Οἱ καμπᾶνες τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Μὲ κατατρέχει τὸ θέμα.
Μόλις τοὺς ἔστειλα μήνυμα, αὐτό:

Kαλὴ μέρα.
Σήμερα εἶναι Μεγάλη Παρακευὴ καὶ ξέρω ὅτι εἴθισται
νὰ ἠχεῖ ὅλη τὴν ἡμέρα πένθιμα ἡ καμπάνα.
Δὲν τὴν ἀκούω κἄν.
Φοβᾶστε κανέναν;
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

Καὶ περιέργως, ἀκούστηκε ἕνας χτύπος. Ξανά, τώρα πάλι...

Τὸ πρωὶ εἶχα πάει ἐκεῖ νὰ τοὺς τὸ πῶ διὰ ζώσης,
δὲν βρῆκα ἄκρη ἤ μᾶλλον κανέναν!...

Ναί, τώρα χτυπάει κανονικά!...

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ναί, ἐμένα μοῦ λές!...
Μετὰ ἀπὸ 5 λεπτά, οὔτε ποὺ ξαν'-ἀκούστηκε ἡ καμπάνα.
Σὲ μιὰ πόλη ποὺ τὴν κατακλύζουν ἀλλόθρησκοι (μὴν πῶ
ποιοί),
τί δουλειὰ ἔχει ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία της;
Ἀλλοδαπ'-Ἕλληνες, εἶστε ἄξιοι τῆς τουρκομοίρας σας.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ὄχι, δὲν τὸ καταπίνω.
Πῆρα τὸ τρόλεϋ κι' ἔφτασα στὴν Νέα Φιλαδέλφεια.
Στὰ Κάτω Πατήσια, δίπλα στὸν Σταθμό, εἶναι μία ἐκκλησίτσα, ἡ Ἁγία Ξένη.
Ἡ μοναδικὴ στὴν διαδρομὴ...

...ποὺ χτυποῦσε ἡ καμπάνα της. Κι' ἀπ' ὅσο κατάλαβα, μέσα ἦταν ἄδεια.
Φυσικά, ὅπως καὶ πρὶν τέσσερα καὶ τρία χρόνια, στὸν Ἅγιο Κωνσταντίνο, ποὺ τὴν πρώτη φορὰ χρειάστηκε νὰ τοὺς βρίσω ἄγρια, γιὰ ν' ἀρχίσουν νὰ χτυποῦν, Μεγάλη Παρασκευή, οἱ καμπᾶνες,
ἔτσι καὶ πέρυσι, ὁμοίως καὶ ἐφέτος, ὁ Ἅγιος Παντελεήμων, ζωσμένος μουσουλμάνους (τώρα, ἄν
πᾶς ἐκεῖ, τουλάχιστον διακόσιοι χαζολογοῦν ὁλόγυρα), ἔπαψε νὰ χτυπᾶ τὶς καμπᾶνες του, μετὰ
τὰ 5-6 πρῶτα λεπτά, τὸ μεσημέρι, καθὼς ἔγραφα τὸ πρῶτο μήνυμα ἐδῶ, ἀφοῦ, πρίν, τοὺς ἐνό-χλησα(!) μὲ τὸ ἠλεκτρονικό μου μήνυμα.
Ἡ χαρὰ τῆς Τουρκίας.
Καὶ μετὰ μοῦ θέλετε ἐπιστροφή, λέει, στὴν Ἐθνικὴ Θρησκεία, τῶν...ἀρχαίων Ἑλλήνων! Ἐδῶ, γε-
λᾶνε καὶ ὅλες ταυτοχρόνως οἱ γάτες τῆς οἰκουμένης.
Δὲν ξέρω, ἀλλὰ θέλω ἐλάχιστη Ἑλλάδα.
~
Ἔτσι μοὔρχεται νὰ ἀναδημοσιεύσω - καὶ γιατί ὄχι; - ἕνα πρότερο μήνυμά μου, ποὺ τὸ θεωρῶ θη-
σαυρό!
- Ἀπὸ τὴν Ποιητικὴ Γωνιά:

