Τὸ Ἕν, τὸ Γίγνεσθαι, καὶ ὁ Καθαρμὸς τῶν Ὄντων ἀπὸ τοῦ Θανάτου

[tanipteros]

Τὸ Ἕν, τὸ Γίγνεσθαι, καὶ ὁ Καθαρμὸς τῶν Ὄντων ἀπὸ τοῦ Θανάτου

Τὸ Ἕν ἐστίν, ὃ ἄρχει τοῦ κόσμου, καὶ Πρῶτον Αἴτιον παντὸς ὄντος, ἀθανάτου τε καὶ θνητοῦ.

Ἄχρονόν τε ὂν καὶ ἐξαίφνης ἐκπορεύει τὸ πεδίον τῶν Ἀθανάτων Ὄντων, ὃ καλοῦσιν οἱ φιλόσοφοι “Εἶναι”. Ἐντός τούτου τοῦ πεδίου ὑπάρχουσιν αἱ Ἐννάδες, ὁ Νοῦς, ἡ Παγκοσμία Ψυχή, καὶ οἱ Ἀθάνατοι Θεοί.

Ὁ Ἀθάνατος Θεῖος Νοῦς νοεῖ τὰς Ἰδέας, ἅτινές εἰσιν Τέλειαι καὶ Ἰδεαταὶ Μορφαί. Ὁ αὐτὸς Θεῖος Νοῦς προβάλλει ταύτας εἰς κατώτερον πεδίον καὶ δημιουργεῖ τὰ Ἀντίθετα· διὸ καὶ καλείται Θεὸς Δημιουργὸς τῆς Πλάσεως, τοῦ Γίγνεσθαι, ἢ τοῦ Αἰσθητοῦ Κόσμου.
Προβολὴ δὲ τῆς Ἰδέας τοῦ Αἰωνίου ἐστίν ὁ Χρόνος.

Ὁ Αἰὼν ἐστὶν ἡ ἀμετάβλητος χρονικὴ κατάστασις, ἣν διατηρεῖ τὸ Ἀγαθὸν ἐντός παντὸς Ἀθανάτου Ὄντος, καὶ καθιστᾷ τὸ πεδίον τοῦ Εἶναι εἰς Μονήν.
Ὁ δὲ Χρόνος ἐστὶν εἰκὼν μεταβλητὴ τῆς Αἰωνιότητος, καθ' ὃν τρόπον χρόνος μεταβαλλόμενος, ὃς ποιεῖ τὸ Γίγνεσθαι εἰς συνεχή ῥοὴν καὶ μεταβολήν.
Πᾶν ὃ ὑπάρχει ἐντὸς τοῦ Γίγνεσθαι, ἐν χρόνῳ ἐστί, καὶ μεταβάλλεται μεταξὺ ἀντιθέτων καταστάσεων.
Οὕτως ἐντὸς τοῦ Γίγνεσθαι τὰ ὄντα πάσχουσιν ὀντικῶς τήν τε Ζωὴν καὶ τὸν Θάνατον, ψυχικῶς τὸ Δίκαιον καὶ τὸ Ἄδικον, τὸ Καλὸν καὶ τὸ Κακόν, αἰσθητῶς δὲ τὸ Φῶς καὶ τὸ Σκότος, καὶ πλῆθος ἄλλων ἀντιθέτων ἐν ὀντικῷ, ψυχικῷ καὶ αἰσθητῷ πεδίῳ ἀντιλήψεως.

Διὰ τί ἐδημιουργήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ Νοὸς τὸ πεδίον τῶν Ἀντιθέτων – Γίγνεσθαι καὶ τὰ ὄντα ἐντός αὐτοῦ
Ὁ Νοῦς, πρὶν ἔτι κατασκευάσῃ τὸ πεδίον τῶν Ἀντιθέτων, ἤτοι τὸ Γίγνεσθαι, ἐδημιούργησεν τὸ Ἀθάνατον μέρος τῶν Νοητῶν Ὄντων, ὡς Ἀθάνατον Λόγον Ψυχῆς, καθ’ ἀριθμὸν πλήθη.
Οὕτως ἐγένετο τὸ Λογιστικὸν, Θεῖον καὶ Ἀθάνατον μέρος τῆς Ψυχῆς ἐντὸς τοῦ πεδίου τοῦ Εἶναι.
Ἐν ἀκολούθῳ, ἐχαρίσατο ὁ Νοῦς τὴν ἐλευθερίαν εἰς ἑκάστην Ψυχήν, ἵνα μετέχῃ τοῦ Ἕνoς, καὶ θαυμάζῃ διὰ τῆς ἐνεργείας τῆς Ἐπιστροφῆς τὰς ἰδιότητας τοῦ Ἕνoς.

