Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι οικογενειακές σχέσεις είναι νοσηρές γιατί βασίζονται στην ανάγκη (πχ οικονομική στήριξη, φύλαξη των παιδιών, δουλειές του σπιτιού από την μανούλα, κληρονομιές) και όχι σε ελεύθερη επιλογή. Είναι πολύ σημαντικό να είναι μια οικογένεια δεμένη, αλλά αυτό να συμβαίνει για καθαρά συναισθηματικούς λόγους και όχι επειδή έχεις ανάγκη τον μπαμπά να σε χαρτζιλικώνει στα 30 ή την μαμά να σου πλένει τα σώβρακα. Η ελληνική οικογένεια φαινομενικά είναι δεμένη αλλά στην πράξη είναι ένα σύνολο που ο καθένας κοιτάει πως να εκμεταλλευτεί τον άλλον (πχ οι γονείς να τους γηροκομήσουν τα παιδιά ή τα παιδιά να κληρονομήσουν οι γονείς) και όλοι μαζί να εκμεταλλευτούν την υπόλοιπη κοινωνία με ρουσφέτια, αντικοινωνικές συμπεριφορές και άλλα όμορφα παραδοσιακά.
Το ιδανικό κατά την γνώμη μου είναι ένας άνθρωπος σταδιακά να συνεισφέρει όλο και περισσότερο στο πατρικό του, οικονομικά και σε επίπεδο καθημερινότητας (δουλειές του σπιτιού κλπ) μέχρι που σε μια εύλογη ηλικία και αφού έχει σταθεί στα πόδια του να πάει σε δικό του σπίτι. Ο σταδιακός απογαλακτισμός είναι καλύτερος από το να φύγει από το σπίτι ο άλλος στα 18 και σίγουρα πολύ καλύτερο από το να τρώει το παστίτσο της μαμάς στα 50.
Ούτε και αυτό που φεύγουν από το σπίτι αλλά παίρνουν λεφτά και φαγητό από τους γονείς τους μου αρέσει. Κοροιδία είναι. Οι περισσότεροι 30άρηδες εργένηδες που ξέρουν στέλνουν την μπουγάδα στην μάνα τους....
.gif "Laughing")
