Γιατί η ποιμενική δεν είναι cool στην Ελλάδα;

[bizeli]

Εγώ, παιδιά, είχα μαθητή από κτηνοτροφική οικογένεια (αρκετά σκληροπυρηνική θα έλεγα) που από το πρωί ως το βραδύ μας μιλούσε για πρόβατα, για τρακτέρ και όλα αυτά.
Βρε καλό μου βρε χρυσό μου και το σχολείο να του λέμε ... τίποτα αυτός.
Είχε πάρει τις αποφάσεις της ζωή του από μικρή ηλικία. Όχι ότι δεν ήταν έξυπνος μαθητής. Τσακαλάκι ήταν. Απλά δεν τον ενδιέφερε το σχολείο. Δλδ μας μιλούσε πολύ ξεκάθαρα και συνειδητοποιημένα για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του.
Εεεε στο γυμνάσιο παράτησε το σχολείο και έγινε βοσκός.
Τον είδα μετά από χρόνια να οδηγεί τρακτέρ.
Για κάποιους είναι όνειρο ζωής.
Τώρα αν το μετάνιωσε δεν ξέρω.

[feanor]

Καλά έκανε ο άνθρωπος και ακολούθησε αυτό που πραγματικά ήθελε.
Στην Ελλάδα, επειδή είμαστε κομπλεξικοί και ανέκαθεν αντιγράφαμε τη δύση, έγινε όνειρο ζωής το «να σπουδάσει το παιδί», να γίνει γιατρός ή δικηγόρος (ειδικά αυτά, αδιαφορώντας για το τι θέλει ή αν τα παίρνει τα γράμματα). Κι αυτό για κοινωνική επίδειξη.
Οι γονείς -στην πλειοψηφία τους- δεν ενδιαφέρονταν για το πραγματικά σημαντικό, δηλαδή να αφήσουν ελεύθερο το παιδί να διαλέξει τι πραγματικά θέλει και να το στηρίξουν στην απόφασή του.

[bizeli]

Καλά έκανε ο άνθρωπος και ακολούθησε αυτό που πραγματικά ήθελε.
Στην Ελλάδα, επειδή είμαστε κομπλεξικοί και ανέκαθεν αντιγράφαμε τη δύση, έγινε όνειρο ζωής το «να σπουδάσει το παιδί», να γίνει γιατρός ή δικηγόρος (ειδικά αυτά, αδιαφορώντας για το τι θέλει ή αν τα παίρνει τα γράμματα). Κι αυτό για κοινωνική επίδειξη.
Οι γονείς -στην πλειοψηφία τους- δεν ενδιαφέρονταν για το πραγματικά σημαντικό, δηλαδή να αφήσουν ελεύθερο το παιδί να διαλέξει τι πραγματικά θέλει και να το στηρίξουν στην απόφασή του.

Δεν επικροτώ το γεγονός φυσικά ότι παράτησε το σχολείο αλλά πραγματικά από ένα σημείο και μετά αισθάνομαι ότι όλοι βασανιζόμασταν άδικα. Και αυτός κι εμείς. Όταν λέμε ότι είχε πάρει τις αποφάσεις του, τις είχε πάρει.
Τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Μας μιλούσε για το μέλλον του ότι ... εγώ κυρία θα κάνω αυτό και αυτό. Τι μου χρειάζονται όλα αυτά;
Ε το πε και το κανε.
Οπότε κατά μια έννοια τον χάρηκα που δεν ακολούθησε τα στερεότυπα και έκανε αυτό που ήθελε.
Βάζω έναν αστερίσκο μόνο γιατί η ζωή της ενηλικίωσης είναι σκληρή. Όταν είμαστε μικροί τα βλέπουμε αλλιώς.
Για αυτό είπα ελπίζω να μην το μετάνιωσε.

[Λαχουρένιος]

Καλά έκανε ο άνθρωπος και ακολούθησε αυτό που πραγματικά ήθελε.
Στην Ελλάδα, επειδή είμαστε κομπλεξικοί και ανέκαθεν αντιγράφαμε τη δύση, έγινε όνειρο ζωής το «να σπουδάσει το παιδί», να γίνει γιατρός ή δικηγόρος (ειδικά αυτά, αδιαφορώντας για το τι θέλει ή αν τα παίρνει τα γράμματα). Κι αυτό για κοινωνική επίδειξη.
Οι γονείς -στην πλειοψηφία τους- δεν ενδιαφέρονταν για το πραγματικά σημαντικό, δηλαδή να αφήσουν ελεύθερο το παιδί να διαλέξει τι πραγματικά θέλει και να το στηρίξουν στην απόφασή του.

Αν έχεις συνειδητοποιήσει τις δυσκολίες αυτής της ζωής και σου αρέσει το αντικείμενο τότε είναι μια χάρα. Πολύ δύσκολα όμως το κάνεις αν δεν σου αρέσει και είσαι άσχετος.