Ακούστε τι λένε οι γονείς των φυντανιών που ξυλοκόπησαν τον Σταθμάρχη..

[micro]

Επίσης το άλλο που είχες γράψει για το "σπίτι" ως μέσο διαπαιδαγώγησης, "πετάς το σκουπίδι κάτω, έτσι κάνεις κι εσύ στο σπίτι σου;", σκέφτεται το παιδάκι, λέει όχι. Τι γίνεται όμως όταν λεει "ναι, έτσι κάνω"; Το ειρωνεύσαι λέγοντάς του, "α ωραίο σπίτι έχεις"; Γιατί αυτό δεν είναι πλέον διαπαιδαγώγηση, μα κάτι άλλο.

[bizeli]

Ναι αλλά η κατάληξη θα μπορούσε να ήταν διαφορετική, ας πούμε όταν πήγε ο Γιώργος να αρπάξει τον μικρότερο από τους δύο ανήλικους, να τα είχε καταφέρει, να τον έριχνε κάτω και αυτός να έπεφτε άτσαλα, να χτύπαγε το κεφάλι του, και να έμενε σέκος. Τι θα λέγαμε τότε; Θα ήταν τραγωδία, σίγουρα. Γενικά σε έναν καυγά, η κατάληξη είναι απρόβλεπτη, και μόνο να σπρώξεις κάποιον, υπάρχει περίπτωση να τον σκοτώσεις, αν χάσει την ισορροπία του και πέσει.

Παρατήρηση μπορείς να κάνεις, αυτός όμως δεν έμεινε μόνο στην παρατήρηση, αλλά το πήγε παραπέρα, χωρίς να έχει κάποια αρμοδιότητα ή εξουσιοδότηση. Και δεν ήταν λόγω της απλής παρατήρησης που έγινε ό,τι έγινε.

Έγινε ένας καυγάς μεταξύ πολιτών, αυτό έγινε. Το θέμα πήρε δημοσιότητα για δύο λόγους, επειδή ενεπλάκησαν ανήλικοι, και επειδή αυτοί οι τελευταίοι επέδειξαν μεγάλη βαρβαρότητα.

Ούτε τις δηλώσεις των ανήλικων μπορούμε να πιστέψουμε, γιατί κι αυτοί ψέματα είπανε (επαναλαμβάνω, εάν όλες οι δηλώσεις που διαβάζουμε στο ιντερνετ είναι όντως από το στόμα τους, και τα μμε δεν μας εμπαίζουν).

Ο Γιώργης λοιπόν δήλωσε πως μέσα στον συρμό φοβήθηκε και πως με την έξοδό του κοίταξε να απομακρυνθεί, αλλά πως οι μικροί τον ακολούθησαν. Βλέπεις εσύ κάτι τέτοιο στην κάμερα;

Όχι από μια απλή παρατήρηση έγινε ό,τι έγινε.
Εσύ τι λες; Με το πού τους είδε ο Γιώργος τους είπε " κατεβάστε ρε μ@ιιι#πνα τα πόδια από το κάθισμα". Τους ήξερε και από χθες για να έχει προηγούμενα μαζί τους;
Τους έκανε μια απλή παρατήρηση,ίσως σε έντονο ύφος οκ, τα παιδιά του πούλησαν μαγκιά και υφάκι (κάτι που θα εκνεύριζε τον καθένα αν δύο πίτσικα σου έβγαζαν γλώσσα ακόμα δε βγήκαν από το αυγό τους) και το αμέσως επόμενο σχόλιό του ήταν η αγωγή που έχουν πάρει από το σπίτι τους (κάτι που επίσης θα σκεφτόμασταν όλοι και πιθανώς να το λέγαμε κιόλας).

Όλα τα άλλα που λες και τα "αν" και η αντιστροφή ρόλων δε βλέπω να προσφέρουν κάτι στη συζήτηση.
Αλλά για να μη σε ακυρώνω ακόμα και αν ήταν αντίστροφα τα πράγματα, το παιδί πεσμένο κάτω και ο Γιώργος να βαρούσε στο κεφάλι τα ίδια θα λεγα.
Δε με ενδιαφέρει ποιος είναι πάνω και ποιος είναι κάτω αλλά η πράξη αυτή καθαυτή.