Ἐκάστη Ψυχή ἤρξατο νοεῖν διαφόρους ἰδιότητας τοῦ Ἕνoς· ἡ μὲν ἐθαύμασε τὸ Κάλλος, ἄλλη δὲ τὴν Σοφίαν καὶ τὸν Θεῖον Λόγον· ἄλλη δὲ τὴν Ἀγαθότητα, τὴν Καλοσύνην καὶ τὴν Συμπάθειαν.
Οὕτως ἑκάστη Ψυχή ἤρξατο δημιουργεῖν τὸ Θυμοειδὲς καὶ τὸ Ἐπιθυμητικὸν αὐτῆς μέρος, ὡς Θεῖον Ἔρωτα πρὸς τὸ Ἕν, διὰ τῆς νοήσεως τοῦ Κάλλους· ὡς Σοφίαν, διὰ τῆς νοήσεως τοῦ Θείου Λόγου· καὶ ὡς Καλοσύνην καὶ Συμπάθειαν, διὰ τῆς νοήσεως τῆς Ἀγαθότητος τοῦ Ἕνoς.
Μέχρι τῆς ἀχρόνου ταύτης στιγμῆς οὔπω φανερά ἐγένετο οὔτε ὁ Χρόνος, οὔτε ὁ Θάνατος, οὔτε ἡ Κακία, οὔτε τὸ πεδίον τῶν Ἀντιθέτων, ἤτοι τὸ Γίγνεσθαι.

Πᾶσαι δὲ αἱ Ψυχαὶ, ἐπιστρέφουσαι διὰ τῆς νοήσεως εἰς τὸ Ἕν, ἐκτήσαντο γνῶσιν καὶ σύνεσιν τῶν Ἀθανάτων Ἰδιοτήτων τῶν Θεῶν τε καὶ τοῦ Ἕνoς· οὐ μὴν ἀλλ’ οὐδέπω εἶχον ἀναπληρώσει παντελῶς τὴν ἄγνοιαν αὐτῶν.
Τινὲς δὲ Ψυχαὶ ἐθαύμαζον καὶ ἀπεροῦντο περὶ τῆς Ἰδιότητος τῆς Ἀθανασίας· οὐκ ἐδύναντο γὰρ νὰ κατανοήσωσι τὴν ἴδιαν Ἀθάνατον Φύσιν αὐτῶν, μηδὲ τὴν Φύσιν τῶν Θεῶν καὶ τοῦ Ἕνoς, καθ’ ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὴν Ἀθανασίαν.
Αἱ δὲ ταύται Ψυχαί, ἐν τῷ πόθῳ κατανοήσεως τῆς Θείας ταύτης Ἰδιότητος, ἐπεθύμησαν νὰ γεύσωνται τὴν στέρησιν αὐτῆς, ἵνα διὰ τῆς ἐλλείψεως ἐμπειρικῶς μάθωσι τί ἐστιν ἐκεῖνο ὃ θὰ ἐστεροῦντο· καὶ ἐπιθυμοῦσαι πάλιν τὴν Ἐπιστροφήν εἰς τὸ Ἕν, νὰ βιώσωσι τελείως καὶ τὴν στέρησιν καὶ τὴν ὀντικὴν μετουσίαν εἰς τὴν Θείαν Ἰδιότητα τῆς Ἀθανασίας.

Ἵνα δὲ ἐκπληρωθῇ ἡ τούτων ἐπιθυμία καὶ πληρωθῇ ἡ ἀγνοία, ὁ Θεῖος Νοῦς ὁ Δημιουργὸς κατεσκεύασεν πεδίον μικτὸν ἰδιοτήτων, ἐν ᾧ αἱ Θεῖαι ἰδιότητες μετεβάλλοντο, καὶ ὑπῆρχεν ἅμα καὶ ἡ στέρησις αὐτῶν, ἢ ἡ ἀπομάκρυνσις τῶν Ψυχῶν ἀπὸ τοῦ Θείου· τὸ δὲ Γίγνεσθαι ἐδημιουργήθη ὡς πεδίον Ἀντιθέτων, ἵνα βιώσωσιν αἱ Ψυχαὶ ταῦτα τήν τε στέρησιν τοῦ Θείου καὶ τὴν Ἐπιστροφὴν διὰ τῆς Μεθέξεως πάλιν πρὸς τὸ Ἕν.
Αἱ τοιαῦται Ψυχαὶ ἀπέκτησαν θνητὰ μέρη, τὸ Ἐπιθυμητικὸν καὶ τὸ Θυμοειδές, ἐπισυνυπάρχοντα τοῖς Ἀθανάτοις Θείοις στοιχείοις τοῦ Λογιστικοῦ, ἵνα ᾖ τι τοῦτο φθειρόμενον, καὶ ἡ Ψυχὴ διὰ ταύτης τῆς φθορᾶς πειραθῇ.
Αὗται οἱ Ψυχαὶ ἐμέλλον νὰ βιώσωσι τὴν ψυχοδιάλυσιν διὰ μακροῦ χρόνου ἐντός τοῦ Γίγνεσθαι· καὶ ἐνταῦθα πρῶτον ἐγένετο ὁ Θάνατος καὶ ὁ μεταβαλλόμενος Χρόνος.