* 6 Ἰανουαρίου 2018 καὶ ὥρα 16:48.
«Ὅλοι εἶναι ἕνα τίποτα μέχρι νὰ τοὺς ἀγαπήσει κάποιος».
Τενεσὴ Γουίλιαμς, "Τριαντάφυλλο στὸ στῆθος".
Σήμερα, ἐμένα, μοῦ τό 'πε κάποιος ἦχος.
~
Σήμερα, γιὰ τοὺς χριστιανούς, εἶναι μεγίστη ἑορτή.
Δὲν...ἤξερα τί νὰ κάνω, πῆγα (γιὰ μισὴ ὥρα) στὸν
Ἅγιο Παντελεήμονα.
Πολύς, ἀμέτρητος κόσμος - μιὰ συνήθης παρηγοριά
μου, ὅτι βρίσκομαι σὲ τόπο ἀρκετὰ ἑλληνικό. Ἅμα
βγεῖς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, βρίσκεσαι σὲ Τουρκία καὶ
βάλε. Οἱ καμπάνες δὲν πρόσεξα νὰ χτύπησαν.
Κάποια στιγμή, ἀπὸ κεῖ ποὺ καθόμουν, βάλθηκα καὶ
μετροῦσα ἄσπρα γεροντικὰ κεφάλια.
Μᾶλλον ἤμουν ὁ πιὸ...καθ' ὅλα νέος!
Κουράστηκα νὰ μὴν καταλαβαίνω, τί λένε οἱ ψᾶλτες
καὶ οἱ παππάδες, κι' ἔφυγα πρὶν τὴν ὥρα μου.

Μὲ τὸ τρόλλευ, πῆγα 4 στάσεις πιὸ κάτω, στὸν Παρά-
δεισο. Ἐκεῖ, στὴν ἑλληνόρρυθμη καθολικὴ ἐκκλησία
τῆς Ἁγίας Τριάδος.



Ἐννοεῖται πὼς δὲν πῆγα κι' έκεῖ γιὰ νὰ ἐκκλησιαστῶ
ἀλλὰ γιὰ νὰ δῶ, νὰ κρίνω...(γιὰ λογαριασμό μου).
Οὔτε 60 ἄτομα (μέτρησα 58)! Ἀλλὰ τί τάξις, τί εὐπρέ-
πεια, τί καθαρὸς ἑλληνικὸς λόγος! Ἐκεῖ καταλαβαί-
νεις τί ἀκοῦς. Ἀλλὰ πάλι δὲν κάθησα πολύ.

Κάτι μ' ἔτρωγε, νὰ πάω...στὸν Ἅγιο Γεώργιο τοῦ Κυ-
νοσάργους.