[bizeli]

Επίσης το άλλο που είχες γράψει για το "σπίτι" ως μέσο διαπαιδαγώγησης, "πετάς το σκουπίδι κάτω, έτσι κάνεις κι εσύ στο σπίτι σου;", σκέφτεται το παιδάκι, λέει όχι. Τι γίνεται όμως όταν λεει "ναι, έτσι κάνω"; Το ειρωνεύσαι λέγοντάς του, "α ωραίο σπίτι έχεις"; Γιατί αυτό δεν είναι πλέον διαπαιδαγώγηση, μα κάτι άλλο.

Ποτέ και κανένα παιδί δεν το έχει πει και ούτε πρόκειται να το πει. Πίστεψε με. Γιατί πολύ απλά δεν το κάνει σπίτι του.
Και οι ηλικίες με τις οποίες δουλεύω εγώ δεν έχουν φτάσει ακόμα σε σημείο να πουλάνε πνεύμα στους δασκάλους.
Αυτό μπορεί να μου το έλεγε κάποιος μαθητής αν δούλευα σε γυμνάσιο ή λύκειο που είναι πιο ξεψαρωμένα.
Αλλά ακόμα και αν μου το λέγε όχι δε εκφραζόμουν αρνητικά για το σπίτι του όπως δε θα έλεγα τίποτα που θα (νόμιζε ότι) προσέβαλε ένα παιδί. Αλλά από μέσα μου θα το σκεφτόμουν δε σου κρύβω. Αλλά θα του απαντούσα κάτι άλλο δεν ξέρω τι. Αλλά κάτι θα σκεφτόμουν,ώστε να ξεκινήσω διάλογο και να φτάσουμε κάπου.
Σας είπα.
Στις ηλικίες που είμαι εγώ ειλικρινά τα παιδιά δεν έχουν ιδέα τι θα πει "δημόσια περιουσία" και δεν είναι τόσο κακό να παραλληρίζεις το σπίτι τους με το σχολείο.

Όπως σέβονται το σπίτι τους έτσι πρέπει να σέβονται και τα υπόλοιπα πράγματα γύρω τους. Αυτό είναι το πόιντ.
Δε μπορείς να μιλάς με αόριστες και δυσνόητες έννοιες σε ένα παιδί δημοτικού. Δεν έχει τόσο αφαιρετικό τρόπο σκέψης. Πρέπει να μιλάς με απλοϊκά και συγκεκριμένα παραδείγματα.

[bizeli]

Αν η "δημόσια περιουσία" είναι μια σχετικά αόριστη έννοια για ένα παιδί πού να με ακούσετε να τους εξηγώ τι είναι η "φοροδιαφυγή".

Μιλάμε γράφω μέσα στην τάξη. Πιάνουμε κάτι συζητησεις...

Χαχαχαχαχα

[micro]

Πολλές προκαταλήψεις...

Bottom line είναι πως ο Γιώργης πήγε να βάλει στη θέση τους τους μικρούς ανυπότακτους, χωρίς ούτε να του έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο, ούτε στα καθήκοντά του να είναι, τις εξουσίες ή τις αρμοδιότητές του, να το παίξει ήρωας για μια μέρα, έβαλε τόσο τη δική του ζωή του σε κίνδυνο, όσο των πιτσιρικάδων, έβγαλε όλα του τα κόμπλεξ στη φόρα, στο τέλος γελοιοποιήθηκε και ξεφτυλίστηκε στο πανελλήνιο, τις έφαγε κι από πάνω.

Πώς την είχε δει:





Η πραγματικότητα:






καημένο Γιώργο
ξυλοκοπημένο Γιώργο
ηλίθιο Γιώργο

[Adminović]

καημένο Γιώργο
ξυλοκοπημένο Γιώργο
ηλίθιο Γιώργο

Ο Γιώργος βασικά πρέπει να κάνει αυτό που λέει ο άλλος Γιώργος (ο Γεωργίου)...

[bizeli]

Πολλές προκαταλήψεις...

Bottom line είναι πως ο Γιώργης πήγε να βάλει στη θέση τους τους μικρούς ανυπότακτους, χωρίς ούτε να του έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο, ούτε στα καθήκοντά του να είναι, τις εξουσίες ή τις αρμοδιότητές του, να το παίξει ήρωας για μια μέρα, έβαλε τόσο τη δική του ζωή του σε κίνδυνο, όσο των πιτσιρικάδων, έβγαλε όλα του τα κόμπλεξ στη φόρα, στο τέλος γελοιοποιήθηκε και ξεφτυλίστηκε στο πανελλήνιο, τις έφαγε κι από πάνω.