Μετὰ παρέλευσιν χρόνου, αἱ τοιαῦται Ψυχαὶ, αἵτινες ἦσαν πλέον σύμμικτοι ἐξ Ἀθανασίας καὶ Θανάτου — ἔχουσαι μὲν τὸ Ἀθάνατον μέρος, συγχρόνως δὲ καὶ μέρη θνητά — ἤρξαντο πάσχειν τὰ ἀντίθετα ἐν ὀντικῷ, ψυχικῷ, καὶ αἰσθητῷ πεδίῳ.
Ἐκ τῆς μεθέξεως αὐτῶν εἰς τὰ Ἀντίθετα, αἱ μὲν ἐβίωναν τὸν Θάνατον ὡς ἐνδείαν ὀδυνηρὰν καὶ δυστυχίαν, ὅταν ἐκ τῆς εὐτυχίας περιπίπτωσιν εἰς δυστυχίαν, καὶ ἐπεθύμουν νὰ ἀπαλλαγεῖν ἀπὸ τὸ αἴτιον τῆς ταύτης δυστυχίας, τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ θανάτου· αἱ δὲ ἄλλαι, ἐξ ἀγνοίας καὶ ἀπορίας ἀνεξάντλητου περὶ τοῦ θανάτου, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἀπεμακρύνοντο τοῦ Ἕνoς καὶ ἐπελάθοντο τῆς Ἀθανάτου Φύσεως αὐτῶν.
Αἱ δὲ ψυχαὶ ταῦται, ἃς ἡ ἀγνοία καὶ ἡ τοῦ θανάτου ἐπιθυμία ἦσαν ἀνέκλειπτοι, ἐνεδύθησαν ἔτι βαθυτέρως εἰς τὰ αἰσθητά· καὶ ἐπὶ τῇ δυστυχίᾳ αὐτῶν ἐνόμισαν ὡς αἴτιον τὸ Ἕν καὶ τοὺς Θεούς, καὶ οὐχὶ τὴν ἰδίαν αὐτῶν προαίρεσιν· διὸ καὶ ἐμίσησαν τὸ Ἕν, καὶ οὕτως ἐγέννησαν τὴν Κακίαν, ὡς ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τοῦ Ἕνoς, τῶν Θεῶν καὶ τῆς Ἀθανασίας.

Αἱ τοιαῦται Ψυχαὶ ἤρξαντο ἐνσωματοῦσθαι εἰς τὴν Ὕλην, ἥτις ἐστὶν ἡ ἐσχάτη Πρόοδος ἀπὸ τὸ Ἕν.
Ταὐτίσθησαν μετὰ μορφῶν αἰσθητῆς ὕλης, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν καὶ σύμμικτον ποιότητα πρὸς τὸ Ἀγαθὸν καὶ τὸ Κακόν, ἤρξαντο δημιουργεῖν ὕλαια ὄντα, οἷον ἀνθρώπους, ζῷα, φυτά.
Ταῦτα δὲ τὰ ὄντα εἶχον σώμα θνητόν καὶ Ψυχὴν ἀκάθαρτον καὶ θολεράν, ἐκδηλοῦντα ταυτοχρόνως καὶ ἐπιθυμίαν ἐπιστροφῆς πρὸς τὸ Ἕν, καὶ ἀπεχθείαν πρὸς Αὐτό, μαρτυροῦντα οὕτως τὴν Κακίαν εἰς ἣν περιέπεσον.
Ταῦτα τὰ ὄντα, μετὰ τὸν ὕλαιον θάνατον, αἱ Ψυχαὶ αὐτῶν μετενσαρκοῦντο εἰς ἄλλα ὕλαια σώματα, ἀναλόγως πρὸς τὴν Νοητικὴν ποιότητα καὶ δύναμιν τῆς Ψυχῆς ἑκάστης· ἔνιοτε μὲν εἰς σώματα ἀνθρώπων, ἔνιοτε δὲ εἰς σώματα ζῴων, φυτῶν, ἢ καὶ στοιχείων τῆς Φύσεως τῆς Γαίας.
Κατεχῶντο δὲ καὶ ἐν ἀψύχῳ ὕλῃ, ὡς ἐν ὕδασι, ποταμοῖς, λιμναῖς, ὄρεσιν, στερεοῖς, ὑγροῖς τε καὶ ἀερίαις μάζαις, ἀναλαμβάνοντα παντοῖον ὑλικὸν φορέα ἐπὶ προσώπου τῆς Γῆς.

Καὶ ἐπείπερ ἑκάστοτε ἀλλοιούτο ἡ ποιότης αὐτῶν ἐν τῇ μείξει τοῦ Ἀγαθοῦ καὶ τοῦ Κακοῦ, μετεμψυχώνοντο, ἐκ Ψυχῆς νοητικῆς, εἰς ἄνουν Ὄν, ὅταν ἐπικρατοῦσε ἡ Κακία ἐπὶ τῆς Ἀγαθότητος· ἀλλὰ πάλιν εἰς Θεῖον ἢ Δαιμόνιον Ὄν, ὅταν ἡ Ψυχὴ μεταβάλῃ τὴν ποιότητα αὐτῆς ἐν τῇ μείξει, μειουμένης τῆς Κακίας.

