Θεία κοινωνία .... κανιβαλισμός!

[Χρίστος Έλ]

ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΙΔΡΥΣΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.

Εσύ να ιδρυσεις τη χριστελληνική θρησκεία.
Θα είμαι πιστός ακόλουθος.

Πιστός ακόλουθος του Χριστού όμως.

[tanipteros]

και γω και γω θα είμαι πιστότατος....

[nemo]

και γω και γω θα είμαι πιστότατος....

και στην αφρικη επικρατει αυτο το εθιμο σημερα ο γιος του νεκρου βασιλια θα φαει ενα μικρο μερος του σωματος του


για μας τους χριστιανους ο συμβολισμός αυτος ειναι πνευματικος δεν πρεπει να σε ξενίζει
ειναι η σύζευξη με το θείο ... και ειναι απολυτως φυσιολογικο για την θνητη μας φυση

[tanipteros]

υποτίθεται οτι τρωτε τον νεκρο Ιησού, το σώμα και το αίμα του.... κανιβαλισμός δλδ

[nik_killthemall]

Γενικά όλα αυτά τα μυστήρια ήταν προβληματικά από τον πρώτο καιρό της διάδοσης του χριστιανισμού, ειδικά την περίοδο πριν ο Χριστιανισμός δεχτεί την ώθηση από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο ...

Ο Κλήμης επίσκοπος Αλεξάνδρειας (200μ.χ.) περιγράφει γλαφυρά την χριστιανική αίρεση των Καρποκράτη και Επιφάνη στην οποία οι πιστοί συγκεντρώνονταν για γεύμα αναπαράσταση μυστικού δείπνου και στη συνέχεια επιδίδονταν σε όργια με αλλαγές συζήγων (Στρωματείς 3.2.5, 10.4.27) ενώ ο Επιφάνειος επίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου (374 μ.χ.) περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες την φρικαλέα χριστιανική αίρεση των Φιβιωνιτών στην οποία μετά το γεύμα επιδίδονταν σε όργια, εκτρώσεις και κανιβαλισμό εμβρύων (Πανάριον, Η Αποθήκη, Ανασκευή όλων των Αιρέσεων, 26.4-6). Μάλιστα ο Επιφάνειος σημειώνει πως οι Φιβιωνίτες κατάγονταν από μια πολύ πρώιμη χριστιανική αίρεση των Νικολαϊτών, που είχε ιδρύσει ο Νικόλαος, ένας από τους 7 ελληνιστικούς διακόνους της πρώτης Χριστιανικής Συνόδου (όχι Οικουμενικής) που είχε γίνει στην Αντιόχεια.

Προβληματική υπήρξε επίσης και η πρακτική του χριστιανικού ασπασμού μεταξύ των πιστών, που στηρίχτηκε στην προτροπή του Παύλου στην επιστολή προς Θεσ/κεις, 5,26 "Ασπάσασθε τους αδελφούς πάντας φιλήματι αγίω" και σώζεται ως σήμερο (ασπασμός στο μάγουλο). Τους πρώτες αιώνες υιοθετήθηκε όπως μας ενημερώνει και πάλι ο Κλήμης, ο ασπασμός αυτός μεταξύ των χριστιανών να γίνεται με φιλί στο στόμα (Ο Παιδαγωγός, 3.11.81). Στο ίδιο βιβλίο ο Κλήμης με εκνευρισμό στηλιτεύει το ποίμνιο που πράττει τον ασπασμό με ανοιχτό στόμα και θόρυβο. Η πρακτική αυτή συνέχισε τουλάχιστον μέχρι τον 5ο αι. όπως μας λέει ο Ιωάννης Χρυσόστομος, μετά τον οποίο τα χριστιανικά ποίμνια σταδιακά χώρισαν τις θέσεις αντρών - γυναικών στην εκκλησία (κάτι που ισχύει ως σήμερα) και εν συνεχεία αντικατέστησαν το φιλί στο στόμα από το φιλί στο μάγουλο (που επίσης ισχύει ως σήμερα).

[stavmanr]

Σε αυτό το πόστ θα σας αποκαλύψω τι έμαθα πριν από μερικές μέρες!!!

Στα αρχαία χρόνια υπήρχε ένας λαός στην Μέση Ανατολή οι Σκύθες.
Οι Σκύθες είχαν σαν έθιμο να τρώνε τους νεκρούς τους ιδιαίτερα τους συγγενείς τους και τον βασιλια τους.

Ο λόγος που καταφεύγαν σε αυτόν τον νεκρόφιλο κανιβαλισμό ήταν η πεποίθηση ότι τρώγοντας τον νεκρό λάμβαναν τις ιδιότητες του.

Για παράδειγμα αν τρώγανε τον νεκρό βασιλιά τότε και αυτοί θα γινόντουσαν δυνατοί ισχυροί και βασιλιάδες.
Αυτό το μακάβριο έθιμο έμεινε μέχρι τις μέρες του Ιησού ενεργό στην Μέση Ανατολή με διάφορες παραλαγές.

Στι μέρες μας η θεία κοινωνία των χριστιανών φέρει αυτά τα χαρακτηριστικά.
Κατά τον Χριστιανισμό η θεία κοινωνία αποτελείται από μέλη του σώματος του νεκρού Ιησού τα οποία συμβολιζονται με τα ψωμάκια σε μπουκιές και το αίμα του Ιησού που συμβολίζεται με το κρασί.

