Τι επικές κοτσάνες είναι αυτές;

[pan]

Προσωπικά, είμαι εκατό τοις εκατό υπέρ της διάκρισής τους. Θα ήθελα σοβαρη ενισχυση μικρων και /ή νέων επιχειρήσεων, πχ με αφορολόγητο και χωρίς υποχρέωση προσωπικής ασφάλισης μέχρι ενός μερίσματος, όπως είναι σε αγγλία.

Χρειάζεται σαφής διαχωρισμός αντικειμένων ενίσχυσης. Προ δεκαετίας υπήρχαν μεγάλες ενισχύσεις μέσω ΕΣΠΑ για νέες επιχειρήσεις με αποτέλεσμα να ανοίγουν κατα κόρον καφετέριες-φαγάδικα άσχετοι τύποι που τελικά κατέστρεφαν και τους κανονικούς επαγγελματίες πουλώντας κάτω του κόστους.

Σε αυτό έχεις δίκιο, αλλά ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι δεν υπάρχουν και τίποτα σοβαροί επιχειρηματίες. Άντε να είναι 1000 οι σοβαροί, κι άλλες 10-15,000 που δεν τα κατάφεραν.
Από εκεί και κάτω είναι το χάος. Καιροσκόποι, άσχετοι, ανίκανοι, είναι συνολικό το πρόβλημα δηλαδή, ποιον να επιλέξεις και τι να κάνει που να μην το καταστρέψει.
Αν βλέπεις τον άλλον με πτυχία και δεν μπορεί να πιάσει δουλειά, είναι και γιατί δεν ξέρει, όχι μόνο γιατί δεν έχει δουλειά. Γιατί και μισθό να μην παίρνει κάποιος με το αντικείμενο του μπορεί να ασχολείται. Αλλά όλη μέρα στις καφετέριες, μετά σκέφτονται πως θα ανοίξουν κι αυτοί.

Για αυτό δεν τις δίνουν και τις επιδοτήσεις, αφού φαίνεται ότι θα πάνε άπατες. Αλλά κι από την άλλη τι να κάνουν; Δεν τις παίρνει κανείς, ελαστικοποιούν τα κριτήρια κι αφήνουν ένα 20-25% επιδοτήσεις για τους άσχετους, γιατί αν τα δώσουν κι αυτά στους μεγάλους, θα γίνει εντελώς μονοπωλιακή η κατάσταση και θα γίνουμε μπανανία.

[Love Ready's]

Σωστό αυτό, αλλά επιχειρηματία λέμε κάποιον με 2 υπαλλήλους, επιχειρηματία καποιον με 20000 υπαλλήλους. Είναι τελείως διαφορετική η κατάσταση του καθενός. Ο πρώτος δεν έχει σημαντικά περισσοτερη άνεση διαπραγματευσης από τον υπάλληλο (επί κρισης να μην πω ότι μπορεί να είναι και χειρότερα), ο δεύτερος σαφώς και έχει.

Καμια σχεση, οι ΙΥ δεν εχουν καμια διαπραγματευτικη δυναμη και αυτο αντανακλαται στους μισθους. Στις μικρες επιχειρησεις ειναι χειροτερα απο τις μεγαλες γιατι δεν υπαρχει συνδικαλισμος και οι σχεσεις μεταξυ υπαλληλου και αφεντικου ειναι πιο προσωπικες.

Διαπραγματευτική δύναμη έχουν οι Ι(διωτικοί) Ε(ργάτες). ΙΥ με προσόντα έχουν διαπραγματευτική δύναμη. Ξέρεις πχ ότι υπάρχουν ελάχιστοι επαγγελματίες σε γκαρσόνια , που τους παρακαλάνε να οργανώσουν μαγαζιά ; Ο πιτσιρικάς-πιτσιρίκα που κουβαλάει καφέδες και χωριάτικες δεν είναι γκαρσόνι. Γκαρσόνι είναι ο/η έμπειρος/η που δουλεύει στο Nammos με 2 κατοστάρικα μεροκάματο συν τα tips απ τους πετσετοκέφαλους.

[Κουρκούας]

Σωστό αυτό, αλλά επιχειρηματία λέμε κάποιον με 2 υπαλλήλους, επιχειρηματία καποιον με 20000 υπαλλήλους. Είναι τελείως διαφορετική η κατάσταση του καθενός. Ο πρώτος δεν έχει σημαντικά περισσοτερη άνεση διαπραγματευσης από τον υπάλληλο (επί κρισης να μην πω ότι μπορεί να είναι και χειρότερα), ο δεύτερος σαφώς και έχει.

Καμια σχεση, οι ΙΥ δεν εχουν καμια διαπραγματευτικη δυναμη και αυτο αντανακλαται στους μισθους. Στις μικρες επιχειρησεις ειναι χειροτερα απο τις μεγαλες γιατι δεν υπαρχει συνδικαλισμος και οι σχεσεις μεταξυ υπαλληλου και αφεντικου ειναι πιο προσωπικες.

Ο υπάλληλος που ξέρει τη δουλειά του σε μικρή επιχείρηση έχει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη, γιατί είναι σημαντικό μέρος των εργατοωρών του μαγαζιού, και η αντικατάστασή του θέλει χρόνο. Σε πολλές περιπτώσεις, θέλει να εκπαιδεύσεις νέο από την αρχή, αν είσαι σε περίοδο που δεν μπορείς να βρεις έμπειρο να τον αντικαταστήσεις. Έχουν πολύ περισσότερη διαπραγματευτική δύναμη από αυτούς μεγαλύτερων εταιριών.