Ἡ δὲ Ψυχὴ τῶν ζῴων κρατεῖται ὑπὸ τοῦ Φόβου· διὸ καὶ ὁ Θεῖος Νοῦς, ὃν φέρουσιν ἐντός, συσκοτίζεται ὑπὸ τοῦ ἐνστίκτου, ὃ ἐπικρατεῖ πρὸς χάριν τῆς σωτηρίας τοῦ βίου.
Τὰ ζῷα ἐμφανίζουσιν ἀγριωτέραν διαγωγὴν ἐν τῷ τρόπῳ τοῦ ἐπιβιῶναι, καὶ μεταχειρίζονται τὸν θάνατον ἄλλων ζῴων εἰς τροφήν καὶ διατήρησιν τοῦ ζῆν, βιώνοντα οὕτως τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τῆς Ἀθανάτου Ζωῆς κατὰ τὸν χείριστον τρόπον.

Ἡ δὲ Ψυχὴ τῶν φυτῶν κρατεῖται ὑπὸ τῆς μεγίστης στερήσεως τοῦ Θείου Λόγου καὶ τῆς Σοφίας· τὰ δὲ φυτὰ, ὡς ὄντα, φανεροῦσιν τὴν ἀπομάκρυνσιν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ Θείου Νοὸς, καὶ αὐτὰ στεροῦνται παντελῶς νοήσεως, καθ’ ὅν τρόπον αὕτη ἐκδηλοῦται ἐν τοῖς ζῴοις καὶ τοῖς ἀνθρώποις.
Τὰ φυτὰ βιῶσι τὴν ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὴν Ἀθάνατον Ζωὴν ὡς χωρισμὸν ἀπὸ τὴν Θείαν Λογικὴν.

Ἡ δὲ Ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων κείται ἐν μέσῳ μεταξὺ τοῦ Θείου καὶ τοῦ Αἰσθητοῦ κόσμου.
Ὁ ἄνθρωπος πλησιάζει μᾶλλον πρὸς τὸ Θεῖον καὶ ἔχει τὴν δύναμιν θεώσεως καὶ Ἐπιστροφῆς πρὸς τὸ Ἕν, ἐὰν στραφῇ πρὸς Αὐτό, καθάπερ ποιοῦσιν οἱ φιλόσοφοι, οἱ θεουργοί, οἱ ἀσκηταί, καὶ οἱ θεολόγοι.

Ἐνίους δὲ ἀνθρώπους συνοδεύει ἀνάμνησις τοῦ Θείου Ἕνoς, ἣν καὶ ποθοῦσιν· καὶ διὰ τῆς Θείας αὐτῶν Φύσεως καὶ Καταγωγῆς συνδέονται πρὸς τὴν Ἀγαθότητα τοῦ Ἕνoς, ἐκδηλοῦντες συμπάθειαν καὶ χρηστότητα πρὸς τὰ λοιπὰ ὄντα.
Ἄλλοι δὲ ἄνθρωποι οὐ διατηροῦσι μνήμην τοῦ Θείου Ἕνoς, καὶ μεταχειρίζονται τὸν Θεῖον Νοῦν μόνον ὡς λογιστικὸν ὄργανον, ἵνα αἰσθάνωνται καὶ ἀναλύωσι τὴν ὕλην, γινόμενοι ἄθεοι, ἀγνοοῦντες τὸν Θεῖον Κόσμον.

Ἔνιοι δὲ εἰσὶν ἔτι μᾶλλον ἀπέχοντες τοῦ Θείου Νοὸς, ἐπιρρίπτοντες τὴν δυστυχίαν τῶν ἰδίων ἐκλογῶν εἰς ἄλλα ὄντα ἢ καὶ εἰς τοὺς Θεούς, καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῶν μετενσαρκώσεων αὐτῶν· καὶ οὕτως ἐκδηλοῦσι τὴν μεγίστην ποιοτικὴν ἀπομάκρυνσιν τῆς Ψυχῆς αὐτῶν ἀπὸ τὴν Ἀθανασίαν καὶ τὸ Θεῖον, φανεροῦντες τὴν ἐσχάτην μορφὴν Κακίας, ὡς ἀντιθεΐαν καὶ θεομαχίαν.
Τὸ δὲ πεδίον τοῦ Γίγνεσθαι ἐδημιουργήθη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Νοὸς τοῦ Δημιουργοῦ πρὸς ἀφανισμὸν τῆς ἀγνοίας τῶν Ψυχῶν περὶ τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀθανασίας.

