Στην Ελλάδα αρκετοί είναι ανάγωγοι

[Διάδοχος]

όπως και πολλές άλλες επιστήμες που ποτέ δεν υπήρχαν

Ναι, ού.

Να, ο Γαλιλαίος που είναι νέα η επιστήμη του και του κάνουν πόλεμο:

I am one of the winners of this year's Nobel Memorial Prize in Economic Sciences, which makes me acutely aware of criticism of the prize by those who claim that economics – unlike chemistry, physics, or medicine, for which Nobel prizes are also awarded – is not a science. Are they right?

One problem with economics is that it is necessarily focused on policy, rather than discovery of fundamentals. Nobody really cares much about economic data except as a guide to policy: economic phenomena do not have the same intrinsic fascination for us as the internal resonances of the atom or the functioning of the vesicles and other organelles of a living cell. We judge economics by what it can produce. As such, economics is rather more like engineering than physics, more practical than spiritual.

There is no Nobel prize for engineering, though there should be. True, the chemistry prize this year looks a bit like an engineering prize, because it was given to three researchers – Martin Karplus, Michael Levitt, and Arieh Warshel – "for the development of multiscale models of complex chemical systems" that underlie the computer programs that make nuclear magnetic resonance hardware work. But the Nobel Foundation is forced to look at much more such practical, applied material when it considers the economics prize.

The problem is that once we focus on economic policy, much that is not science comes into play. Politics becomes involved, and political posturing is amply rewarded by public attention. The Nobel prize is designed to reward those who do not play tricks for attention, and who, in their sincere pursuit of the truth, might otherwise be slighted.

Why is it called a prize in "economic sciences", rather than just "economics"? The other prizes are not awarded in the "chemical sciences" or the "physical sciences."

Fields of endeavour that use "science" in their titles tend to be those that get masses of people emotionally involved and in which crackpots seem to have some purchase on public opinion. These fields have "science" in their names to distinguish them from their disreputable cousins.

...

https://www.theguardian.com/business/ec ... rt-shiller

Το ξαναλέω, ψάξε τον ορισμό της επιστήμης. Και τις εφαρμογές των μαθηματικών εργαλείων απο τους επιστήμονες οικονομολόγους. Δεν πρόκειται για κάτι το ρηξικέλευθο και ακραίο, το ότι τα οικονομικά δεν είναι επιστήμη είναι κάτι το στάνταρντ. Αν μέχρι τώρα σου διέφευγε, ποτέ δεν είναι αργά

[Λαχουρένιος]

H oικονομια εχει νομους συμφωνα με τους οποιους κινειται.

Επειδη ομως ειναι αμεσα συνδεδεμενη με την πολιτικη, τα πορισματα της οικονομικης επιστημης διαμορφωνονται με βαση τα πολιτικα συμφεροντα και οχι την πραγματικη οικονομια.

Για αυτο λεω οτι τα οικονομικα ειναι επιστημη αλλα οι οικονομολογοι δεν ειναι επιστημονες.

[Freisinniger]

Αν είναι έτσι ο Μαρξ τότε δεν θα ονόμαζε όλους αυτούς τους οικονομολόγους, επιστήμονες από τον 19 αιώνα.

[Λαχουρένιος]

Ο Μαρξ σεβοταν τους παλιους αστους οικονομολογους, Σμιθ, Ρικαρντο, Τιργκο σε μικροτερο βαθμο τους Μιλ (πατερα και γιο) κλπ, οχι ολους τους οικονομολογους.

Και πραγματι, ο Σμιθ ας πουμε ειναι πολυ πιο κοντα στο στυλ του Μαρξ παρα πχ του Φρηντμαν. Μαλλον ο Μαρξ ειναι κοντα στο στυλ του Σμιθ, γιατι απο αυτον εχει εμπνευστει.

[Freisinniger]

άλλο τι σεβόταν και άλλο ότι με πολλούς αυτούς είχε ανοίξει κόντρα και διαξιφισμούς, όμως ποτέ δεν αμφέβαλλε ότι οι οικονομολόγοι δεν ήταν επιστήμονες

[Λαχουρένιος]

άλλο τι σεβόταν και άλλο ότι με πολλούς αυτούς είχε ανοίξει κόντρα και διαξιφισμούς, όμως ποτέ δεν αμφέβαλλε ότι οι οικονομολόγοι δεν ήταν επιστήμονες

Με τον Ρικαρντο, τον Σμιθ και αλλους ειχε διαφωνιες, αλλα τους σεβοταν. Θεωρουσε οτι τα λαθη που εκαναν ηταν υποκειμενικα και οχι επειδη ειχαν σκοπιμοτητα να αποκρυψουν κατι.

Αλλους, οπως τον Say ή τον Bastiat, τους ελεγε χυδαιους οικονομολογους και τους θεωρουσε απολογητες του καπιταλισμου και οχι επιστημονες.

Ο Μαρξ δεν προλαβε τους νεοκλασσικους που διαμορφωσαν τα συγχρονα οικονομικα (πχ Μαρσαλ), αλλα οι μετεπειτα μαρξιστες ηταν αρνητικοι απεναντι τους.

[Διάδοχος]

Αν είναι έτσι ο Μαρξ τότε δεν θα ονόμαζε όλους αυτούς τους οικονομολόγους, επιστήμονες από τον 19 αιώνα.

Αδιάφορο.

Για το τι είναι επιστήμη υπάρχει ολόκληρο γνωστικό αντικείμενο, η επιστημολογία. Το τι άποψη επί επιστημολογίας είχε ένας φιλόσοφος της πολιτικής οικονομίας, πριν 200 χρόνια, το καταγράφουμε στα πρακτικά αλλά απο εκεί και πέρα δεν βλέπω τι έχει να προσφέρει στην υπεράσπιση της επιστημοσύνης των οικονομικών.

In fact, in a strict sense, economics does not even follow the scientific method. Engrained in the scientific method is the process of testing hypotheses with repeatable, falsifiable, and parameter-controlled experiments.

Unfortunately for the field of economics, there are certain non-trivial barriers to experimentally tanking the Czechoslovakian economy over and over while controlling for interest rate levels.

Oftentimes, the best economists can do is sit back and pore through the data given to them—data that is muddled by changing cultural standards, changing technological innovations, and changing time periods, among other factors.

http://www.thecrimson.com/article/2013/ ... ence-wang/

This direct influence economics has on the individual lives of people stems from the fact that economics is, at its heart, a very person-centered and normative field of study. It is unique in the sense that economics fuses quantitative data and modeling with qualitative judgments; unlike in physics or chemistry, economics appends an implied “therefore…” statement to its conclusions. Economists’ findings that expanded insurance coverage increased lifespans and reduced costs lent implicit support to the Affordable Care Act—a law that will affect tens of millions of Americans.

Economics is not a science in the way that physics or chemistry is a science. Yet, this is not something to be lamented. Economics is not, and will never be, at the stage where models can precisely predict the day on which a financial crisis will start before it happens, but this is not due to the lack of legitimacy of the field; instead, it is due to the inherently unpredictable sphere of study in which economics operates. People are not atoms—and this is exactly why economics is immediately relevant.