Αυτό το ποτήρι σώματος και αίματος σε μικρές μερίδες ευλογείται και προσφέρεται στους πιστούς προς βρώση για να αποκτήσουν και αυτοί θεοφορικά χαρακτηριστικά. Ο πιστός τρώει σάρκα και πίνει αίμα Ιησού γιατί έτσι τρώγοντας τον θεό του πιστεύει ότι θα γίνει και αυτός θεός.

Η θεία κοινωνία είναι μια απομίμηση του εθίμου των Σκυθών και τίποτα άλλο.... όλη αυτή η διαστροφή έχει περάσει στο φυσιολογικό της σημερινής κοινωνίας σαν να μην τρέχει τίποτα. Άλλωστε ο πιστός δεν βλέπει κρέας και αίμα αλλά κρασί και άρτο. Αίσχος!

[tanipteros]

Σε αυτό το πόστ θα σας αποκαλύψω τι έμαθα πριν από μερικές μέρες!!!

Στα αρχαία χρόνια υπήρχε ένας λαός στην Μέση Ανατολή οι Σκύθες.
Οι Σκύθες είχαν σαν έθιμο να τρώνε τους νεκρούς τους ιδιαίτερα τους συγγενείς τους και τον βασιλια τους.

Ο λόγος που καταφεύγαν σε αυτόν τον νεκρόφιλο κανιβαλισμό ήταν η πεποίθηση ότι τρώγοντας τον νεκρό λάμβαναν τις ιδιότητες του.

Για παράδειγμα αν τρώγανε τον νεκρό βασιλιά τότε και αυτοί θα γινόντουσαν δυνατοί ισχυροί και βασιλιάδες.
Αυτό το μακάβριο έθιμο έμεινε μέχρι τις μέρες του Ιησού ενεργό στην Μέση Ανατολή με διάφορες παραλαγές.

Στι μέρες μας η θεία κοινωνία των χριστιανών φέρει αυτά τα χαρακτηριστικά.
Κατά τον Χριστιανισμό η θεία κοινωνία αποτελείται από μέλη του σώματος του νεκρού Ιησού τα οποία συμβολιζονται με τα ψωμάκια σε μπουκιές και το αίμα του Ιησού που συμβολίζεται με το κρασί.

Αυτό το ποτήρι σώματος και αίματος σε μικρές μερίδες ευλογείται και προσφέρεται στους πιστούς προς βρώση για να αποκτήσουν και αυτοί θεοφορικά χαρακτηριστικά. Ο πιστός τρώει σάρκα και πίνει αίμα Ιησού γιατί έτσι τρώγοντας τον θεό του πιστεύει ότι θα γίνει και αυτός θεός.

Η θεία κοινωνία είναι μια απομίμηση του εθίμου των Σκυθών και τίποτα άλλο.... όλη αυτή η διαστροφή έχει περάσει στο φυσιολογικό της σημερινής κοινωνίας σαν να μην τρέχει τίποτα. Άλλωστε ο πιστός δεν βλέπει κρέας και αίμα αλλά κρασί και άρτο. Αίσχος!

γιατί χτυπιέσαι δεν τα γνώριζες όλα αυτά.... τρώνε τον θεό για να μετουσιωθούν και αυτοί σε θεούς... για τον πιστό είναι τρόπος Θέωσης. Στην ουσία όλο το σκεπτικό αυτό είναι μαυρομαγικό και έχει τις ρίζες του στον βαμπιρισμό προς τον ίδιο τον Θεό.

[stavmanr]

Προσπαθώ να συλλάβω το συσχετισμό του κανιβαλισμού με τη Θεία Λειτουργία...
Το παλεύω πραγματικά! Διότι, υποθέτω ότι αν ήθελαν να κανιβαλίσουν θα τον έψηναν πραγματικά εκεί, επί τόπου...

Ας κοιτάξουμε λίγο το κείμενο:
"τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπ᾿ ἄρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ᾿ ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρός μου. "

Ας προσέξουμε ότι το ίδιο κρασί, που είναι το αίμα του, θα το πίνουν όλοι μαζί όταν ξαναβρεθούν στο πλευρό του Θεού. Επομένως, δεν πρόκειται για ...κρασί, επίγειο, όπως το γνωρίζουμε. Πρόκειται για την χαρά, τη ζωή, την αγάπη που συμβολίζονται μέσα από τη απλή γευστική αγαλλίαση της πόσης του κρασιού και της βρώσης του ψωμιού.
Ο Ιησούς απλά τους υπενθυμίζει ότι οι απλές και ζωτικές χαρές τη ζωής, όπως είναι το φαγάκι και το κρασάκι, θα είναι αιώνιες διότι προέρχονται από το ίδιο σημείο: τον ίδιο (το Θεό). Είναι σώμα Θεού αυτές οι απλές χαρές, η ζωή. Αναγνωρίζει ο ίδιος ότι δεν πρόκειται να τις ξαναγευτεί μέχρι το θάνατό του, αφού ήδη γνωρίζει ότι έρχονται ο βασανισμός κι ο θάνατος. Άλλωστε, έκτοτε και μέχρι και τη θανάτωσή του, το μόνο που γεύεται είναι ...ξύδι.

[tanipteros]

τι δεν καταλαβαίνεις ο Ιησούς είναι ζωντανός θανατώνεται εικονικά στην Αγία τράπεζα κόβεται κομματάκια και τρώγεται σαν σώμα και αίμα από τους πιστούς... είναι ένας εικονικός κανιβαλλισμός.

[tanipteros]

ποιον ουρανό επί γης γίνονται όλα αυτά κάθε Κυριακή στις εκκλησίες....