Αἱ δὲ Ψυχαὶ ἐντός τούτου τοῦ πεδίου βιῶσι διαφόρους ποιότητας καὶ καταστάσεις ἐκ τῶν Ἀντιθέτων, καὶ κτῶνται ἐμπειρικὴν γνῶσιν περὶ Θανάτου, Ἀθανασίας, καὶ τῆς στερήσεως τοῦ Θείου Ἕνoς.
Σκοπὸς τῶν Ψυχῶν ἐστὶ νὰ ἀποκτήσωσι Σοφίαν ἐπὶ τοῖς Ἀντιθέτοις, νὰ θαυμάσωσι τὸ Κάλλος τῶν Θείων Ἰδιοτήτων, νὰ ἀποβάλλωσι τὴν Κακίαν καὶ τὸν Θάνατον, καὶ νὰ στραφῶσι πάλιν πρὸς τὴν Ἰδέαν τῆς Ἀθανασίας, μετέχουσαι τῇ ἐπιστροφῇ πρὸς τὸ Ἕν, τερματίζουσαι πᾶσαν μορφὴν δυστυχίας, ἣν αὐταὶ αἱ Ψυχαὶ ἐκ τῆς ἰδίας αὐτεξουσίας ἐπελέξαντο.

Ὁ Πρῶτος Θεὸς, τὸ Θεῖον Ἕν – τὸ Ἀγαθόν, ἐξέπεμψεν τὸ Γίγνεσθαι διὰ τοῦ Θείου Νοὸς τοῦ Δημιουργοῦ, πρὸς παιδείαν τῶν Ψυχῶν, ἵνα καὶ αὐταὶ γεννῶνται Δημιουργοὶ Θεοὶ τῆς Ἀγαθότητος, τῆς Σοφίας καὶ τοῦ Κάλλους τοῦ Θεοῦ.
Ἔθετο τὸν Θάνατον καὶ τὴν Στέρησιν τοῦ Ἀγαθοῦ, οὐχὶ ἐξ ἔρωτος οὐδὲ πάθους οὐδὲ κακίας, οὐδ’ ἵνα δημιουργήσῃ τὴν Κακίαν ὡς Ἰδέαν· ἐπεὶ ἐκ τοῦ Ἕνoς – Ἀγαθοῦ οὐδεμία κακία δύναται νὰ ἐκπορευθῇ, οὐδὲ ἐκ τῶν Ἀθανάτων Θεῶν τοῦ Εἶναι.

Ἀλλ’ εἷλε ταῦτα εἰς μάθησιν, ἵνα γνωσθῇ τί ἐστιν ὁ καθαρμὸς, καὶ ὅτι οὐ δέον νοεῖσθαι θάνατον οὐδενὸς Ἀθανάτου Ὄντος, μηδὲ τοῦ Ἕνoς· ἐπεὶ τοῦτο ἀντιτείνει πρὸς τὴν Ἀντιθεΐαν καὶ Θεομαχίαν, καὶ γεννᾷ τὴν Κακίαν ὡς θάνατον καὶ ἀπώλειαν τοῦ Ἀθανάτου Ἀγαθοῦ Ὄντος.

[tanipteros]

Απόδοση στα Νέα Ελληνικά:

Το Εν το Γίγνεσθαι και ο καθαρμός των Όντων από τον Θάνατο

Το Εν άρχει του Κόσμου και είναι το Πρώτο Αίτιο κάθε Αθάνατου και Θνητού όντος.
Το Εν άχρονα και εξαίφνης εκπορεύει το πεδίο των Αθάνατων Όντων που οι φιλόσοφοι αποκαλούν Είναι. Εντός αυτού του πεδίου υπάρχουν οι Εννάδες, ο Νους, η Παγκόσμια Ψυχή και οι Αθάνατοι Θεοί. Ο Αθάνατος Θείος Νους νοεί τις Ιδέες που είναι οι Τέλειες Ιδεατές μορφές. Ο Θείος Νους προβάλει τις Ιδέες αυτές σε κατώτερο πεδίο και δημιουργεί τα Αντίθετα, για αυτό ονομάζεται και Θεός Δημιουργός της Πλάσης ή του Γίγνεσθαι ή του Αισθητού Κόσμου. Προβολή της Ιδέας του Αιωνίου είναι ο Χρόνος. Ο Αιώνας είναι η αμετάβλητη χρονική κατάσταση που διατηρεί το Αγαθό εντός κάθε Αθάνατου Όντος και καθιστά το πεδίο του Είναι σε Μονή. Ενώ ο Χρόνος είναι η μεταβλητή εικόνα της Αιωνιότητας ως μεταβαλλόμενος χρόνος και καθιστά το Γίγνεσθαι σε συνεχή ροή και μεταβολή. Ό,τι βρίσκεται εντός Γίγνεσθαι βρίσκεται εντός χρόνου και μεταβάλλεται μεταξύ αντιθέτων καταστάσεων. Έτσι εντός του Γίγνεσθαι τα όντα βιώνουν οντικά τόσο την Ζωή όσο και τον Θάνατο, ψυχικά το Δίκαιο όσο και το Άδικο, το Καλό όσο και το Κακό, αισθητά το Φως και το Σκοτάδι και μια πληθώρα άλλων αντιθέτων σε οντικό, ψυχικό, αισθητό επίπεδο αντίληψης.

