντροφο, μόνιμη και ποιοτική σχέση ζωής, και φροντίδα σε παιδιά. Νομίζω η κανονικοποίηση της ομοφυλοφιλίας απλά την απομακρύνει απο το περιθώριο, και θα βοηθήσει κάποιους ομοφυλόφιλους να γίνουν χρήσιμοι, λειτουργικοί, παραγωγικοί, καλοί άνθρωποι, και όχι πχ σαν τον Βαλλιανάτο που εγώ προσωπικά τον θεωρώ επιθετικό, τοξικό και προβληματικό, όχι βέβαια επειδή ειναι ομοφυλόφιλος, αλλά λόγω του σκληρού περιβάλλοντος οπου μεγάλωσε.
Αυτή είναι απλά η εντύπωση που έχω σχηματίσει απο την πορεία της κοινωνίας και της επιστήμης, ακούγοντας απόψεις απο εκκλησία, κοινωνιολογία, ψυχολογία. Μπορεί να έχω λάθος και να μη προβώ σε κοινωνικά πειράματα, αλλά νομίζω πρέπει να λυθούν κάποιες παρεξηγήσεις
1 .