Εντάξει εγώ γενικά πιστεύω ότι η διαπαιδαγώγηση των νέων είναι ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας όχι με τη νομική έννοια του όρου αλλά με την ηθική περισσότερο.
Το να λες its not my business, δεν είναι στα καθήκοντά μου κτλ .... το λες και αδιαφορία.
Δεν έχεις δει που όταν συμβαίνει το κακό (το οποιοδήποτε) με κάποιο παιδί, όλοι αναρωτιόμαστε πού έχει καταντήσει η κοινωνία κτλ;
Μα εμείς είμαστε η κοινωνία που επιτρέπουμε να συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα είτε με την αδιαφορία μας είτε με τη λογική δεν είναι στις αρμοδιότητές μου.
Όταν συμβαίνει το κακό όμως είναι πλέον αργά για δάκρυα.

Προσοχή δε λέω να υποκαθιστούμε τους φυσικούς γονείς των παιδιών και να αναλαμβάνουμε ρόλους που δε μας αναλογούν αλλά το να πεις σε ένα παιδί κάτι που είναι για το καλό του ή να του κάνεις μια παρατήρηση ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό πιστεύω ότι είναι υπεύθυνη στάση.
Και ας μην ξεχνάμε ότι οι φυσικοί γονείς των παιδιών δεν είναι πανταχού παρόντες για να προσέχουν κάθε βήμα τους.
Όπως θα έλεγα σε ένα παιδί να κατέβει από κάποιο ύψος για να μην πέσει θέλοντας να προλάβω το ατύχημα έτσι θα έλεγα και σε μια περίπτωση κακής συμπεριφοράς θέλοντας να προλάβω άλλου είδους "ατυχήματα".

Ξαναλέω δε λέω να μπαίνεις σε ξένα χωράφια αλλά ας μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο της πλήρους αδιαφορίας γενικότερα ως κοινωνία.

[bizeli]

Ακούστε κάτι που θα σας πω πολύ προσεκτικά. Αυτό το μοιράζομαι πρώτη φορά. Δεν το ξέρει κανένας. Ούτε καν οι δικοί μου άνθρωποι, γιατί είναι κάτι τελείως δικό μου. Για μένα αυτό που θα σας πω σημαίνει πάρα πολλά και δεν το έχω ξεχάσει ποτέ. Εσάς μπορεί να σας ακουστεί λίγο αδιάφορο ως ιστορία.
Θα το μοιραστώ μαζί σας, όμως, γιατί πιστεύω ότι ταιριάζει γάντι στην κουβέντα που κάνουμε.

Εγώ όπως ξέρετε είμαι φιλόζωη. Αγαπώ πολύ τα ζώα.
Δεν ήμουν πάντα έτσι όμως.
Ως παιδάκι είχα μια "σαδιστική" σχέση με τα ζώα. Όχι μη φοβάστε δεν τα έκαιγα ή τα βασάνιζα ή τα κακοποιούσα αλλά τα έβλεπα καθαρά ως παιχνίδι. Ο πρώτος σκύλος που είχαμε ήταν για μένα μια ζωντανή κούκλα. Δλδ δεν του φερόμουν όπως πρέπει να φέρεσαι σε έναν σκύλο.
Οι γονείς μου φιλόζωοι μεν, δεκτικοί με τα ζώα, δεν ήταν ποτέ από τους γονείς που λένε "δε θέλω σκύλο μες στο σπίτι κτλ", γενικά ήταν πολύ άνετοι. Όμως ήταν και αυτοί ανίδεοι και άπειροι και "αμόρφωτοι" σε θέματα φιλοζωίας.
Μιλάμε τώρα για εκατοντάδες χρόνια πριν.
Οπότε στα μάτια τους εγώ ήμουν ένα παιδί που διασκέδαζα να "βασανίζω" τον σκύλο μας και το έβρισκαν πολύ χαριτωμένο που περνούσα τόσο καλά μαζί με τον σκύλο. Γιατί στα μάτια τους εγώ "έπαιζα".
Ναι αλλά δεν έπαιζα. Το βασάνιζα στην ουσία με τα παιχνίδια μου αλλά δε μου είχαν κάνει παρατήρηση ποτέ. Ποτέ όμως.
Εντάξει φαντάζομαι αν έκανα κάτι τελείως κουλό θα με σταματούσαν αλλά ήταν λίγο δυσδιάκριτο στα μάτια τους πότε ήταν "παιχνίδι" και πότε ήταν παιχνίδι.

