Συνοπτικά υπάρχουν πολλές διαστάσεις στο σύμπαν.
Υπάρχει διαστάσεις ενθαλπικές όπου έχουμε το βίωμα της αιώνιας ζωής και της ευτυχίας
και υπάρχουν διαστάσεις εντροπικές στις οποίες οι κόσμοι καταστρέφονται διαλύονται κοινώς πεθαίνουν.
Η δικιά μας διάσταση έχει έναν εντροπικό κόσμο. Που σημαίνει ότι δαπανάται ενέργεια για να καταστρέφονται οι δομές του.
Αυτόν τον αυτοκαταστροφικό κόσμο θεωρείται ότι τον έπλασε ο Θεός Δημιουργός από τους Χριστιανούς.
Για τους Βουδδιστές αυτός ο κόσμος ο εντροπικός είναι δημιούργημα ενός όντος που επιθυμεί το ίδιο να πεθάνει αυτό και ό,τι υπάρχει στον κόσμο που δημιούργησε. Έτσι κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δικού μας κόσμου είναι ο θάνατος.
Από τους ενθαλπικούς κόσμους όντα φεύγουν με σκοπό να μετουσιόσουν το εντροπικό σύμπαν σε ενθαλπικό.
Αυτά τα όντα απαρνούνται την αιώνια ευτυχία και καλοπέραση και γενιούνται στον δικό μας κόσμο (σαμσάρα).
Τέτοια όντα μεταλάχτες είναι οι άνθρωποι.
Και εδώ έρχεται η αποκάλυψη. Οι άνθρωποι είναι όντα από ενθαλπικές διαστάσεις με δημιουργό θεό άλλο από αυτές τις εντροπικές διαστάσεις.
Κατά τον Βουδδισμό η Σαμσάρα (Γίγνεσθαι) δλδ το εντροπικό μας σύμπαν έχει δημιουργό τον Γιάμα, το ον που επιθυμεί τον θάνατο γενικώς.
Ενώ στις ενθαλπικές διαστάσεις όπου υπάρχει η Νιρβάνα και οι Παράδεισοι των θρησκειών ο δημιουργός θεός είναι άλλος.
Ο Θεός του ανθρώπου δεν είναι ο Γιάμα το ον που δημιούργησε την Σαμσάρα. (ή σε άλλες θρησκείες ο Δημιουργός Θεός Χριστιανικός ή μη)
Ο Θεός του ανθρώπου είναι ο Νιρβανικός Θεός από τις ενθαλπικές διαστάσεις.
Έτσι εξηγήται πώς σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε επικρατεί ο θάνατος και ελάχιστες αναλαμπές χαράς και ευτυχίας.
Η χαρά και η ευτυχία είναι ενθαλπικά γνωρίσματα που φέρουν οι ψυχές που γεννιούνται στο εντροπικό μας σύμπαν.
Ενώ ο θάνατος και η καταστροφή είναι εντροπικά γνωρίσματα που επικρατούν λόγο του Γιάμα του όντος μέσα στο οποίο ζούμε και το σώμα του το θεωρούμε σύμπαν μας.