Οι εποχιακοί και ανειδίκευτοι όντως δεν έχουν διαπραγματευτική δυνατότητα, αλλά αυτό δεν αλλάζει με το μέγεθος της εταιρίας ιδιαίτερα.

[Λαχουρένιος]

Διαπραγματευτική δύναμη έχουν οι Ι(διωτικοί) Ε(ργάτες). ΙΥ με προσόντα έχουν διαπραγματευτική δύναμη. Ξέρεις πχ ότι υπάρχουν ελάχιστοι επαγγελματίες σε γκαρσόνια , που τους παρακαλάνε να οργανώσουν μαγαζιά ; Ο πιτσιρικάς-πιτσιρίκα που κουβαλάει καφέδες και χωριάτικες δεν είναι γκαρσόνι. Γκαρσόνι είναι ο/η έμπειρος/η που δουλεύει στο Nammos με 2 κατοστάρικα μεροκάματο συν τα tips απ τους πετσετοκέφαλους.

Εσυ αναφερεσαι σε μια πολυ μικρη μεριδα των γκαρσονιων. Η προσφορα πιτσιρικαδων για σερβιτοριλικι ειναι τεραστια, δεν βρισκω πως εχουν μεγαλυτερη διαπραγματευτικη δυναμη απο τον ιδιοκτητη καφετεριας ή μπαρ οταν η εναλλακτικη ειναι η ανεργια.

Ο υπάλληλος που ξέρει τη δουλειά του σε μικρή επιχείρηση έχει τεράστια διαπραγματευτική δύναμη, γιατί είναι σημαντικό μέρος των εργατοωρών του μαγαζιού, και η αντικατάστασή του θέλει χρόνο. Σε πολλές περιπτώσεις, θέλει να εκπαιδεύσεις νέο από την αρχή, αν είσαι σε περίοδο που δεν μπορείς να βρεις έμπειρο να τον αντικαταστήσεις. Έχουν πολύ περισσότερη διαπραγματευτική δύναμη από αυτούς μεγαλύτερων εταιριών.

Οι εποχιακοί και ανειδίκευτοι όντως δεν έχουν διαπραγματευτική δυνατότητα, αλλά αυτό δεν αλλάζει με το μέγεθος της εταιρίας ιδιαίτερα.

Το να βρει ο εργοδοτης και να εκπαιδευσει νεο υπαλληλο ειναι ευκολοτερο απο το να φυγει ο υπαλληλος απο την επιχειρηση, γιατι αν φυγει ή θα μεινει ανεργος ή θα παιρνει τα ιδια και λιγοτερα. Πιο πολλα εχει να χασει ο υπαλληλος.

Διαπραγματευτικη δυναμη δεν παιζει σε μια αγορα με μεγαλη ανεργια και μισθους πεινας.

[stavmanr]

Καμια σχεση, οι ΙΥ δεν εχουν καμια διαπραγματευτικη δυναμη και αυτο αντανακλαται στους μισθους. Στις μικρες επιχειρησεις ειναι χειροτερα απο τις μεγαλες γιατι δεν υπαρχει συνδικαλισμος και οι σχεσεις μεταξυ υπαλληλου και αφεντικου ειναι πιο προσωπικες.

Διαπραγματευτική δύναμη έχουν οι Ι(διωτικοί) Ε(ργάτες). ΙΥ με προσόντα έχουν διαπραγματευτική δύναμη. Ξέρεις πχ ότι υπάρχουν ελάχιστοι επαγγελματίες σε γκαρσόνια , που τους παρακαλάνε να οργανώσουν μαγαζιά ; Ο πιτσιρικάς-πιτσιρίκα που κουβαλάει καφέδες και χωριάτικες δεν είναι γκαρσόνι. Γκαρσόνι είναι ο/η έμπειρος/η που δουλεύει στο Nammos με 2 κατοστάρικα μεροκάματο συν τα tips απ τους πετσετοκέφαλους.

Όλοι έχουν διαπραγματευτική δύναμη. Οι περισσότεροι είναι τεμπέληδες και δεν προσπαθούν να ανταποκριθούν ανάλογα.
Αν, ως υπάλληλος, ψαχνόσουν στη δουλειά σου, γινόσουν πραγματικα αποδοτικός, δημιουργικός, τότε θα ήσουν και σηματικός και σε μεγάλο βαθμό αναντικατάστατος.
Οι περισσότεροι υπάλληλοι που έχω συναντήσει δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την εργασία τους. Τη θεωρούν ως μία αγγαρεία που επιβάλλεται και πρέπει απλά να βγει εις πέρας.
Αν ο ένας υπάλληλος, που μου βγάζει ...άψογη δουλειά, δημιουργικά και παραγωγικά μου έλεγε "ρε αφεντικό, νομίζω ότι αξίζω κάτι παραπάνω" θα ήμουν βλάκας να τον χάσω και να παλεύω ανάμεσα σε ...θηρία.

Η διαπραγματευτική μου ικανότητα σχετίζεται με την παραγωγική μου ικανότητα. Κανείς δεν πρόκειται να μπει σε συζήτηση μαζί μου όταν κοιτάω το ρολόι για να παω στο σπίτι και να πάρω το αυτοκίνητο για να πάω για μπάνιο. Και ισχύει ταυτόχρονα για τα ...αφεντικά. Κανείς δεν θα σου αναθέσει έργο/δουλειά αν του λες "πάω για μπάνιο στη θάλασσα, και μετά έλα να μου πεις τον πόνο σου".