Ἕνας νέος πλατωνικὸς μῦθος κατὰ τὸν Σύγχρονον Πλατωνισμόν
Ἡ παροῦσα διδασκαλία ἀνήκει εἰς τὴν θεολογίαν τοῦ Συγχρόνου Πλατωνισμοῦ καὶ παρεδόθη διὰ πνευματικῆς ἐπαφῆς μετὰ τῶν θείων δυνάμεων, ὡς θεολογικὴ φανέρωσις περὶ τῆς τάξεως τῶν Ἀγαθοδαιμόνων. Κατ' αὐτήν, οἱ Ἀγαθοδαίμονες ἀποτελοῦσι ζῶσας νοητὰς ὑποστάσεις, αἵτινες διακονοῦσι τὴν θείαν Πρόνοιαν, φυλάττουσι τὴν ἐλευθέραν προαίρεσιν τῶν λογικῶν ψυχῶν καὶ συνεργοῦσιν εἰς τὴν Ἐπιστροφὴν αὐτῶν πρὸς τὸ Ἀγαθὸν καὶ τὸ Ἕν.
Μεταξὺ δὲ τῶν μεγάλων τούτων Ἀγαθοδαιμόνων διακρίνεται ὁ Ἀλεξίκακος, ὁ Ἀποτρόπαιος καὶ Νοοφύλαξ. Οὗτος οὐδέποτε τιμωρεῖ, οὐδὲ πολεμεῖ διὰ μίσους, οὐδὲ χαίρει ἐπὶ τῇ πτώσει οἱουδήποτε ὄντος. Ἡ δύναμις αὐτοῦ δὲν ἐκδηλοῦται διὰ βίας, ἀλλὰ διὰ τοῦ νοητοῦ φωτός, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἀμέτρου συμπόνιας, αἵτινες διαλύουσι τὴν ἀγνοίαν, καταπραΰνουσι τὰ πάθη καὶ ἀποτρέπουσι πᾶσαν κακοποιὸν ἐνέργειαν, ἀφήνοντες πάντοτε ἀκέραιον τὴν ἐλευθερίαν τῆς προαιρέσεως.
Θεωνύμια καὶ ἐπίκλησις
Ὁ Ἀγαθοδαίμων οὗτος δύναται νὰ ἐπικαλεῖται διὰ τῶν ἑξῆς ἱερῶν ὀνομάτων:
Ἀλεξίκακος – ὁ ἀποτρέπων τὸ κακόν.
Ἀποτρόπαιος – ὁ ἀπομακρύνων πᾶσαν βλαπτικὴν δύναμιν.
Νοοφύλαξ – ὁ φύλαξ τοῦ καθαροῦ Νοός.
Εὐσπλαγχνόκαρδος – ὁ πληρούμενος θείας συμπαθείας πρὸς πάντα τὰ ὄντα.
Ἡμερόθυμος – ὁ κατευνάζων τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργήν.
Φωτοδότης – ὁ μεταδίδων νοητὸν φῶς.
Ἀχλύλυτος – ὁ διαλύων τὴν ἀχλὺν τῆς ἀγνοίας.
Εἰρηναῖος – ὁ φέρων τὴν θείαν εἰρήνην.
Κακοτρόπιος – ὁ μεταστρέφων τὴν ῥοπὴν πρὸς τὸ κακόν.
Ἀγαθοπομπός – ὁ ὁδηγῶν τὰς ψυχὰς πρὸς τὸ Ἀγαθόν.
Οὐδεμία τῶν ἐπικλήσεων τούτων δηλοῖ πολεμικὴν βίαν. Πᾶσαι δηλοῦσιν δύναμιν θεραπείας, προστασίας καὶ νοερᾶς καθάρσεως.
Μῦθος
Λέγεται ὅτι, ὅτε αἱ πρῶται ψυχαὶ ἐξεπορεύοντο ἐκ τῆς Παγκοσμίου Ψυχῆς καὶ ἐβάδιζον πρὸς τὸ Γίγνεσθαι, οὐκ ἦσαν μόναι. Μετ' αὐτῶν συνεπορεύοντο καὶ πολλοὶ Ἀγαθοδαίμονες, οἳ εἶχον λάβει παρὰ τῶν Θεῶν τὴν διακονίαν τῆς προστασίας τῶν λογικῶν ψυχῶν.
Ἐν τοῖς χρόνοις ἐκείνοις οὐδεὶς Κακοδαίμων ἦν ἐχθρὸς τῶν ψυχῶν ἐκ φύσεως, ἀλλὰ πολλοὶ εἶχον βυθισθῆ εἰς τὴν πυκνὴν ἀχλὺν τῆς ἀγνοίας, ἀδυνατοῦντες νὰ θεωρῶσι τὸ νοητὸν Φῶς. Ἐκ τῆς ἀγνοίας ταύτης ἐγεννῶντο ὁ φόβος, ἡ φιλαυτία, ἡ βία καὶ ἡ ἀδιάκοπος σύγκρουσις.