Γιατί δημιουργήθηκε από τον Θεό Δημιουργό Νου το πεδίο των Αντιθέτων Γίγνεσθαι και τα Όντα εντός του

Ο Νους πριν δημιουργήσει το πεδίο των Αντιθέτων – Γίγνεσθαι, δημιούργησε το Αθάνατο μέρος των Νοητών Όντων ως Αθάνατο Λόγο Ψυχής σε πλήθος. Έτσι δημιουργήθηκε το Λογιστικό Θείο και Αθάνατο μέρος της Ψυχής, εντός του Είναι. Στην συνέχεια έδωσε την ελευθερία σε κάθε Ψυχή να μετέχει στο Εν και να θαυμάσει με την δράση της Επιστροφής τις ιδιότητες του Ενός. Κάθε Ψυχή άρχισε να νοεί διαφορετικές ιδιότητες του Ενός. Άλλη θαύμασε το Κάλλος - Ομορφιά, άλλη θαύμασε την Σοφία και τον Θείο Λόγο, άλλη θαύμασε την Αγαθότητα, την Καλοσύνη και την Συμπόνια.

Έτσι κάθε Ψυχή άρχισε να δημιουργεί το Θυμοειδές και Επιθυμητικό της μέρος ως Θείο Έρωτα προς το Εν μέσω της νοήσεως του Κάλλους, ως Σοφία μέσω της νοήσεως του Θείου Λόγου και ως Καλοσύνη, Συμπόνια μέσω της νοήσεως της Αγαθότητας του Ενός.
Έως αυτήν την άχρονη στιγμή δεν έχει εμφανιστεί ο Χρόνος, ο Θάνατος και η Κακία και το πεδίο των Αντιθέτων – Γίγνεσθαι.
Όλες οι Ψυχές επιστρέφοντας δια της νοήσεως πίσω στο Εν αποκτούσαν γνώση και κατανόηση των Αθάνατων Ιδιοτήτων των Θεών και του Ενός. Ωστόσο δεν είχαν καλύψει πλήρως την άγνοια τους.

Ορισμένες Ψυχές απορούσαν για την ιδιότητα της Αθανασίας. Δεν κατανοούσαν την δική τους Αθάνατη Φύση και την Φύση των Θεών και του Ενός ως προς την Αθανασία. Αυτές οι Ψυχές στην προσπάθεια κατανόησης της Θείας Ιδιότητας της Αθανασίας επιθύμησαν να βιώσουν την έλλειψη της για να μάθουν μέσω της στέρησης τι είναι αυτό που θα τους έλειπε και επιθυμώντας πάλι την Επιστροφή πίσω στο Εν να βιώσουν πλήρως τόσο την στέρηση όσο και την οντική μέθεξη τους στην Θεϊκή Ιδιότητα της Αθανασίας.
Για να εκπληρωθεί αυτή τους η επιθυμία και να καλυφθεί η άγνοια, ο Θείος Νους Δημιουργός δημιούργησε ένα μικτό πεδίο ιδιοτήτων όπου θα μεταβάλλονταν οι Θείες ιδιότητες και θα υπήρχε και η στέρηση τους ή η απομάκρυνση των Ψυχών από το Θείο το Γίγνεσθαι ως πεδίο Αντιθέτων για να βιώσουν αυτές οι Ψυχές τόσο την στέρηση του Θείου όσο και την Επιστροφή μέσω της Μεθέξεως πίσω στο Εν. Αυτές οι Ψυχές αποκτήσαν θνητά μέρη το Επιθυμητικό και Θυμοειδές μαζί με το Θείο Αθάνατο μέρος του Λογιστικού ώστε να υπάρχει κάτι που θα φθείρεται και η Ψυχή να βιώνει την φθορά. Αυτές οι Ψυχές θα βίωναν την Ψυχοδιάλυση σε βάθος χρόνου εντός του Γίγνεσθαι και εδώ είναι που δημιουργήθηκε ο Θάνατος και ο μεταβαλλόμενος χρόνος.