Που λέτε μια φορά λέω στους γονείς μου θα βγάλω βόλτα τον σκύλο. Εκεί κοντά μια γύρα στη γειτονιά.
Και τι έκανα ρε μάγκες;
Πήρα τον σκύλο και τον τραβολογούσα να περπατάει στα δυο του πόδια όρθιος σε όλη τη διαδρομή σαν να ήταν άνθρωπος και το είχα βρει πολύ φανταστικό αυτό που έκανα. Σας είπα ήταν μια ζωντανή κούκλα για μένα.

Αρκετός κόσμος βρήκε το θέαμα πολύ χαριτωμένο καθώς με έβλεπε και γελούσε. Εγώ στην κοσμάρα μου. Εκεί να πιέζω τον σκύλο μου να περπατάει όρθιος. Ο σκύλος τα είχε φτύσει. Εγώ δεν το καταλάβαινα.

Ώσπου εμφανίζεται μια κυρία και μου λέει: "Άστον σκύλο κάτω. Δεν είναι άνθρωπος. Σκύλος είναι. Πονάν τα ποδαράκια του. Μην το ξανακάνεις"

Μάγκες δεν ξέρω πώς να σας το εξηγήσω αλλά πρώτη φορά μου εξήγησε κάποιος ότι αυτό που κάνω δεν είναι σωστό. Και ήταν τόσο απλό. Χρειαζόταν απλά κάποιος να μου το πει. Δεν το ξαναέκανα. Μέχρι τότε δεν το ήξερα. Νόμιζα ότι είναι νορμάλ αυτό που κάνω.

Σας το ορκίζομαι από κεινη τη στιγμή κι έπειτα πάντα σκεφτόμουν μήπως το παιχνίδι που κάνω πονέσει τον σκύλο μου.
Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη γυναίκα, μια τελείως άγνωστη που μου έκανε απλά μια παρατήρηση και όμως έπιασε τόπο.

Εντάξει μετά καθώς πέρασαν τα χρόνια ωριμάσαμε οικογενειακώς, γιατί ήμασταν τελείως άπειροι όλοι στις αρχές και κάναμε όλο μαλακίες που σήμερα όταν τα σκέφτομαι μου ανάβουν τα λαμπάκια.
Ο σκύλος αυτός όταν τον πήραμε ήμουν πρώτη δημοτικού (το 89) και πέθανε το 2009 που δούλευα ήδη ως δασκάλα. Μια ολόκληρη ζωή.
Ρίξαμε όλοι μαύρο δάκρυ.

[bizeli]

Θα σας πω άλλη μια ιστορία που νομίζω ψιλοκολλάει. Όχι ψιλοκολλάει... χοντροκολλάει τώρα που το σκέφτομαι.

Τώρα τελευταία είχα βγάλει βόλτα τον σκύλο μου στο συνηθισμένο μέρος. Συχνά πετυχαίνω και έναν άλλον τύπο που βγάζει και αυτός τον σκύλο του βόλτα. Έτσι τον πέτυχα και αυτή τη φορά.

Αυτός ο τύπος είναι άνεργος, μόνος στη ζωή , νορμάλ τύπος αλλά λίγο μανουριασμένος γιατί έχει πολύ θυμό για τα πάντα. Δεν το αδικώ ... είναι πολύ ταλαιπωρημένος από τη ζωή και λογικό να βγάζει κάποια πίκρα ας πούμε.
Οπότε κάθε φορά που τον συναντάμε όλο και μου λέει για κάποια μανούρα του και κάτι που του έτυχε και στράβωσε και τι κόσμος είναι αυτός κτλ...
Δεν έχει άδικο σε αυτά που λέει αλλά εγώ καμιά φορά δεν είμαι σε φάση να τον ακούω να κάνει κοινωνιολογικές αναλύσεις. Λίγο βαριέμαι αλλά δεν το δείχνω.