Ἐκεῖ, δηλαδή, ποὺ πρὶν 73 χρόνια μὲ βάφτισαν!
Ὁ ναὸς βρίσκεται ψηλά, στὸν λόφο τοῦ Κυνοσάργους.
Κάποτε, πηγαίναμε μὲ ὅλες τὶς περιστάσεις οἱ γονεῖς
μας κι' ἐγὼ μὲ τὴν ἀδελφή μου (Φωτούλα, σήμερα θὰ γιόρ-
ταζε, ὅπως κάποτε...) Ὅλο τὸ πρωὶ τοὺς θυμόμουν καὶ ἔ-
κλαιγα. Κι' ἀναρωτιόμουν:
* τί θέλω καὶ πάω γιὰ κεῖ;
* πῶς θ' ἀντέξω τὸν ἀνήφορο, τὰ σκαλοπάτια;...
Φτάνοντας στὴν πλατεία, μόνον τὸ ΙΚΑ ἀναγνώρισα
καὶ τὰ ὀνόματα τῶν γύρω ὁδῶν: Ρουμπέση, Λαγουμιτζῆ...
Ἄρχισα ν' ἀνεβαίνω. Εἶπα στὸν ἑαυτό μου:
- Πές, πὼς τὄχες τάμα, ἅμα θεραπευτεῖς ν' ἀνέβεις!
Κι' ὅλο ἀνέβαινα...κι' ὅλο ἀνέβαινα, θυμωμένος πού, ἀ-
πὸ τὴν πλατεία, δὲν φαινόταν κἄν ἡ ἐκκλησία κι' ὁ λό-
φος. Πολυκατοικίες τἄχουν πνίξει ὅλα. Ἡ θέα εἶναι πα-
ράπτωμα στὴν Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδα. Οἱ ἐκκλησσίες εἶναι
σημάδια ἀναγνώρισης κι' ἐπιστροφῆς, ὅ,τι καὶ νὰ πεῖς.
Κι' ὅλο ἀνέβαινα...κι' ὅλο ἀνέβαινα, βέβαιος ὅτι δὲν...θὰ
θυμόνουν τίποτα πιά, μὲ μιὰν ἐλπίδα νὰ δῶ ἴσως ἀνθρώ-
πους μεγάλους ποὺ τὸ βλέμμα τους νὰ μοῦ εἶναι γνωστό!...
Κι' ὅλο ἀνέβαινα...ὥσπου ἔφτασα στὸ πρῶτο σκαλοπάτι.
- Ἄχ, ὡραῖα! Δὲν τὸ κατάλαβα πῶς ἔφτασα!...
Καί, πατῶντας τὸ πρῶτο σκαλοπάτι, ὤ θεούλη μου!...
Ὤ, μαννούλα μου!... Τί ὁμοβροντία χαρμοσύνων καμπα-
νοκρουσιῶν ἦταν αὐτή;
Ὅλες μαζὺ τραγουδοῦσαν τὸ...καλωσόρισμά μου!
Σὰν πουλάκι ἀνέβηκα τὶς σκάλες.
- Ἄραγε, θὰ ζήσω νὰ ξανά 'ρθω ποτέ; Ἦταν σημάδι αὐτό;
Καί, δὲς κάτι περίεργο:
σήμερα, ἆλλες καμπάνες, δὲν ἄκουσα.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ἄς τὸ συνεχίσω.
Χθές, Μεγάλο Σάββατο, κοιμήθηκα στὶς 10.
Ὥρα 12 περίπου μὲ ξύπνισαν κάποια - ἐλάχιστα - βεγγαλικά.
Καμπᾶνες ΔΕΝ ἄκουσα κἄν. Ἡ ἐκκλησία εἶναι οὔτε 100 μέτρα
ἀπὸ τὸ σπίτι μου καὶ βρίσκομαι στὸν 5ον ὄροφο.
Τοῦ χρόνου, θὰ ζητήσω νὰ ἔρθει μὲ ἑλικόπτερο στὸ μπαλκόνι
μου ἀναμμένη λαμπάδα. Ἄς μὲ ξυπνήσουν, δὲν πειράζει.

[Nito]

Ωραίο νήμα. Από αρχιτεκτονικής άποψης μόνο οι ναοί και κάποια ελάχιστα νεοκλασικά αξίζουν στο λεγόμενο λεκανοπέδιο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Nito, τὸ νῆμα μπορεῖ νὰ εἶναι ὡραῖο, δὲν λέω!!...
Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ τῶν ναῶν μπορεῖ νὰ τρώγεται κάπως...
Ἀλλὰ οἱ καμπᾶνες εἶναι γιὰ νὰ χτυποῦν κι' ἔχουν ὡραῖον ἦχο. Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ σημαίνουν τὴν ὥρα! Σήμερα ὅλοι ἔχουν καὶ ρολόι (μὲ 3 εὐρὼ, - στὴν Λαϊκὴ βρίσκεις καὶ μὲ 1.50), ἄσε ποὺ περπατοῦν καὶ βλέπουν ΜΟΝΟ τὸ κινητό τους, ἄρα καὶ τὴν ὥρα (ποὺ θὰ πεθάνουν; αὐτὴν ψάχνουν;), ὁπότε οἱ καμπᾶνες θἄπρεπε νὰ χτυποῦν γιὰ...ἄλλους λόγους, μολονότι φοβοῦνται νὰ χτυπήσουν γιὰ τὸν πρέποντα λόγο.
Ἔ, ναί, θεωρεῖται αἶσχος νὰ εἶσαι σήμερα Ἕλληνας καὶ νὰ συμβιβάζεσαι μὲ τὴν πρὸ αἰώνων Ἱστορία σου. Ἄν δὲν ἀμερικανοτουρκέψεις εἶσαι βλάκας.

<--- Χοὺ ἄρ-δέυ; - Σὰμ βέρυ-βέρυ χαζοὶ ὄβ δὲ κερατᾶ!...