Με την πάροδο του χρόνου οι Ψυχές αυτές που πλέον ήταν μια μίξη Αθανασίας και Θανάτου αφού είχαν τόσο Αθάνατο μέρος και θνητά μέρη άρχισαν να βιώνουν τα αντίθετα σε οντικό, ψυχικό και αισθητό επίπεδο. Από την μετοχή τους στα Αντίθετα άλλες βίωναν τον Θάνατο ως οδυνηρή έλλειψη και δυστυχία όταν μεταβάλλονταν η κατάσταση τους από ευτυχία σε δυστυχία και επιθυμούσαν να αποβάλλουν το αίτιο της δυστυχίας που ήταν η επιθυμία θανάτου και άλλες η άγνοια τους και η απορία τους για τον θάνατο ήταν αστείρευτη και τις οδηγούσε άλλο τόσο σε απομάκρυνση από το Εν και σιγά σιγά λησμονούσαν την Αθάνατη Φύση τους. Αυτές οι ψυχές που είχαν αστείρευτη άγνοια και επιθυμία θανάτου βυθίσθηκαν στα αισθητά ακόμη πιο πολύ και για την δυστυχία τους θεώρησαν πως αίτιο ήταν το Εν και οι Θεοί και όχι η δική τους επιθυμία, έτσι άρχισαν να απεχθάνονται το Εν και έτσι αυτές οι Ψυχές δημιούργησαν την κακία ως απομάκρυνση από το Εν τους Θεούς και την Αθανασία. Αυτές οι Ψυχές άρχισαν να ενσωματώνονται στην Ύλη η οποία είναι η έσχατη Πρόοδος από το Εν. Οι Ψυχές αυτές ταυτίστηκαν με αισθητές μορφές ύλης και κατά την δύναμη και μικτή ποιότητα τους ως προς το Αγαθό και το κακό άρχισαν να δημιουργούν υλαία όντα όπως ανθρώπους, ζώα, φυτά. Τα όντα αυτά είχαν θνητό σώμα και ακάθαρτη θολή Ψυχή εκδηλώνοντας τόσο επιθυμία επιστροφής προς το Εν αλλά και ταυτόχρονα αποστροφή για Αυτό δείχνοντας την κακία στην οποία υπέπεσαν.
Αυτά τα όντα μετά τον υλαίο θάνατο οι Ψυχές τους μετενσαρκώνονταν σε άλλα υλαία σώματα κατά την Νοητική ποιότητα και δύναμη της Ψυχής τους, άλλοτε σε σώματα ανθρώπων ή ζώων ή φυτών ή στοιχείων της Φύσης της Γαίας και εισκρίνονται σε άψυχη ύλη όπως νερά, ποτάμια, λίμνες, όρη, στερεά, υγρά και αέριες μάζες καταλαμβάνοντας κάθε υλικό φορέα επί της Γης.
Κάθε φορά δε που άλλαζαν ποιότητα στην μίξη Αγαθού-κακού μετεμψυχώνονταν από Ψυχή νοητική σε άνους Ον όταν αύξανε η Κακία έναντι της Αγαθότητας και σε Θείο ή Δαιμόνιο Ον όταν η Ψυχή άλλαζε την ποιότητα της στην μίξη Αγαθού-κακού μειώνοντας την κακία αυτής.

Η Ψυχή των ζώων κυριαρχείται από τον Φόβο και για αυτό ο Θείος Νους εντός της σκοτίζεται από το ένστικτο το οποίο κυριαρχεί για την επιβίωση. Τα δε ζώα εμφανίζουν βάρβαρη συμπεριφορά ως προς τον τρόπο επιβίωσης και χρησιμοποιούν τον θάνατο άλλων ζώων για την τροφή τους και την επιβίωση τους βιώνοντας έτσι την απομάκρυνση από την Αθάνατη ζωή με τον χειρότερο τρόπο.

Η Ψυχή των φυτών κυριαρχείται από την μεγαλύτερη στέρηση του Θείου Λόγου και Σοφίας. Τα φυτά ως όντα εκδηλώνουν την απομάκρυνση τους από τον Θείο Νου και τα ίδια στερούνται της νοήσεως όπως αυτή εμφανίζεται στα ζώα και τους ανθρώπους. Τα φυτά βιώνουν την απομάκρυνση από την Αθάνατη ζωή ως απομάκρυνση από την Θεία Λογική.

Η Ψυχή των ανθρώπων βρίσκεται στο μέσο μεταξύ Θείου και Αισθητού κόσμου. Ο άνθρωπος είναι πιο πλησίον του Θείου και έχει την δυνατότητα να Θεωθεί και να Επιστρέψει πίσω στο Εν αν στραφεί προς Αυτό, όπως κάνουν οι φιλόσοφοι, οι θεουργοί, οι ασκητές και οι θεολόγοι.
Άλλοι άνθρωποι έχουν ανάμνηση από το Θείο Εν και το επιθυμούν και συνδέονται από την Θεία τους Φύση και Καταγωγή με την Αγαθότητα του Ενός εκδηλώνοντας συμπόνια και καλοσύνη προς τα άλλα όντα.
Άλλοι άνθρωποι δεν διατηρούν ανάμνηση από το Θείο Εν και χρησιμοποιούν τον Θείο Νου μόνο ως λογική για να αισθάνονται και να αναλύουν την ύλη και γίνονται άθεοι αγνοώντας το Θείο Κόσμο.
Και άλλοι είναι ακόμη πιο απομακρυσμένοι από τον Θείο Νου χρεώνοντας σε άλλα όντα ή στους Θεούς την δυστυχία των επιλογών τους στο βάθος του χρόνου των μετενσαρκώσεων τους και έτσι εκδηλώνουν την μεγαλύτερη ποιοτική απομάκρυνση της Ψυχής τους από την Αθανασία και το Θείο εκδηλώνοντας την μεγαλύτερη μορφή κακίας ως αντιθεϊα και θεομαχία.