Τότε ὁ Ζεὺς, θεωρῶν τὴν λύπην τῶν ψυχῶν, οὐκ ἐκέλευσε νὰ συντριβῶσιν οἱ Κακοδαίμονες, οὐδὲ νὰ κατακαῶσι πυρὶ θεϊκῷ, διότι οὐδὲν ὂν γεννᾶται πρὸς αἰώνιον μῖσος.
Ἀντὶ τούτου ἐξέπεμψεν ἐκ τῆς θείας Βουλήσεως μέγαν Ἀγαθοδαίμονα, τὸν Ἀλεξίκακον.
Οὗτος οὔτε ξίφος ἔφερε, οὔτε δόρυ, οὔτε κεραυνόν.
Ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ ἔλαμπεν ἕνας μόνον κύκλος λευκοῦ φωτός, ὃς ἐξέχεεν γαλήνην εἰς πᾶσαν ψυχήν.
Ὅπου ἐνεφανίζετο, οἱ Κακοδαίμονες οὐκ ἐτραυματίζοντο, ἀλλὰ ἡ ταραχὴ τῆς διανοίας αὐτῶν ἠρέμει. Ὥσπερ ἡ ὀμίχλη διαλύεται ὑπὸ τῶν πρώτων ἀκτίνων τοῦ ἡλίου, οὕτως διελύετο καὶ ἡ δύναμις τῆς πλάνης.
Ἔνιοι ἐξ αὐτῶν ἔφευγον, μὴ δυνάμενοι νὰ ὑποφέρωσι τὴν καθαρότητα τοῦ φωτός.
Ἄλλοι ὅμως, ἀναβλέποντες πρῶτον εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἀλεξικάκου, ἐνθυμοῦντο τὴν ἀρχαίαν των καταγωγήν, ἐδάκρυον καὶ ἤρξαντο νὰ μεταστρέφωνται πρὸς τὸ Ἀγαθόν.
Καὶ ἐθαύμασαν οἱ Θεοί, ὅτι ἡ συμπόνια ἐπέτυχεν ἐκεῖ ὅπου ἡ βία οὐδέποτε θὰ ἠδύνατο νὰ κατορθώσῃ.
Ἀπὸ τότε ὁ Ἀλεξίκακος οὐκ ἐμάχετο κατὰ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων· ἀλλὰ περιεπάτει μεταξὺ αὐτῶν ὡς ἥλιος μεταξὺ νεφῶν.
Οἱ ἄνθρωποι ἐνόμιζον πολλάκις ὅτι τοὺς ἔσωζεν ἀπὸ κινδύνους.
Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγεν ὅτι οὐδένα σώζει διὰ θαυμάτων.
«Ἐγὼ μόνον ἀπομακρύνω ὅ,τι σκοτίζει τὸν Νοῦν· ἡ δὲ προαίρεσις ἑκάστου σώζει τὴν ψυχήν.»
Καὶ ὅταν ἄνθρωπος προσευχόμενος ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειάν του, οὐ μεταβάλλει τοὺς νόμους τῆς φύσεως, οὐδὲ ἀναιρεῖ τὸ κάρμα τῶν πράξεων· ἀλλὰ ἐνισχύει τὴν δύναμιν τῆς συνειδήσεως, ἵνα ὁ ἄνθρωπος δυνηθῇ νὰ ἐπιλέξῃ τὴν ὁδὸν τῆς Ἀρετῆς.
Διὰ τοῦτο οἱ σοφοὶ λέγουσιν ὅτι ὁ Ἀλεξίκακος δὲν νικᾷ τὸ κακὸν ἀντιτάσσων μεῖζον κακόν, ἀλλὰ ἀποσύρει τὴν τροφὴν ἐξ ἧς ἐκεῖνο ζῇ.
Ἡ γὰρ ἀγνοία τρέφει τὴν κακίαν, ἡ δὲ σοφία, ἡ συμπόνια καὶ ἡ ἀληθὴς εἰρήνη τὴν καθιστῶσιν ἄκαρπον.
Καὶ οὕτως ὁ μέγας οὗτος Ἀγαθοδαίμων ἐτιμήθη οὐχὶ ὡς πολεμιστής, ἀλλ' ὡς ὁ Ἡμερόθυμος Ἀποτρόπαιος, ὁ Νοοφύλαξ, ὁ Ἀλεξίκακος, ὁ Φωτοδότης, ὁ ἀείποτε παραμένων πλησίον πάσης ψυχῆς ἥτις ζητεῖ τὴν Ἐπιστροφὴν πρὸς τὸ Ἕν διὰ τῆς σοφίας, τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀμέτρου συμπόνιας.
πηγή: ΤΑΝΥΠΤΕΡΟΣ