Λοιπόν, και αυτή τη φορά μου αρχίζει και μου λέει ότι έκανε μια παρατήρηση σε κάτι παιδιά που μπήκαν στο ασανσέρ της πολυκατοικίας που μένει χωρίς μάσκα και μετά πήγε και έπιασε και τη μάνα τους και δημιουργήθηκε ένας διαπληκτισμός κτλ κτλ κτλ
Εγώ σε όλη αυτή τη φάση ήμουν "πωωωωωωω ρε πστ... βαριέμαι να τον ακούω" και έλεγα "ναι, ναι, ναι"

Σε κάποια φάση τελειώνοντας την κοινωνιολογική του ανάλυση μου λέει:
"Ξέρεις τι; Κανείς δεν εκτιμά την πρόληψη, γιατί δεν είναι απτά τα αποτελέσματα. Είναι κάτι που το προλαβαίνεις πριν γίνει το κακό οπότε δε φαίνεται. Οπότε απλά φάνηκα εγώ ο κακός, γιατί δε φάνηκε το αποτέλεσμα της συμβουλής μου"

Ήθελε να πει δλδ ότι κάνοντας παρατήρηση σε αυτά τα παιδιά να βάζουν τη μάσκα τους σε κοινόχρηστους χώρους προστάτεψε όσους θα χρησιμοποιούσαν μετέπειτα το ασανσέρ.

Εγώ εξακολουθούσα και ήμουν σε φάση "πωωωωω ρε πστ βαριέμαι" αλλά μετά από ώρα μου καρφώθηκε αυτό που είπε και μου φάνηκε πολύ σοφό και είδα ότι έχει εφαρμογή σε πολλές περιπτώσεις της ζωής μας και είχε δίκιο.

[micro]

Πολλές προκαταλήψεις...

Bottom line είναι πως ο Γιώργης πήγε να βάλει στη θέση τους τους μικρούς ανυπότακτους, χωρίς ούτε να του έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο, ούτε στα καθήκοντά του να είναι, τις εξουσίες ή τις αρμοδιότητές του, να το παίξει ήρωας για μια μέρα, έβαλε τόσο τη δική του ζωή του σε κίνδυνο, όσο των πιτσιρικάδων, έβγαλε όλα του τα κόμπλεξ στη φόρα, στο τέλος γελοιοποιήθηκε και ξεφτυλίστηκε στο πανελλήνιο, τις έφαγε κι από πάνω.

Εντάξει εγώ γενικά πιστεύω ότι η διαπαιδαγώγηση των νέων είναι ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας όχι με τη νομική έννοια του όρου αλλά με την ηθική περισσότερο.
Το να λες its not my business, δεν είναι στα καθήκοντά μου κτλ .... το λες και αδιαφορία.
Δεν έχεις δει που όταν συμβαίνει το κακό (το οποιοδήποτε) με κάποιο παιδί, όλοι αναρωτιόμαστε πού έχει καταντήσει η κοινωνία κτλ;
Μα εμείς είμαστε η κοινωνία που επιτρέπουμε να συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα είτε με την αδιαφορία μας είτε με τη λογική δεν είναι στις αρμοδιότητές μου.
Όταν συμβαίνει το κακό όμως είναι πλέον αργά για δάκρυα.

Προσοχή δε λέω να υποκαθιστούμε τους φυσικούς γονείς των παιδιών και να αναλαμβάνουμε ρόλους που δε μας αναλογούν αλλά το να πεις σε ένα παιδί κάτι που είναι για το καλό του ή να του κάνεις μια παρατήρηση ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό πιστεύω ότι είναι υπεύθυνη στάση.
Και ας μην ξεχνάμε ότι οι φυσικοί γονείς των παιδιών δεν είναι πανταχού παρόντες για να προσέχουν κάθε βήμα τους.
Όπως θα έλεγα σε ένα παιδί να κατέβει από κάποιο ύψος για να μην πέσει θέλοντας να προλάβω το ατύχημα έτσι θα έλεγα και σε μια περίπτωση κακής συμπεριφοράς θέλοντας να προλάβω άλλου είδους "ατυχήματα".

Ξαναλέω δε λέω να μπαίνεις σε ξένα χωράφια αλλά ας μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο της πλήρους αδιαφορίας γενικότερα ως κοινωνία.

Οκ, η διαπαιδαγώγηση των νέων είναι ευθύνη όλων μας, και δεν πρέπει να δείχνουμε αδιαφορία, συμφωνώ.

Ο σωφρονισμός των μεγάλων; Αποτελεί κι αυτός ευθύνη μας, και πρέπει να μας ενδιαφέρει; Ή αυτούς τους αφήνουμε στην άκρη και δεν τους κάνουμε καθόλου κριτική για τις ανάρμοστες συμπεριφορές τους;