Το πεδίο του Γίγνεσθαι έχει δημιουργηθεί από τον Θεό Νου Δημιουργό για την εξάλειψη της άγνοιας των Ψυχών στο θέμα του θανάτου και της αθανασίας.
Οι Ψυχές εντός του βιώνουν διαφορετικές ποιότητες και καταστάσεις από τα Αντίθετα και αποκτούν βιωματική γνώση για τον θάνατο, την αθανασία, και την στέρηση του Θείο Ενός.
Σκοπός των Ψυχών είναι να αποκτήσουν Σοφία για τα Αντίθετα, να θαυμάσουν το Κάλλος των Θείων Ιδιοτήτων, να απορρίψουν την κακία και τον θάνατο και να στραφούν πάλι πίσω προς την Ιδέα της Αθανασίας μετέχοντας με την επιστροφή τους πίσω στο Εν τερματίζοντας όποια μορφή δυστυχίας επέλεξαν οι ίδιες οι Ψυχές από δική τους ελεύθερη βούληση.

Ο Πρώτος Θεός, το Θείον Εν – Αγαθό εκπόρευσε το Γίγνεσθαι μέσω του Θείου Νου Δημιουργού για την εκπαίδευση των Ψυχών ώστε και αυτές να γίνουν Δημιουργοί Θεοί της Αγαθότητας, Σοφίας και Κάλλους του Θεού. Έθεσε το Θάνατο και την Στέρηση του Αγαθού όχι από πάθος ή κακία ή για να δημιουργήσει την Κακία ως Ιδέα, αφού από το Εν – Αγαθό ουδέν κακόν μπορεί να εκπορευτεί ούτε από τους Αθάνατους Θεούς του Είναι, αλλά για μάθημα το τι είναι η κάθαρση και ότι δεν πρέπει να νοείται ο θάνατος οποιοδήποτε αθάνατου Όντος ή του Ενός, διότι αυτό οδηγεί στην Αντιθεϊα και Θεομαχία και παράγει την κακία ως τον θάνατο και καταστροφή του αθανάτου Αγαθού Όντος.

[Λαχουρένιος]

Δικό σου είναι το κείμενο?

[tanipteros]

Δικό σου είναι το κείμενο?

ναι !

[Προέλλην]

Μια περίληψη μπορείς να κάνεις σε μισή παράγραφο, τι θέλεις να μας πείς; Έχω όλη την καλή διάθεση, αλλά.

[tanipteros]

Μια περίληψη μπορείς να κάνεις σε μισή παράγραφο, τι θέλεις να μας πείς; Έχω όλη την καλή διάθεση, αλλά.

Εδώ είναι η απόδοση στη Νεοελληνική γλώσσα...
https://tanipteros.wordpress.com/2025/0 ... %8C%CE%BD/

[tanipteros]

Μια περίληψη μπορείς να κάνεις σε μισή παράγραφο, τι θέλεις να μας πείς; Έχω όλη την καλή διάθεση, αλλά.

Εδώ είναι η απόδοση στη Νεοελληνική γλώσσα...
https://tanipteros.wordpress.com/2025/0 ... %8C%CE%BD/

Είναι η Κοσμογονία από το Εν στην Ύλη

[Λαχουρένιος]

Πολύ καλό κείμενο Τανίπτερε, είναι μια αρκετά καλή σύνοψη-εισαγωγή στο νεοπλατωνισμό. Οι Ενάδες τι είναι? Δεν έχω ξανακούσει αυτόν τον όρο.

[tanipteros]

Πολύ καλό κείμενο Τανίπτερε, είναι μια αρκετά καλή σύνοψη-εισαγωγή στο νεοπλατωνισμό. Οι Ενάδες τι είναι? Δεν έχω ξανακούσει αυτόν τον όρο.

Οι Ενάδες είναι η πρώτη πλήθυνση του Ενός. Το Εν εκπορεύει θεία ουσία από τον εαυτό του και εκδηλώνεται σε πλήθος.
Από τις Ενάδες μετά εκπορεύονται σε τριάδες οι Θεοί πχ. Άρτεμις-Εκάτη-Σελήνη... που είναι η Θεότητα στα τρία πεδία του Κόσμου, Ουράνιο-Άδης-Υλαίο

Ο Πρόκλος έχει κάνει ολόκληρη μελέτη και περιγράφει πολλές Τριάδες θεοτήτων.
Κάθε Τριάδα Θεών υπάγεται σε μια Ενάδα και κάθε Εννάδα συνδέεται με το Εν

~Τανύπτερος~

[Λαχουρένιος]

Οι Ενάδες είναι η πρώτη πλήθυνση του Ενός. Το Εν εκπορεύει θεία ουσία από τον εαυτό του και εκδηλώνεται σε πλήθος.
Από τις Ενάδες μετά εκπορεύονται σε τριάδες οι Θεοί πχ. Άρτεμις-Εκάτη-Σελήνη... που είναι η Θεότητα στα τρία πεδία του Κόσμου, Ουράνιο-Άδης-Υλαίο

Ο Πρόκλος έχει κάνει ολόκληρη μελέτη και περιγράφει πολλές Τριάδες θεοτήτων.
Κάθε Τριάδα Θεών υπάγεται σε μια Ενάδα και κάθε Εννάδα συνδέεται με το Εν

~Τανύπτερος~

Αυτό ήταν μεταγενέστερη (μετά τον Πλωτίνο εννοώ) προσθήκη? Μου θυμίζει τους αιώνες του γνωστικισμού που ήταν σε ζεύγη.